Embedded Files
《現在還有阿羅漢嗎？Are There Still Arahants in This World? โลกนี้ยังมีอรหันต์อยู่ไหม? 》
《現在還有阿羅漢嗎？Are There Still Arahants in This World? โลกนี้ยังมีอรหันต์อยู่ไหม? 》
這世上還有阿羅漢嗎？
這個問題曾經在上座部圈子裡很Heat 。
【經典依據】
如果根據南傳上座部佛教律藏《犍度·小品·比丘尼犍度》記載，佛法能住世一千年
AN8.51中，佛陀卻說比丘尼出家後梵行只能住立五百年。
有人說佛陀制定了八敬法是讓梵行的時期重新延長到一千年的措施。
也有人認為這五百年是指像法時期開始出現的年數---佛滅約500年後（大約公元前後），確實出現了重大變化——大乘經典開始出現、佛教逐漸分化為不同部派（上座部、大眾部、後來的說一切有部等），並向中亞、中國傳播。這段時期佛教從較為集中的「早期佛教」走向多元發展。
巴利律藏的義註《一切善見律注》解釋此文時，主張佛法住世千年，是指具有四無礙解智阿羅漢的證法能住世千年。之後證法在每千年就逐漸隱沒，第二千年最高可證純觀阿羅漢，第三千年是三果（我們現在的年代），第四千年是二果，第五千年是初果，故佛法住世五千年。五千年之後，教理隱沒故修行隱沒，修行隱沒故證悟隱沒。正法逐漸隱沒後，只剩下形相存在。此時比丘穿衣、拿缽等都不莊重，但這樣形相還不算消失，之後威儀漸漸消失。最後，比丘把袈裟布片撕掉，並扔到林野，那時才稱形相隱沒。律藏的複註心義燈（Saratthadipani-tika，V.ò.3.403）也如此主張。
對於正法住世五千年可證得的最高果位，注釋書間有不同主張。除了《一切善見律注》的說法外，在《長部》義註(DNA.28)中提及佛法住世五千年時說：「以證得無礙解（paṭisambhidā）而住立了一千年，以六通為一千年，以三明為一千年（我們現在的年代），以純觀行者（sukkha-vipassaka）為一千年，以波羅提木叉（pātimokkha）住立一千年。」；在《增支部》義註(ANA.1.130)中也有類似說法，但最後的一千年不是波羅提木叉，而是最高可證得阿那含果、斯陀含果、須陀洹果。《相應部》義註(SNA16.3)則解釋正法的隱沒，是從四無礙解智阿羅漢、六通阿羅漢、三明阿羅漢、無三明的漏盡阿羅漢、三果、二果、初果，到初果也無法證得為止。
如果我們根據大部份義注，在佛滅後第三個一千年的現在，阿羅漢依然還存在的！！
義注一向不是最權威的資料。最權威的資料是《巴利三藏》中佛陀親口所說的話。
佛陀曾說，’‘如果比丘們正確地過活，世間是不會空於阿羅漢的’‘ （DN16）
怎樣為之‘正確地過活’呢？ 其實就是依循八聖道的生活方式。
現在，經典還在，四聖諦的教理還在，八聖道的修行還在。所以我們以絕對的信心斷定：現在阿羅漢還存在！！！
之所以說義注不是最權威，是因為，最簡單---假如在今時今日，一位阿羅漢去讀通了舍利佛尊者所著的《無礙解道》，他已經是具備了四無礙辯的特質啊！
六神通，其實《清淨道論》也有教它們的修法。今時今日，哪一位阿羅漢只要肯修四神足，也可以修到啊！（SN51）
或許義注指的是，佛滅後過了一千，阿羅漢們的四無礙辯、神通未必如前人那麼通透、熟練吧！所以佛陀說梵行（最頂尖的證量）只住五百年或一千年
【通透各種果位】
現今世代，還有許多大師父能夠詳細地說出各個果位的實際情況的。其中一位，就是隆波帕默。
根據經典，初果聖者斷除了三結：身見結（‘我’存在的感覺）、戒禁取結（執著無助解脫的戒條）、疑結（對三寶的懷疑） （AN4.241）
隆波帕默說啊，初果聖者的的禪定還很弱，還是會一整天跑來跑去的。其實和普通人沒有多大分別。
只要我們勤奮地修習戒定慧，‘我’存在的感覺就會越來越薄弱，到了一個點，似乎再感覺不到‘我’的感覺了。就算還未斬斷任何煩惱，我們已經可以斷定—初果是存在的！！！
隆波帕默繼續教導：‘一旦獲得第二個階段的法了，禪定會更加強大。心安住，在跑的時候，會跑得很短。一跑，馬上就覺知到了。’
經典也記載，二果聖者削弱了貪和嗔 （AN4.241）
一旦我們繼續修下去，正念越來越敏銳，越來越頻繁地能識破心中的煩惱。就算還未斬斷煩惱，我們也可以斷定—二果是存在的！！！
《聖典》記載，三果聖者完全根斷了對感官欲樂的貪慾和嗔心了（AN4.241）
隆波帕默說：‘在我們第三次切斷煩惱習氣時，已經照見這個身體是純粹的苦。’
隆波說，他們放下了身體，也對五塵—影像、聲音、氣味、味道、所觸--不迎（不貪）不拒（不嗔）
《聖典》說，他們有圓滿的戒和禪定，適量的智慧（AN3.87-89）
簡而言之，就是他們的心一直處於遠離五蓋的狀態，隆波帕默說他們的心一直都是安住的。
Por Khao Wanchart Yimme 說，‘如果誰成了三果，他自己會知道說他那個心會變成很有慈悲心。然後這個貪嗔癡無明也不會怎樣生起了，已經沒有多少力量會生起。’
如果我們繼續修下去，禪定成為了我們的常態時，我們真的會發現自己有自然而然的大慈大悲，對感官欲樂不再有多少興趣。就算還未斬斷煩惱，我們也已經可以斷定---三果是存在的！！！
《聖典》記載，阿羅漢們都根斷了餘下的五上分結：色界禪那的貪慾、無色界禪那的貪慾、散亂、我慢、無明
隆波敦開示說：‘所有的阿羅漢聖者都具有不往外送的心，心無動蕩起伏，並且擁有圓滿的念’
隆波帕默說：‘阿羅漢的心，已不再與世間如膠似膝地黏著了。它是自由的，不再抓取任何所緣，並已解脫於一切所緣’
如果我們的止觀禪修強而有力，將會有一天，正念跟得上我們每一個思想、說話、動作，有近乎圓滿的正念，幾乎沒有任何煩惱。就算還未斬斷煩惱，我們也已經可以斷定---阿羅漢果是存在的！！！
此時，如果我們一直以涅槃為所緣來修習禪定，心已經一直和涅槃水乳交融了。我們便知道，心已經隨時準備好證悟涅槃，差在我們想不想而已。我們和涅槃的距離是這麼的接近啊！
【關於睡眠的驗證】
當五蓋被長時間壓制，貪嗔癡淡薄；一天下來所損耗的精神能量是非常小的。我們的心一整天都維持在飽滿、愉悅、精神的狀態。這時不用睡覺也行。就算睡，也不用睡太久，可能兩小時、四小時等等。
我們便會知道—佛陀的作息是真的！
SnA5.4中記載，佛陀每天都會在12pm-2pm和 3am-4am 這兩段時間具念正知地睡覺休息。 即佛陀一天只睡3個小時！
佛陀在多篇經文，包括AN4.37中也教導，比丘們應該專修清醒：日夜修行，以離五蓋，只在中夜具念地睡覺。中夜是晚上十時到凌晨兩時，意味著只需要四小時的睡眠時間。
也聽過 Luang ta Thongin 曾經一個月沒睡覺，精進修行。
當我們修過來，我們也知道這些都不是吹牛、超人類的東西，大家都能做到的！！
小編認同Ajahn Brahm 的教導。
Ajahn Brahm 教導我們不要嘗試和昏沉睡眠對抗，‘不要投入更多『努力』，要投入更多『智慧』’---溫度合適嗎？吃得夠嗎？ 睡得夠嗎？
如果是睡眠不足，應該要補眠。Ajahn 開示說，曾經有位信徒就是這樣而去參加禪修營，Ajahn 建議她要多睡一點。於是她連續三四天都不斷在補眠。三四天之後，她的精力恢復了。一旦精力恢復，她就開始早起，開始更多地禪修。到九天禪修營結束時，她是表現出色的禪修者之一。Ajahn 也讚賞了她。
Ajahn 說，當我們實踐禪修；過一段時間，你會發現你根本就不想去睡覺了。你睡不著。不是因為規定，而是因為感覺沒有必要。然後你可以來這裡坐著，你的心不會感到睏倦。因為不感到睏倦，它就不會去睡覺。你會變得非常平靜、快樂和喜悅。一旦這種喜悅開始生起，就像這裡有幾個人告訴我的那樣，一旦喜悅生起，你在禪修中真的感到極樂，你會發現你晚上也睡不著了。你不需要它。這就是有趣的地方。他們會問：我做錯什麼了嗎？我晚上睡不著？不，享受它吧。這就是當你進行大量禪修時會發生的情況。你的睡眠需求真的會消失。
【神通的驗證】
不是說小編自己有神通。
但如果我們真的有神通的話，我們將能知道許多東西。比如說，當一位禪修者證悟阿羅漢果時，其實整個天界也知道（Iti.82）我們和任一位可信的天神交流一下，已經可以知道誰誰誰是阿羅漢了。
又或者好像Por Khao Wanchart Yimme 這樣有甚深定力的大修行人。他很多東西都知道。他用禪定一看，就知道眼前這位是阿羅漢：
‘充滿著「光明燦爛」！’、
‘哦！真是究竟了、極至了！已沒有了！’、
‘聖者已經來到了眼前，充滿著光明燦爛了！’、
‘請絕對要告訴信眾們：「正念與恭敬」！要有保持正念與恭敬心，時常有正念提醒自己、提醒內心——這位是已經斷盡一切、什麼也沒有了的聖者！切勿輕忽，因為這是非常危險！’
一般現代大眾比較認可、相信為阿羅漢的大修行人們，有緬甸的宣隆大師、泰國的阿姜曼、Luang ta maha bua和他的妹妹Mae Chandee Lohitdee、美琪喬等等。
是否真的？
小編邀請大家進入第四禪，然後觀看他們現在在哪裡？ 這樣就清晰了~
Are There Still Arahants in This World?
This question was once very heated in Theravada circles.
**[Classic Basis]**
According to the record in the Theravada Vinaya Pitaka, Khandhaka section, Cullavagga, Bhikkhuni Khandhaka, the Buddha’s teaching can last for one thousand years.
In AN8.51, the Buddha said that after bhikkhunis ordain, the holy life can only last for five hundred years.
Some say that the Buddha’s establishment of the Eight Garudhammas was a measure to extend the period of the holy life back to one thousand years.
Others believe that these five hundred years refer to the number of years when the counterfeit Dhamma period begins — approximately 500 years after the Buddha’s parinibbana (around the beginning of the Common Era). Indeed, major changes occurred: Mahayana sutras began to appear, Buddhism gradually differentiated into different schools (Theravada, Mahasanghika, later Sarvastivada, etc.), and spread to Central Asia and China. During this period, Buddhism transitioned from a more concentrated “Early Buddhism” to pluralistic development.
The Commentary on the Pali Vinaya, *Samantapasadika* (一切善見律注), when explaining this text, holds that the Dhamma lasting one thousand years refers to the realization Dhamma of Arahants possessing the four analytical knowledges (*paṭisambhidā*) being able to last for one thousand years. Thereafter, the realization Dhamma gradually disappears every thousand years. In the second thousand years, the highest attainable is the dry-insight Arahant (*sukkha-vipassaka*); the third thousand years is the third fruit (our current era); the fourth thousand years is the second fruit; the fifth thousand years is the first fruit. Therefore, the Dhamma lasts for five thousand years. After five thousand years, because the doctrine disappears, practice disappears; because practice disappears, realization disappears. After the true Dhamma gradually disappears, only the outward form remains. At this time, bhikkhus wearing robes, holding alms bowls, etc., are not dignified, but such outward form is not yet considered disappeared; afterwards, deportment gradually disappears. Finally, bhikkhus tear pieces of their robe cloth and throw them into the forest; only then is it called the form disappearing. The sub-commentary on the Vinaya, *Saratthadipani-tika* (V.ò.3.403), also holds this view.
Regarding the highest fruit position attainable during the five thousand years the true Dhamma lasts, there are differing views among the commentaries. Besides the view in *Samantapasadika*, in the Dīgha Nikāya Commentary (DNA.28), when mentioning the Dhamma lasting five thousand years, it says: “It stood for a thousand years with the attainment of analytical knowledge (*paṭisambhidā*), a thousand years with the six higher knowledges, a thousand years with the three knowledges (our current era), a thousand years with dry-insight practitioners (*sukkha-vipassaka*), a thousand years with the Pātimokkha.” In the Aṅguttara Nikāya Commentary (ANA.1.130), there is a similar statement, but the last thousand years is not the Pātimokkha; instead, the highest attainable are the Anāgāmi fruit, Sakadāgāmi fruit, and Sotāpanna fruit. The Saṃyutta Nikāya Commentary (SNA16.3) explains the disappearance of the true Dhamma, from Arahants with four analytical knowledges, Arahants with six higher knowledges, Arahants with three knowledges, Arahants without the three knowledges who are free from taints, third fruit, second fruit, first fruit, until even the first fruit cannot be attained.
If we follow most commentaries, in the present third thousand years after the Buddha’s parinibbana, Arahants still exist!!
Commentaries have never been the most authoritative materials. The most authoritative materials are the words personally spoken by the Buddha in the Pali Canon.
The Buddha once said, “If bhikkhus live rightly, the world will not be empty of Arahants.” (DN16)
What does it mean to “live rightly”? It is actually living in accordance with the Noble Eightfold Path.
Now, the suttas are still here, the teaching of the Four Noble Truths is still here, the practice of the Noble Eightfold Path is still here. Therefore, we can conclude with absolute confidence: Arahants still exist now!!!
The reason commentaries are not the most authoritative is because, most simply — if today an Arahant reads and masters the *Paṭisambhidāmagga* authored by the Venerable Sāriputta, he already possesses the qualities of the four analytical knowledges!
The six higher knowledges — actually, the *Visuddhimagga* also teaches their methods of cultivation. Today, any Arahant willing to practice the four bases of psychic power (*iddhipāda*) can also attain them! (SN51)
Perhaps the commentaries mean that after one thousand years following the Buddha’s parinibbana, the Arahants’ four analytical knowledges and psychic powers may not be as thorough and proficient as those of the ancients! So the Buddha said the holy life (the highest realization) only lasts five hundred or one thousand years.
**[Thorough Understanding of Various Fruit Positions]**
In the present generation, there are still many great masters who can explain in detail the actual conditions of each fruit position. One of them is Luang Por Pramote.
According to the suttas, a first-fruit noble one has eradicated the three fetters: personality view (the feeling that “I” exists), adherence to rules and rituals (clinging to precepts and practices that do not lead to liberation), and doubt (doubt about the Triple Gem) (AN4.241).
Luang Por Pramote says the stillness of a first-fruit noble one is still very weak; they still run around all day. Actually, there is not much difference from ordinary people.
As long as we diligently practice *sīla*, *samādhi*, and *paññā*, the feeling that “I” exists will become weaker and weaker, until a point where we seem no longer to feel the “I.” Even if we have not yet cut off any defilements, we can already conclude — the first fruit exists!!!
Luang Por Pramote continues to teach: “Once one obtains the second stage of the Dhamma, stillness will be even stronger. The mind stays settled; when running, it runs for a very short time. As soon as it runs, it immediately becomes aware.”
The suttas also record that a second-fruit noble one has weakened greed and aversion (AN4.241).
Once we continue to practice, mindfulness becomes sharper and sharper, more and more frequently able to recognize the defilements in the mind. Even if we have not yet cut off defilements, we can also conclude — the second fruit exists!!!
The Pali Canon records that a third-fruit noble one has completely eradicated craving and aversion for sensual pleasures (AN4.241).
Luang Por Pramote says: “When we cut off the defilement for the third time, we have already clearly seen this body as pure suffering.”
Luang Por says they have let go of the body, and toward the five sense objects — forms, sounds, odors, tastes, tangible objects — they neither welcome (no greed) nor reject (no aversion).
The Pali Canon says they have perfect *sīla* and *samādhi*, and an appropriate amount of wisdom (AN3.87-89).
In short, their minds are always in a state far from the five hindrances; Luang Por Pramote says their minds are always settled.
Por Khao Wanchart Yimme says: “If someone becomes a third fruit (non-returner), he himself will know that his mind has become very compassionate. Then this greed, aversion, delusion, and ignorance will not arise much anymore; they no longer have much power to arise.”
If we continue to practice, when stillness becomes our norm, we will really discover that we naturally have great loving-kindness and compassion, and no longer have much interest in sensual pleasures. Even if we have not yet cut off defilements, we can already conclude — the third fruit exists!!!
The Pali Canon records that Arahants have eradicated the remaining five higher fetters: craving for form-sphere *jhānas*, craving for formless-sphere *jhānas*, restlessness, conceit, and ignorance.
Luang Por Dune teaches: “All Arahant noble ones have a mind that does not send outward; the mind is without agitation or fluctuation, and possesses perfect mindfulness.”
Luang Por Pramote says: “The Arahant’s mind is no longer stuck to the world like glue. It is free, no longer grasping any object, and has been liberated from all objects.”
If our *samatha-vipassanā* meditation is strong and powerful, there will come a day when mindfulness can keep up with our every thought, speech, and action, with nearly perfect mindfulness and almost no defilements. Even if we have not yet cut off defilements, we can already conclude — the Arahantship exists!!!
At this time, if we continuously practice stillness taking Nibbāna as the object, the mind has already been blending with Nibbāna like milk and water. We then know that the mind is already ready at any time to realize Nibbāna; the only difference is whether we want to or not. The distance between us and Nibbāna is so close!
**[Verification Regarding Sleep]**
When the five hindrances are suppressed for a long time, greed, aversion, and delusion become thin; the mental energy consumed in a day is very small. Our mind maintains a full, joyful, and energetic state all day. At this time, it is okay not to sleep. Even if sleeping, there is no need to sleep too long — perhaps two hours, four hours, etc.
We will then know — the Buddha’s daily routine is real!
In SnA5.4, it is recorded that the Buddha would every day, from 12pm–2pm and 3am–4am, sleep with mindfulness and clear comprehension. That is, the Buddha only slept three hours a day!
The Buddha in many suttas, including AN4.37, also taught that bhikkhus should specially practice wakefulness: practice day and night, to be free from the five hindrances, only sleeping with mindfulness in the middle watch of the night. The middle watch is from 10pm to 2am, meaning only four hours of sleep time is needed.
I have also heard that Luang Ta Thongin once went a whole month without sleeping, practicing diligently.
When we have practiced it ourselves, we also know that these are not bragging or superhuman things; everyone can do them!!
The editor agrees with Ajahn Brahm’s teaching.
Ajahn Brahm teaches us not to try to fight against drowsiness and sleep: ‘Don't put more effort in. Just put more wisdom in’ — is this the right temperature for you? Are you eating enough? You know, is it the case that you need a bit more of a rest?
If it is sleep deprivation, one should catch up on sleep. Ajahn said there was once a lay follower who went to a meditation retreat like this; Ajahn suggested she sleep more. So she continuously caught up on sleep for three or four days. After three or four days, her energy recovered. Once her energy recovered, she started waking up early and doing more meditation. By the end of the nine-day meditation retreat, she was one of the outstanding meditators. Ajahn also praised her.
Ajahn says: When we practice meditation, ‘after a while, you find you just don't want to go to sleep. You can't go to sleep. Not because of rules, because it doesn't feel necessary. And then you can come and sit in here and your mind doesn't feel sleepy. And because it doesn't feel sleepy, it doesn't go to sleep. You get very peaceful and happy and joyful. Once that joy starts coming up, as a couple of people have told me here, that once that joy starts coming up and you're really blissing out in the meditation, you find you won't be able to go to sleep at night either. You don't need it. And that's the interesting part. They say something wrong. Am I doing something wrong? I can't go to sleep at night? No. Enjoy. That's what happens when you do a lot of meditation. Your sleep requirements really kind of disappear.’
**[Verification of Psychic Powers]**
It is not that the editor himself has psychic powers.
But if we really have psychic powers, we will be able to know many things. For example, when a meditator realizes the Arahant fruit, actually the entire deva realm also knows (Iti.82). If we communicate with any trustworthy deva, we can already know who is an Arahant.
Or like Por Khao Wanchart Yimme, such a great practitioner with profound stillness. He knows many things. With one look in *jhāna*, he knows that the person before him is an Arahant:
“Full of ‘brilliant radiance’!”,
“Oh! Truly ultimate, the supreme! Already nothing left!”,
“The noble one has arrived before us, full of brilliant radiance!”,
“Please absolutely tell the devotees: ‘Mindfulness and respect’! Maintain mindfulness and a respectful mind, constantly have mindfulness reminding yourself, reminding the inner mind — this is a noble one who has already cut off everything, who has nothing left! Do not be negligent, because this is very dangerous!”
Generally, modern people more recognize and believe as Arahants the great practitioners such as Myanmar’s Sunlun Sayadaw, Thailand’s Ajahn Mun, Luang Ta Maha Bua and his sister Mae Chandee Lohitdee, Mae Chee Kaew, etc.
Is it really so?
The editor invites everyone to enter the fourth *jhāna*, and then observe where they are now? Then it will be clear~
โลกนี้ยังมีอรหันต์อยู่ไหม?
คำถามนี้เคยเป็นที่ถกเถียงอย่างร้อนแรงในวงการเถรวาท
**【หลักฐานจากพระไตรปิฎก】**
หากตามที่บันทึกไว้ในพระวินัยปิฎกของนิกายเถรวาท หมวดขันธกะ จุลลวัคค์ ภิกขุนีขันธกะ พระธรรมสามารถดำรงอยู่ในโลกได้หนึ่งพันปี
ใน AN8.51 พระพุทธเจ้าตรัสว่าหลังจากภิกษุณีออกบวชแล้ว พรหมจรรย์จะสามารถดำรงอยู่ได้เพียงห้าร้อยปีเท่านั้น
บางคนกล่าวว่าพระพุทธเจ้าทรงบัญญัติแปดข้อเคารพ (แปดครุธรรม) เพื่อเป็นมาตรการให้ช่วงเวลาของพรหมจรรย์กลับมาขยายออกไปถึงหนึ่งพันปี
ก็มีบางคนคิดว่าห้าร้อยปีนี้หมายถึงจำนวนปีเมื่อช่วงเวลาของเหมือนธรรม (像法) เริ่มปรากฏขึ้น — ประมาณ 500 ปีหลังจากพระพุทธเจ้าเสด็จดับขันธ์ (ประมาณต้นคริสต์ศักราช) จริงๆ แล้วมีการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญ — พระสูตรมหายานเริ่มปรากฏขึ้น พุทธศาสนาค่อยๆ แยกออกเป็นนิกายต่างๆ (เถรวาท มหาสังฆิกะ ต่อมาคือ สรวัสติวาท ฯลฯ) และเผยแผ่ไปยังเอเชียกลางและจีน ในช่วงเวลานี้พุทธศาสนาจาก “พุทธศาสนายุคแรก” ที่ค่อนข้างรวมศูนย์ ไปสู่การพัฒนาที่หลากหลาย
อรรถกถาพระวินัยบาลี “สัมันตปาสาทิกา” (一切善見律注) เมื่ออธิบายข้อความนี้ อ้างว่าพระธรรมดำรงอยู่หนึ่งพันปี หมายถึง ธรรมที่เป็นการบรรลุของอรหันต์ที่มีจตุปฏิสัมภิทา (四無礙解智) สามารถดำรงอยู่ได้หนึ่งพันปี หลังจากนั้น ธรรมที่เป็นการบรรลุจะค่อยๆ ซ่อนหายไปทุกพันปี ในพันปีที่สอง สูงสุดสามารถบรรลุได้คือ อรหันต์ผู้มีวิปัสสนาล้วน (純觀阿羅漢) พันปีที่สามคือ ตติยผล (สามผล ซึ่งเป็นยุคของเราปัจจุบัน) พันปีที่สี่คือ ทุติยผล พันปีที่ห้าคือ ปฐมผล ดังนั้นพระธรรมจึงดำรงอยู่ได้ห้าพันปี หลังจากห้าพันปี เพราะหลักคำสอนซ่อนหายไป การปฏิบัติจึงซ่อนหายไป เพราะการปฏิบัติซ่อนหายไป การบรรลุจึงซ่อนหายไป หลังจากพระสัทธรรมค่อยๆ ซ่อนหายไป เหลือเพียงรูปแบบภายนอกเท่านั้น ในเวลานั้น ภิกษุสวมผ้า สะพายบาตร ฯลฯ ล้วนไม่สง่างาม แต่รูปแบบภายนอกเช่นนี้ยังไม่ถือว่าหายไป หลังจากนั้น กิริยามารยาทค่อยๆ หายไป ในที่สุด ภิกษุฉีกผ้าจีวรเป็นชิ้นๆ แล้วโยนทิ้งในป่าไร้คน ในเวลานั้นจึงเรียกว่าภาพลักษณ์หายไป อรรถกถารองของพระวินัย “สารัตถทีปนี-ฎีกา” (Saratthadipani-tika, V.ò.3.403) ก็อ้างเช่นเดียวกัน
สำหรับผลสูงสุดที่สามารถบรรลุได้ในช่วงห้าพันปีที่พระสัทธรรมดำรงอยู่ อรรถกถาต่างๆ มีความเห็นต่างกัน นอกจากความเห็นใน “สัมันตปาสาทิกา” แล้ว ในอรรถกถาของทีฆนิกาย (DNA.28) เมื่อกล่าวถึงพระธรรมดำรงอยู่ห้าพันปี กล่าวว่า “ดำรงอยู่ได้หนึ่งพันปีด้วยการบรรลุปฏิสัมภิทา (paṭisambhidā) หนึ่งพันปีด้วยอภิญญาหก หนึ่งพันปีด้วยวิชชาสาม (ยุคของเราปัจจุบัน) หนึ่งพันปีด้วยผู้ปฏิบัติวิปัสสนาล้วน (sukkha-vipassaka) หนึ่งพันปีด้วยปาติโมกข์” ในอรรถกถาของอังคุตตรนิกาย (ANA.1.130) ก็มีข้อความคล้ายกัน แต่พันปีสุดท้ายไม่ใช่ปาติโมกข์ แต่สูงสุดสามารถบรรลุได้คือ อนาคามิผล สกทาคามิผล โสตาปัตติผล อรรถกถาของสังยุตตนิกาย (SNA16.3) อธิบายการหายไปของพระสัทธรรม จากอรหันต์ที่มีจตุปฏิสัมภิทา อรหันต์ที่มีอภิญญาหก อรหันต์ที่มีวิชชาสาม อรหันต์ที่ไม่มีวิชชาสามแต่สิ้นอาสวะ ตติยผล ทุติยผล ปฐมผล จนกระทั่งแม้ปฐมผลก็ไม่สามารถบรรลุได้
หากเราตามอรรถกถาส่วนใหญ่ ในพันปีที่สามหลังจากพระพุทธเจ้าเสด็จดับขันธ์ในปัจจุบัน อรหันต์ยังคงมีอยู่!!
อรรถกถาไม่เคยเป็นข้อมูลที่权威ที่สุด ข้อมูลที่权威ที่สุดคือพระพุทธเจ้าตรัสด้วยพระองค์เองในพระไตรปิฎกบาลี
พระพุทธเจ้าเคยตรัสว่า “หากภิกษุทั้งหลายอยู่ถูกต้อง โลกจะไม่ว่างเปล่าจากอรหันต์” (DN16)
การ “อยู่ถูกต้อง” นั้นคืออะไร? จริงๆ แล้วคือการดำเนินชีวิตตามทางสายกลางแปดประการ (八聖道)
ในปัจจุบัน พระสูตรยังคงอยู่ คำสอนสี่อริยสัจยังคงอยู่ การปฏิบัติทางสายกลางแปดประการยังคงอยู่ ดังนั้นเราจึงสามารถสรุปด้วยความเชื่อมั่นอย่างแท้จริงว่า: ปัจจุบันอรหันต์ยังคงมีอยู่!!!
เหตุผลที่อรรถกถาไม่ใช่权威ที่สุด เพราะเหตุผลที่ง่ายที่สุด — หากในสมัยนี้ อรหันต์คนหนึ่งอ่านและเข้าใจ “ปฏิสัมภิทามรรค” ที่พระสารีบุตรแต่ง เขาก็มีคุณสมบัติของจตุปฏิสัมภิทาแล้ว!
อภิญญาหก จริงๆ แล้ว “วิสุทธิมรรค” ก็สอนวิธีปฏิบัติของพวกมันด้วย ในสมัยนี้ อรหันต์คนไหนก็ตามที่ยอมปฏิบัติอิทธิบาทสี่ ก็สามารถปฏิบัติได้! (SN51)
บางทีอรรถกถาหมายถึง หลังจากพระพุทธเจ้าเสด็จดับขันธ์ไปหนึ่งพันปี อรหันต์ทั้งหลาย จตุปฏิสัมภิทาและอภิญญาของพวกเขาอาจไม่ละเอียดลึกซึ้งและชำนาญเท่ากับคนในอดีต! ดังนั้นพระพุทธเจ้าจึงตรัสว่าพรหมจรรย์ (ผลสูงสุด) จะดำรงอยู่ได้เพียงห้าร้อยหรือหนึ่งพันปี
**【เข้าใจผลต่างๆ อย่างละเอียด】**
ในยุคปัจจุบัน ยังมีอาจารย์ใหญ่หลายท่านที่สามารถอธิบายสถานการณ์จริงของแต่ละผลได้อย่างละเอียด หนึ่งในนั้นคือ หลวงพ่อประมวล (Luang Por Pramote)
ตามพระสูตร ผู้บรรลุปฐมผลได้ตัดกิเลสสามอย่าง: สักกายทิฏฐิ (ความรู้สึกว่า “ฉัน” มีอยู่) ศีลพรตปรามาส (การยึดติดในศีลและวัตรที่ไม่นำไปสู่การหลุดพ้น) และ วิจิกิจฉา (ความสงสัยในพระรัตนตรัย) (AN4.241)
หลวงพ่อประมวลกล่าวว่า สมาธิของผู้บรรลุปฐมผลยังอ่อนมาก ยังคงวิ่งไปวิ่งมาทั้งวัน จริงๆ แล้วไม่ต่างจากคนธรรมดามากนัก
ตราบใดที่เราขยันหมั่นเพียรปฏิบัติศีล สมาธิ ปัญญา ความรู้สึกว่า “ฉัน” มีอยู่จะค่อยๆ อ่อนลง จนถึงจุดหนึ่ง ดูเหมือนจะไม่รู้สึกถึง “ฉัน” อีกต่อไป แม้เราจะยังไม่ได้ตัดกิเลสใดๆ เราก็สามารถสรุปได้ว่า — ปฐมผลมีอยู่จริง!!!
หลวงพ่อประมวลยังคงสอนต่อว่า “เมื่อได้ธรรมในขั้นที่สองแล้ว สมาธิจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น จิตจะตั้งมั่น เมื่อวิ่งก็จะวิ่งได้สั้นมาก พอวิ่งปุ๊บ ก็รู้สึกตัวทันที”
พระสูตรก็บันทึกว่า ผู้บรรลุทุติยผลได้ทำให้กิเลสโลภะและโทสะอ่อนลง (AN4.241)
เมื่อเราปฏิบัติต่อไป สติจะยิ่งเฉียบคมขึ้น สามารถมองเห็นกิเลสในใจได้บ่อยครั้งขึ้น แม้เราจะยังไม่ได้ตัดกิเลส เราก็สามารถสรุปได้ว่า — ทุติยผลมีอยู่จริง!!!
พระไตรปิฎกบันทึกว่า ผู้บรรลุตติยผลได้ตัดกิเลสโลภะและโทสะในกามคุณทั้งหมด (AN4.241)
หลวงพ่อประมวลกล่าวว่า “เมื่อเราตัดนิสัยกิเลสเป็นครั้งที่สามแล้ว เราได้เห็นร่างกายนี้เป็นทุกข์ล้วน”
หลวงพ่อกล่าวว่า พวกเขาวางร่างกายลงแล้ว และต่อห้าอารมณ์ — รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ — ไม่ต้อนรับ (ไม่โลภ) ไม่ปฏิเสธ (ไม่โกรธ)
พระไตรปิฎกกล่าวว่า พวกเขามีศีลและสมาธิบริบูรณ์ ปัญญาประมาณพอดี (AN3.87-89)
โดยสรุป คือ จิตของพวกเขาอยู่ในสถานะที่ห่างไกลจากนิวรณ์ห้าอย่างตลอดเวลา หลวงพ่อประมวลกล่าวว่าจิตของพวกเขาตั้งมั่นตลอดเวลา
ป่อขาว วันชาต ยิมเม (Por Khao Wanchart Yimme) กล่าวว่า “หากใครบรรลุตติยผล เขาจะรู้เองว่าจิตของเขาจะกลายเป็นจิตที่มีเมตตาธรรมมาก จากนั้น โลภะ โทสะ โมหะ และอวิชชาจะไม่เกิดขึ้นมากนัก ไม่มีพลังที่จะเกิดขึ้นมากอีกต่อไป”
หากเราปฏิบัติต่อไป เมื่อสมาธิกลายเป็นปกติของเรา เราจะพบจริงๆ ว่าตัวเราเองมีเมตตากรุณาธรรมตามธรรมชาติ และไม่มีความสนใจในกามคุณมากนัก แม้เราจะยังไม่ได้ตัดกิเลส เราก็สามารถสรุปได้แล้วว่า — ตติยผลมีอยู่จริง!!!
พระไตรปิฎกบันทึกว่า อรหันต์ทั้งหลายได้ตัดอุปาทานขั้นสูงห้าอย่างที่เหลือ: โลภะในรูปฌาน โลภะในอรูปฌาน อุทธัจจะ มานะ และอวิชชา
หลวงพ่อดุลกล่าวว่า “อรหันต์ทั้งหลายล้วนมีจิตที่ไม่ส่งออกไปภายนอก จิตไม่หวั่นไหว และมีสติบริบูรณ์”
หลวงพ่อประมวลกล่าวว่า “จิตของอรหันต์ ไม่ได้ยึดติดกับโลกเหมือนติดกาวอีกต่อไป มันเป็นอิสระ ไม่ยึดถืออารมณ์ใดๆ และได้หลุดพ้นจากอารมณ์ทั้งปวง”
หากการปฏิบัติสมาถะและวิปัสสนาของเรามีพลังแข็งแกร่ง สักวันหนึ่ง สติจะตามทันความคิด คำพูด การกระทำทุกอย่างของเรา ด้วยสติที่เกือบบริบูรณ์ แทบไม่มีกิเลสใดๆ แม้เราจะยังไม่ได้ตัดกิเลส เราก็สามารถสรุปได้แล้วว่า — อรหันตผลมีอยู่จริง!!!
ในเวลานี้ หากเราปฏิบัติสมาธิโดยมีนิพพานเป็นอารมณ์ตลอดไป จิตได้ผสมผสานกับนิพพานเหมือนน้ำนมและน้ำ จิตเราก็รู้ว่าจิตพร้อมที่จะบรรลุนิพพานได้ตลอดเวลา ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือเราต้องการหรือไม่ ระยะห่างระหว่างเรากับนิพพานใกล้ขนาดนี้!
**【การยืนยันเกี่ยวกับการนอนหลับ】**
เมื่อนิวรณ์ห้าถูกกดข่มเป็นเวลานาน โลภะ โทสะ โมหะ บางเบา; พลังจิตที่สูญเสียไปในหนึ่งวันมีน้อยมาก จิตของเรารักษาสถานะที่เต็มเปี่ยม ยินดี และมีพลังตลอดทั้งวัน ในเวลานี้ไม่นอนก็ได้ แม้นอน ก็ไม่ต้องนอนนาน อาจสองชั่วโมง สี่ชั่วโมง ฯลฯ
เราก็จะรู้ว่า — กิจวัตรของพระพุทธเจ้าเป็นเรื่องจริง!
ใน SnA5.4 บันทึกว่า พระพุทธเจ้าจะนอนด้วยสติสัมปชัญญะทุกวันในช่วง 12:00 น. – 14:00 น. และ 03:00 น. – 04:00 น. คือพระพุทธเจ้านอนวันละเพียง 3 ชั่วโมง!
พระพุทธเจ้าในพระสูตรหลายสูตร รวมถึง AN4.37 ก็ทรงสอนว่าภิกษุทั้งหลายควรปฏิบัติความตื่นตัวเป็นพิเศษ: ปฏิบัติทั้งกลางวันและกลางคืน เพื่อละนิวรณ์ห้า นอนด้วยสติเฉพาะในยามกลางคืน ยามกลางคืนคือ 22:00 น. ถึง 02:00 น. หมายความว่าต้องการเวลาเพียงสี่ชั่วโมงในการนอน
ก็เคยได้ยินว่าหลวงตาทองอินเคยไม่นอนทั้งเดือน ฝึกปฏิบัติอย่างขยันขันแข็ง
เมื่อเราปฏิบัติมาแล้ว เราก็รู้ว่าเรื่องเหล่านี้ไม่ใช่การโกหกหรือสิ่งเหนือมนุษย์ ทุกคนทำได้!!
บรรณาธิการเห็นด้วยกับคำสอนของอาจารย์บราม (Ajahn Brahm)
อาจารย์บรามสอนให้เราไม่พยายามต่อสู้กับความง่วงและการนอนหลับ “อย่าใส่ ‘ความพยายาม’ มากขึ้น ใส่ ‘ปัญญา’ มากขึ้น” — อุณหภูมิเหมาะสมไหม? กินพอไหม? นอนพอไหม?
หากนอนไม่พอ ควรนอนชดเชย อาจารย์กล่าวว่าเคยมีอุบาสิกาคนหนึ่งไปเข้าค่ายปฏิบัติธรรมแบบนี้ อาจารย์แนะนำให้เธอนอนมากขึ้น ดังนั้นเธอจึงนอนชดเชยต่อเนื่องสามสี่วัน หลังจากสามสี่วัน พลังงานของเธอกลับมา เมื่อพลังงานกลับมา เธอก็เริ่มตื่นเช้า เริ่มปฏิบัติธรรมมากขึ้น จนถึงสิ้นสุดค่ายปฏิบัติธรรมเก้าวัน เธอเป็นหนึ่งในผู้ปฏิบัติธรรมที่ยอดเยี่ยม อาจารย์ก็ชมเธอ
อาจารย์กล่าวว่า เมื่อเราปฏิบัติธรรม; ผ่านไประยะหนึ่ง คุณจะพบว่าคุณไม่ต้องการไปนอนเลย คุณนอนไม่หลับ ไม่ใช่เพราะกฎเกณฑ์ แต่เพราะรู้สึกว่าไม่จำเป็น แล้วคุณสามารถมานั่งที่นี่ จิตของคุณจะไม่รู้สึกง่วง เพราะไม่รู้สึกง่วง มันก็จะไม่ไปนอน คุณจะกลายเป็นคนที่สงบสุข สุขใจ และยินดีอย่างมาก เมื่อความยินดีนี้เริ่มเกิดขึ้น เหมือนหลายคนที่นี่เคยบอกฉัน เมื่อความยินดีเกิดขึ้น คุณรู้สึกถึงความสุขอันยิ่งใหญ่ในการปฏิบัติธรรมจริงๆ คุณจะพบว่าคุณนอนไม่หลับในเวลากลางคืนด้วย คุณไม่ต้องการมัน นี่คือส่วนที่น่าสนใจ พวกเขาจะถาม: ฉันทำอะไรผิดหรือ? ฉันนอนไม่หลับตอนกลางคืน? ไม่ เพลิดเพลินไปกับมัน นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคุณปฏิบัติธรรมมาก ความต้องการการนอนของคุณจะหายไปจริงๆ
**【การยืนยันเกี่ยวกับอภิญญา】**
ไม่ใช่ว่าบรรณาธิการมีอภิญญาเอง
แต่หากเรามีอภิญญาจริง เราจะสามารถรู้หลายสิ่ง ตัวอย่างเช่น เมื่อผู้ปฏิบัติธรรมบรรลุอรหันตผล จริงๆ แล้วสวรรค์ทั้งหมดก็รู้ (Iti.82) เราสื่อสารกับเทวดาที่น่าเชื่อถือคนใดคนหนึ่ง ก็สามารถรู้ได้ว่าใครเป็นอรหันต์
หรือเหมือนป่อขาว วันชาต ยิมเม ซึ่งเป็นนักปฏิบัติธรรมผู้ยิ่งใหญ่ที่มีสมาธิลึกซึ้ง เขารู้หลายสิ่ง เขามองด้วยสมาธิก็รู้ว่าบุคคลตรงหน้าเป็นอรหันต์:
“เต็มไปด้วย ‘แสงสว่างเจิดจรัส’!”,
“โอ! จริงๆ แล้วเป็นที่สุด เป็นขั้นสูงสุด! ไม่มีอะไรเหลือแล้ว!”,
“พระอริยะมาอยู่ตรงหน้าแล้ว เต็มไปด้วยแสงสว่างเจิดจรัส!”,
“โปรดบอกแก่ศรัทธาชนอย่างแน่นอน: ‘สติและความเคารพ’! มีสติและจิตที่เคารพ ตลอดเวลามีสติเตือนตนเอง เตือนจิตภายใน — นี่คือพระอริยะที่ตัดขาดทุกสิ่งแล้ว ไม่มีอะไรเหลือ! อย่าประมาท เพราะนี่เป็นสิ่งที่อันตรายมาก!”
โดยทั่วไป คนสมัยใหม่ยอมรับและเชื่อในนักปฏิบัติธรรมผู้ยิ่งใหญ่ที่เป็นอรหันต์ เช่น อาจารย์ซุนลุนแห่งพม่า อาจารย์มั่นแห่งไทย หลวงตามหาบัวและน้องสาวแม่จันดี โลหิตดี แม่ชีเชี่ยว ฯลฯ
เป็นจริงหรือไม่?
บรรณาธิการเชิญชวนทุกคนเข้าสู่ฌานที่สี่ แล้วสังเกตว่าพวกเขาอยู่ที่ไหนในตอนนี้? แล้วจะชัดเจน~
《不要以為證初果很難 Don’t Think That Attaining Stream-Entry Is Difficult อย่าคิดว่าการบรรลุโสดาปัตติผลนั้นยาก Đừng nghĩ rằng chứng quả Tu-đà-hoàn là khó》
《不要以為證初果很難 Don’t Think That Attaining Stream-Entry Is Difficult อย่าคิดว่าการบรรลุโสดาปัตติผลนั้นยาก Đừng nghĩ rằng chứng quả Tu-đà-hoàn là khó》
不要以為證初果很難。如果知道方法那是不難的。
初果聖者他看到什麼？他能斷什麼？最重要的是，他可以斷身見。身見，就是以為這個身體真正是「我」真實存在。我們粗重地覺得整個身體都是我；如果再細一點，會覺得這個身體不是我，而是「我的身體」。再想想，又覺得「我」在心裡面，以為心才是我。
我們要修行，什麼時候看到「心不是我」，五蘊就不會是我了，「我」就不存在了。這是初果聖者的智慧層次。什麼時候能看到「我不存在」呢？不是修行時催眠自己、強迫自己相信「我不存在」，而是要有‘念’（sati），不斷地觀照自己的身心。
看身體真的是我嗎？不用想，只要不斷地覺知身體，一直看下去。身體常恒嗎？身體不會永遠存在。這個身體真的是我嗎？如果有念，不斷地覺知身體，就會看到身體無常；一會兒呼氣，一會兒吸氣；一會兒行、住、坐、臥，身體不斷地在變化。
為什麼身體要一直動？因為它被苦逼迫。身體坐久就會苦。站很久就苦，要換姿勢；走很久就苦；躺很久也苦。那些躺在床上站不起來的病人，如果沒有人每隔一兩個小時幫他翻身，身體就會潰爛。所以這個身體本身就是苦，它仰賴於「動」。動這個身體是為了逃避苦，但苦卻像狗一樣不斷追著來咬我們。我們逃跑的方法就是不斷換姿勢。如果沒力氣再跑，苦就會咬到我們死。
有念不斷地知道身體，就會看到身體都是無常、不斷變化。最粗的可以看到我們的年齡：小時候已經消失了，年輕的時候也消失了。我們大部分人現在是中年，不久這段也會過去，就到了老年。小孩、年輕、中年、老年，都在變化，是無常的。如果看得更細，會看到身體一直在變化、一直在動：一會兒吸氣，一會兒呼氣，吸氣是無常，呼氣也是無常；行、住、坐、臥全都是無常。身體都是無常的。
或者有人看到身體的苦。我們坐久了就會發現它不舒服。就算買十萬元的椅子，問它會不會痛、會不會苦？還是會。我們會翻來覆去，因為苦不在床上，而在我們身上。吃飯後要排便，喝水後要小便。一整天都有元素不斷地進出循環，什麼時候它不循環了，人就死了。
一直看下去，就會發現這個身體是元素在進進出出，不是我，不是眾生。有些人真的有禪那，看身體時真的看到元素，而且能把元素分開來給我們看：地、水、火、風都分開。地變得乾乾的，沒有水在裡面；元素合在一起時是身體，分開時就解體了。如果有禪那，有時會看到身體爆炸開來，顯示它只是元素：風歸於風，火歸於火，水歸於水，最後只剩下地。看了會覺得很可憐，心裡覺得可悲——這個身體不是我，也不是我的。
如果我們看身體，看到它是無常、苦、無我；看心也一樣，看到無常、苦、無我。觀心其實很簡單，試試看我們的心：每天都有樂、苦、不苦不樂。不用想很多，只要不斷地知道：現在快樂——知道；現在苦——知道；現在不苦不樂——知道。這樣訓練下去，就可以證悟。
會看到所有的心都不是我，真正的「我」是不存在的。我們修行不是為了斷「我」，因為本來就沒有「我」。我們只是斷除邪見——那個以為「有我」的邪見。有人說是為了斷身見，其實一開始就沒有「我」可斷。我們只是斷除這個以為有我的邪見而已。
那怎麼辦呢？要斷身見，就要有智慧。怎麼辦？看到這個身心是無常、苦、無我。
**English**
Don’t think that attaining stream-entry is difficult. If you know the method, it is not hard.
What does a stream-enterer see? What can he abandon? The most important thing is that he can abandon identity-view (sakkāya-diṭṭhi). Identity-view is the belief that this body truly is a real “self.” At a coarse level we feel that the entire body is “I.” If we look a little more carefully, we may feel that the body is not “I,” but “my body.” Thinking further, we feel that the “I” is inside the mind, and take the mind to be the self.
We must practise until we see that “the mind is not I.” Then the five aggregates are no longer taken as self, and the “I” no longer exists. This is the level of wisdom of a stream-enterer. When can we see that “I do not exist”? It is not by hypnotising ourselves during practice or forcing ourselves to believe “I do not exist.” Rather, we need mindfulness (sati) and continuously observe our own body and mind.
Is the body really “I”? There is no need to think about it—just keep knowing the body continuously and keep watching. Is the body permanent? The body will not last forever. Is this body really “I”? If there is mindfulness and we keep knowing the body continuously, we will see that the body is impermanent: sometimes exhaling, sometimes inhaling; sometimes walking, standing, sitting, or lying down—the body is constantly changing.
Why does the body keep moving? Because it is oppressed by suffering. Sitting for a long time brings suffering. Standing for a long time brings suffering, so we change posture; walking for a long time brings suffering; lying down for a long time also brings suffering. Those patients who lie in bed and cannot get up will have their bodies rot if no one turns them every one or two hours. So this body itself is suffering; it depends on movement. We move the body in order to escape suffering, but suffering chases us like a dog, constantly biting. Our method of running away is to keep changing postures. If we no longer have the strength to run, suffering will bite us to death.
With continuous mindfulness of the body, we will see that the body is entirely impermanent and constantly changing. At the coarsest level we can see our age: childhood has already disappeared, youth has also disappeared. Most of us here are middle-aged; soon this stage too will pass and we will reach old age. Childhood, youth, middle age, old age—all are changing, all are impermanent. If we look more finely, we see that the body is constantly changing and moving: sometimes inhaling, sometimes exhaling—both inhalation and exhalation are impermanent; walking, standing, sitting, lying down are all impermanent. The body is entirely impermanent.
Or some people see the suffering of the body. When we sit for a long time we discover it is uncomfortable. Even if we buy a chair worth a hundred thousand, will it still be painful and suffering? Yes, it will. We turn over again and again because the suffering is not in the bed—it is in our body. After eating we must defecate; after drinking we must urinate. All day long elements are continually entering and leaving in a cycle. When the cycle stops, a person dies.
If we keep watching, we will discover that this body is just elements coming in and going out—it is not “I,” not a being. Some people who truly have jhāna, when looking at the body, really see the elements and can separate them for us to see: earth, water, fire and wind all separate. The earth becomes dry, with no water inside. When the elements are combined they form a body; when they separate, the body disintegrates. With jhāna, sometimes one sees the body explode, showing that it is only elements: wind returns to wind, fire to fire, water to water, and finally only earth remains. Seeing this, one feels great pity; the mind feels how pitiful it is—this body is not “I” and not “mine.”
If we look at the body and see that it is impermanent, suffering and non-self; looking at the mind is the same—we see impermanence, suffering and non-self. Observing the mind is actually very simple. Try looking at our mind: every day there is pleasure, pain, and neither-pain-nor-pleasure. There is no need to think a lot—just keep knowing continuously: now there is pleasure—know it; now there is pain—know it; now there is neither-pain-nor-pleasure—know it. Training in this way, one can attain realisation.
We will see that all minds are not “I”; a true “self” does not exist. We do not practise in order to cut off a “self,” because there never was a “self” to begin with. We only abandon the wrong view—the view that there is a self. Some people say it is for the sake of abandoning identity-view, but from the very beginning there was no “self” that needed to be cut. We only abandon this wrong view that assumes there is a self.
So what should we do? To abandon identity-view we need wisdom. How? By seeing that this body and mind are impermanent, suffering and non-self.
---
**Thai**
อย่าคิดว่าการบรรลุโสดาปัตติผลนั้นยาก หากรู้วิธีแล้วมันไม่ยาก
พระโสดาบันท่านเห็นอะไร? ท่านละอะไรได้? สิ่งที่สำคัญที่สุดคือท่านสามารถละสักกายทิฏฐิได้ สักกายทิฏฐิคือความเห็นว่ากายนี้เป็นตัวตนอย่างแท้จริง ในระดับหยาบเรารู้สึกว่าทั้งร่างกายเป็นตัวเรา หากดูละเอียดขึ้นอีกหน่อย อาจรู้สึกว่ากายไม่ใช่ตัวเรา แต่เป็น “กายของเรา” คิดต่อไปอีก ก็รู้สึกว่า “ตัวเรา” อยู่ในใจ แล้วยึดถือว่าใจต่างหากที่เป็นตัวตน
เราต้องปฏิบัติจนเห็นว่า “ใจไม่ใช่ตัวเรา” เมื่อนั้นขันธ์ห้าก็จะไม่ใช่ตัวตนอีกต่อไป และ “ตัวเรา” ก็จะไม่ดำรงอยู่ นี่คือระดับปัญญาของพระโสดาบัน เมื่อไรเราจะเห็นว่า “ตัวเราไม่มีอยู่”? ไม่ใช่การสะกดจิตตัวเองขณะปฏิบัติ หรือบังคับตัวเองให้เชื่อว่า “ตัวเราไม่มี” แต่ต้องมีสติ แล้วพิจารณาดูกายและใจของตนเองอย่างต่อเนื่อง
กายนี้เป็นตัวเราจริงหรือ? ไม่ต้องคิดมาก เพียงแค่รู้กายไปเรื่อย ๆ อย่างต่อเนื่อง แล้วดูต่อไป กายนี้เที่ยงหรือ? กายจะไม่คงอยู่ตลอดไป กายนี้เป็นตัวเราจริงหรือ? หากมีสติรู้กายอย่างต่อเนื่อง ก็จะเห็นว่ากายไม่เที่ยง บางทีหายใจออก บางทีหายใจเข้า บางทีเดิน ยืน นั่ง นอน กายเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา
ทำไมกายต้องขยับอยู่เรื่อย? เพราะมันถูกความทุกข์บีบคั้น นั่งนานก็ทุกข์ ยืนนานก็ทุกข์ จึงต้องเปลี่ยนอิริยาบถ เดินนานก็ทุกข์ นอนนานก็ทุกข์ คนไข้ที่นอนอยู่บนเตียงลุกไม่ได้ หากไม่มีคนช่วยพลิกตัวทุกหนึ่งสองชั่วโมง ร่างกายก็จะเน่าเปื่อย ดังนั้นกายนี้เองคือทุกข์ มันต้องพึ่งการเคลื่อนไหว เราขยับกายเพื่อหนีทุกข์ แต่ทุกข์กลับไล่ตามเรามาเหมือนสุนัขที่คอยกัดไม่เลิก วิธีหนีของเราคือการเปลี่ยนอิริยาบถอยู่เรื่อย หากไม่มีแรงวิ่งต่อไป ทุกข์ก็จะกัดเราจนตาย
เมื่อมีสติรู้กายอย่างต่อเนื่อง ก็จะเห็นว่ากายทั้งหมดไม่เที่ยงและเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอด ในระดับหยาบที่สุดเราจะเห็นอายุของเรา วัยเด็กได้หายไปแล้ว วัยหนุ่มสาวก็หายไปแล้ว คนส่วนใหญ่ที่นี่อยู่ในวัยกลางคน อีกไม่นานช่วงนี้ก็จะผ่านไป แล้วก็จะถึงวัยชรา เด็ก หนุ่มสาว กลางคน คนแก่ ล้วนเปลี่ยนแปลง เป็นของไม่เที่ยง หากดูละเอียดขึ้น จะเห็นว่ากายเปลี่ยนแปลงและเคลื่อนไหวอยู่ตลอด บางทีหายใจเข้า บางทีหายใจออก ทั้งหายใจเข้าและหายใจออกล้วนไม่เที่ยง การเดิน ยืน นั่ง นอน ก็ล้วนไม่เที่ยง กายทั้งหมดไม่เที่ยง
หรือบางคนเห็นความทุกข์ของกาย เมื่อเรานั่งนาน ๆ ก็จะพบว่ามันไม่สบาย แม้จะซื้อเก้าอี้ราคาแสนก็ยังจะเจ็บ จะทุกข์หรือไม่? ก็ยังทุกข์อยู่ดี เราพลิกตัวไปมาเพราะทุกข์ไม่ได้อยู่ที่เตียง แต่อยู่ที่ร่างกายของเรา กินข้าวแล้วต้องขับถ่าย ดื่มน้ำแล้วต้องปัสสาวะ ตลอดทั้งวันธาตุต่าง ๆ หมุนเวียนเข้าออกอยู่ตลอด เมื่อการหมุนเวียนหยุด คนก็ตาย
หากดูต่อไปเรื่อย ๆ ก็จะพบว่ากายนี้เป็นเพียงธาตุที่เข้าออก ไม่ใช่ตัวเรา ไม่ใช่สัตว์บุคคล บางคนมีฌานจริง เมื่อดูกายจะเห็นธาตุอย่างแท้จริง และสามารถแยกธาตุให้เราดูได้ ดิน น้ำ ไฟ ลม แยกออกจากกัน ดินแห้งแล้ง ไม่มีน้ำอยู่ข้างใน เมื่อธาตุรวมกันก็เป็นกาย เมื่อแยกกันกายก็สลาย หากมีฌาน บางครั้งจะเห็นกายระเบิดออก แสดงให้เห็นว่ามันเป็นเพียงธาตุ ลมกลับสู่ลม ไฟกลับสู่ไฟ น้ำกลับสู่้ำ ในที่สุดเหลือแต่ดิน เห็นแล้วจะรู้สึกสงสารมาก จิตจะรู้สึกน่าเวทนา—กายนี้ไม่ใช่ตัวเรา และไม่ใช่ของเรา
หากเรามองกายแล้วเห็นว่ามันไม่เที่ยง ทุกข์ อนัตตา การมองใจก็เช่นกัน เห็นไม่เที่ยง ทุกข์ อนัตตา การสังเกตใจนั้นง่ายมาก ลองดูใจของเราสิ ทุกวันมีสุข มีทุกข์ มีอทุกขมสุข ไม่ต้องคิดมาก เพียงรู้ไปเรื่อย ๆ ตอนนี้สุข—รู้ ตอนนี้ทุกข์—รู้ ตอนนี้อทุกขมสุข—รู้ ฝึกอย่างนี้ไปก็สามารถตรัสรู้ได้
จะเห็นว่าใจทั้งหมดไม่ใช่ตัวเรา ตัวตนที่แท้จริงนั้นไม่มีอยู่ เราไม่ได้ปฏิบัติเพื่อตัด “ตัวเรา” เพราะตั้งแต่แรกก็ไม่มี “ตัวเรา” ให้ตัด เราเพียงละทิฏฐิที่ผิด—ทิฏฐิที่สำคัญว่ามีตัวตน บางคนบอกว่าเพื่อละสักกายทิฏฐิ แต่จริง ๆ แล้วตั้งแต่แรกก็ไม่มี “ตัวเรา” ให้ตัด เราเพียงละทิฏฐิที่สำคัญว่ามีตัวตนเท่านั้น
แล้วจะทำอย่างไร? การจะละสักกายทิฏฐิต้องมีปัญญา จะทำอย่างไร? โดยการเห็นว่ากายและใจนี้เป็นของไม่เที่ยง เป็นทุกข์ และเป็นอนัตตา
---
**Vietnamese**
Đừng nghĩ rằng chứng quả Tu-đà-hoàn là khó. Nếu biết phương pháp thì không khó.
Bậc Tu-đà-hoàn thấy được gì? Có thể đoạn trừ được gì? Điều quan trọng nhất là có thể đoạn thân kiến. Thân kiến là quan điểm cho rằng thân này thật sự là “cái tôi” tồn tại. Ở mức thô, chúng ta cảm thấy toàn bộ thân thể là “tôi”. Nếu nhìn kỹ hơn một chút, có thể cảm thấy thân không phải là “tôi”, mà là “thân của tôi”. Nghĩ sâu hơn nữa, lại cảm thấy “cái tôi” nằm trong tâm, cho rằng tâm mới chính là tự ngã.
Chúng ta phải tu tập cho đến khi thấy được “tâm không phải là tôi”. Khi đó năm uẩn không còn bị chấp là tự ngã nữa, và “cái tôi” không còn tồn tại. Đây là tầng bậc trí tuệ của bậc Tu-đà-hoàn. Khi nào chúng ta thấy được “cái tôi không tồn tại”? Không phải bằng cách thôi miên bản thân trong lúc tu, hay ép buộc mình tin rằng “cái tôi không tồn tại”. Mà phải có niệm (sati), liên tục quán chiếu thân và tâm của chính mình.
Thân này có thật là “tôi” không? Không cần suy nghĩ nhiều—chỉ cần liên tục nhận biết thân, cứ nhìn mãi. Thân có thường còn không? Thân sẽ không tồn tại mãi mãi. Thân này có thật là “tôi” không? Nếu có niệm, liên tục nhận biết thân, sẽ thấy thân là vô thường: lúc thì thở ra, lúc thì thở vào; lúc thì đi, đứng, ngồi, nằm—thân không ngừng biến đổi.
Tại sao thân phải cứ động mãi? Vì nó bị khổ bức bách. Ngồi lâu sẽ khổ. Đứng lâu sẽ khổ, nên phải đổi tư thế; đi lâu sẽ khổ; nằm lâu cũng khổ. Những bệnh nhân nằm trên giường không đứng dậy được, nếu không có người giúp trở mình mỗi một hai tiếng đồng hồ, thân thể sẽ bị hoại thối. Vậy nên thân này tự nó chính là khổ, nó phụ thuộc vào sự cử động. Chúng ta cử động thân để trốn tránh khổ, nhưng khổ lại như con chó cứ đuổi theo cắn chúng ta không ngừng. Cách chạy trốn của chúng ta chính là liên tục đổi tư thế. Nếu không còn sức để chạy nữa, khổ sẽ cắn chúng ta đến chết.
Khi có niệm liên tục biết thân, sẽ thấy toàn bộ thân đều là vô thường, không ngừng biến đổi. Ở mức thô nhất có thể thấy tuổi tác của chúng ta: thời thơ ấu đã biến mất, thời thanh niên cũng đã biến mất. Phần lớn chúng ta ở đây đang ở tuổi trung niên; chẳng bao lâu giai đoạn này cũng sẽ qua đi, rồi đến tuổi già. Trẻ thơ, thanh niên, trung niên, già cả—tất cả đều biến đổi, đều là vô thường. Nếu nhìn tinh tế hơn, sẽ thấy thân luôn luôn biến đổi, luôn luôn cử động: lúc thở vào, lúc thở ra—cả thở vào lẫn thở ra đều vô thường; đi, đứng, ngồi, nằm đều vô thường. Toàn bộ thân đều là vô thường.
Hoặc có người thấy được khổ của thân. Khi chúng ta ngồi lâu sẽ phát hiện nó không dễ chịu. Dù mua ghế giá mười vạn, hỏi nó có đau không, có khổ không? Vẫn sẽ khổ. Chúng ta trở mình đi lại vì khổ không nằm ở cái giường, mà nằm ở thân của chúng ta. Ăn xong phải đại tiện, uống nước xong phải tiểu tiện. Cả ngày các đại chủng không ngừng ra vào tuần hoàn. Khi sự tuần hoàn dừng lại, người sẽ chết.
Cứ nhìn mãi, sẽ phát hiện thân này chỉ là các đại chủng ra vào—không phải “tôi”, không phải chúng sinh. Một số người thật sự có thiền na, khi nhìn thân thật sự thấy được các đại chủng, và có thể tách chúng ra cho chúng ta thấy: đất, nước, lửa, gió đều tách rời. Đất trở nên khô ráo, không còn nước bên trong. Khi các đại chủng hợp lại thì thành thân, khi tách ra thì thân tan rã. Nếu có thiền na, đôi khi sẽ thấy thân nổ tung, cho thấy nó chỉ là các đại chủng: gió trở về gió, lửa trở về lửa, nước trở về nước, cuối cùng chỉ còn lại đất. Nhìn thấy vậy sẽ cảm thấy rất đáng thương, trong tâm cảm thấy bi thảm—thân này không phải “tôi”, cũng không phải “của tôi”.
Nếu chúng ta nhìn thân và thấy nó là vô thường, khổ, vô ngã; nhìn tâm cũng vậy—thấy vô thường, khổ, vô ngã. Quán tâm thật ra rất đơn giản. Hãy thử nhìn tâm của chúng ta: mỗi ngày đều có lạc, khổ, và bất khổ bất lạc. Không cần suy nghĩ nhiều—chỉ cần liên tục biết: hiện tại vui—biết; hiện tại khổ—biết; hiện tại bất khổ bất lạc—biết. Tu tập như vậy sẽ có thể chứng ngộ.
Sẽ thấy tất cả tâm đều không phải “tôi”; cái “tôi” thật sự không tồn tại. Chúng ta tu tập không phải để đoạn “cái tôi”, vì từ đầu đã không có “cái tôi”. Chúng ta chỉ đoạn trừ tà kiến—cái kiến chấp rằng “có cái tôi”. Có người nói là để đoạn thân kiến, nhưng thật ra từ đầu đã không có “cái tôi” để đoạn. Chúng ta chỉ đoạn trừ tà kiến cho rằng có cái tôi mà thôi.
Vậy phải làm sao? Muốn đoạn thân kiến thì phải có trí tuệ. Làm sao? Bằng cách thấy thân và tâm này là vô thường, khổ, vô ngã.
----Luang Por Pramote
2026.8.15
《輪迴中的黃金時刻 The Golden Moment in Saṃsāra ช่วงเวลาทองในสังสารวัฏ Khoảnh khắc vàng trong luân hồi》
《輪迴中的黃金時刻 The Golden Moment in Saṃsāra ช่วงเวลาทองในสังสารวัฏ Khoảnh khắc vàng trong luân hồi》
「有了機會，就不要懶惰，要堅強起來。
必須努力，必須讓自己從輪迴中解脫出來。
佛教不會永遠住世了。
看看今天的情況，我們都看得見。
佛弟子團體如今是什麼樣子？
比丘僧團是什麼樣子？大家也都看得到。
比丘尼僧團已經不存在了。
優婆塞和優婆夷又是什麼樣子？
看看我們周圍吧。
佛教並不是依靠寺院而存在，
也不是依靠任何地方而存在。
如果我們的內心關閉了，無法接受佛法，
那麼，佛教也就滅失了。
如今我們還有這個機會。
在漫長無盡的輪迴之中，
今生可以說是我們輪迴中的黃金時刻。
因為佛陀的正法仍然住世，
四念處的法仍然住世。
只要四念處還存在，
只要還有人依照四念處修行，
能夠以念觀身、觀受、觀心、觀法，
只要還有修行者在實踐，
那麼，道、果、涅槃就仍然不是遙不可及的事情。
真正令人惋惜的是，
如今許多佛教徒，幾乎連『四念處』這個詞都從未聽說過。」
隆波帕默尊者
泰國 Wat Suan Santidham
2025年6月8日
---
**English**
“When you have the opportunity, do not be lazy—be strong.
You must make effort; you must free yourself from saṃsāra.
Buddhism will not remain forever in the world.
Look at the situation today—we can all see it.
What is the community of the Buddha’s disciples like now?
What is the bhikkhu saṅgha like? Everyone can see.
The bhikkhunī saṅgha no longer exists.
And what about the upāsakas and upāsikās?
Just look around us.
Buddhism does not depend on temples for its existence,
nor does it depend on any particular place.
If our minds are closed and unable to receive the Dhamma,
then Buddhism disappears.
Right now we still have this opportunity.
In the long, endless cycle of saṃsāra,
this present life can be called the golden moment of our saṃsāra.
Because the true Dhamma of the Buddha is still present,
the teaching of the Four Foundations of Mindfulness is still present.
As long as the Four Foundations of Mindfulness still exist,
as long as there are people who practice according to the Four Foundations of Mindfulness—
who can observe the body, feelings, mind, and dhammas with mindfulness—
as long as there are practitioners putting it into practice,
then the Path, Fruition, and Nibbāna are still not beyond reach.
What is truly regrettable is that
nowadays many Buddhists have never even heard the words ‘Four Foundations of Mindfulness.’”
Luang Por Pramote
Wat Suan Santidham, Thailand
8 June 2025
---
**Thai**
“เมื่อมีโอกาสแล้ว อย่าเกียจคร้าน จงเข้มแข็งขึ้นมา
ต้องเพียรพยายาม ต้องทำให้ตนเองหลุดพ้นจากสังสารวัฏ
พระพุทธศาสนาจะไม่ดำรงอยู่ตลอดไป
ลองดูสภาพในทุกวันนี้ เราทุกคนก็เห็นกันอยู่
หมู่คณะศิษย์ของพระพุทธเจ้าเป็นอย่างไรในปัจจุบัน
พระภิกษุสงฆ์เป็นอย่างไร ทุกคนก็เห็น
พระภิกษุณีสงฆ์ก็ไม่มีแล้ว
อุบาสกอุบาสิกาเป็นอย่างไร
ลองมองรอบตัวเราเถิด
พระพุทธศาสนาไม่ได้ดำรงอยู่โดยอาศัยวัด
ก็ไม่ได้ดำรงอยู่โดยอาศัยสถานที่ใดๆ
ถ้าจิตใจของเราปิด ไม่สามารถรับพระธรรมได้
พระพุทธศาสนาก็ดับสูญไป
ตอนนี้เรายังมีโอกาสนี้อยู่
ในสังสารวัฏที่ยาวนานไม่มีที่สิ้นสุด
ชาตินี้ถือได้ว่าเป็นช่วงเวลาทองในสังสารวัฏของเรา
เพราะพระสัทธรรมของพระพุทธเจ้ายังดำรงอยู่
ธรรมแห่งสติปัฏฐานสี่ยังดำรงอยู่
ตราบใดที่สติปัฏฐานสี่ยังมีอยู่
ตราบใดที่ยังมีผู้ปฏิบัติตามสติปัฏฐานสี่
สามารถใช้สติพิจารณาเห็นกาย เวทนา จิต และธรรม
ตราบใดที่ยังมีผู้ปฏิบัติอยู่
มรรค ผล และนิพพาน ก็ยังไม่ใช่สิ่งที่ไกลเกินเอื้อม
สิ่งที่น่าเสียดายอย่างแท้จริงคือ
ปัจจุบันชาวพุทธจำนวนมาก แทบไม่เคยได้ยินคำว่า ‘สติปัฏฐานสี่’ มาก่อนเลย”
หลวงพ่อปราโมทย์
วัดสวนสันติธรรม ประเทศไทย
๘ มิถุนายน ๒๕๖๘
---
**Vietnamese**
“Khi có cơ hội rồi thì đừng lười biếng, hãy mạnh mẽ lên.
Phải tinh tấn, phải tự mình giải thoát khỏi luân hồi.
Phật giáo sẽ không mãi mãi trụ thế.
Hãy nhìn tình hình ngày nay, tất cả chúng ta đều thấy.
Tăng đoàn đệ tử Phật hiện nay như thế nào?
Tăng đoàn tỳ-kheo như thế nào? Mọi người đều thấy rõ.
Tăng đoàn tỳ-kheo-ni đã không còn tồn tại.
Còn ưu-bà-tắc và ưu-bà-di thì như thế nào?
Hãy nhìn quanh chúng ta.
Phật giáo không dựa vào chùa viện mà tồn tại,
cũng không dựa vào bất kỳ nơi nào mà tồn tại.
Nếu tâm chúng ta đóng lại, không thể tiếp nhận Phật pháp,
thì Phật giáo cũng sẽ diệt mất.
Hiện nay chúng ta vẫn còn cơ hội này.
Trong vòng luân hồi dài dằng dặc vô tận,
kiếp này có thể nói là khoảnh khắc vàng trong luân hồi của chúng ta.
Vì Chánh pháp của Đức Phật vẫn còn trụ thế,
pháp Tứ Niệm Xứ vẫn còn trụ thế.
Chừng nào Tứ Niệm Xứ còn tồn tại,
chừng nào còn có người tu tập theo Tứ Niệm Xứ,
có thể dùng niệm quán thân, quán thọ, quán tâm, quán pháp,
chừng nào còn có người thực hành,
thì Đạo, Quả, Niết-bàn vẫn chưa phải là điều xa vời.
Điều thật sự đáng tiếc là
ngày nay nhiều Phật tử gần như chưa từng nghe đến hai chữ ‘Tứ Niệm Xứ’.”
Ngài Luang Por Pramote
Chùa Wat Suan Santidham, Thái Lan
Ngày 8 tháng 6 năm 2025
《居士也能抵達涅槃 Lay practitioners can also attain Nibbāna คฤหัสถ์ก็สามารถบรรลุนิพพานได้ Cư sĩ cũng có thể đạt đến Niết-bàn》
《居士也能抵達涅槃 Lay practitioners can also attain Nibbāna คฤหัสถ์ก็สามารถบรรลุนิพพานได้ Cư sĩ cũng có thể đạt đến Niết-bàn》
許多在家修行者整天忙於工作、家庭、生計，真的也能像出家人那樣抵達涅槃嗎？還是說這條至高無上的道路，終究只屬於披上袈裟遠離塵世的人？
居士也能抵達涅槃，但前提是必須把修行的觀念徹底翻轉過來。居士最稀缺的是時間，作為居士想做固定形式，一天能夠做到幾個小時呢？
因此我們的大部分時間都必須要去訓練，要能夠做到在日常生活中修行。
隆波分享了自己居士時期的經驗：工作之餘洗澡、吃飯、上樓梯，全都是修行。每工作一個小時就「剎車」，去上廁所，覺知身體行走，回來時觀心是否有快樂、有寧靜。一有空閒，哪怕五分鐘、十分鐘，就念佛、覺知呼吸。「一整天都在用功，在自己的心」，這才是居士修行的真功夫。
佛陀歷經艱辛悟道，慈悲教導我們，如果我們偷懶不修，那是「很大的損失，真是錯失良機」。把每一次打坐、每一次經行、每一次覺知呼吸，都當作獻給佛陀的供養，而不是為了自己得到什麼。
當「得到」的貪欲熄滅了，中道自然顯現。修行的第一步，是持好五戒。隆波特別強調：「對於居士來講，五條就夠了。」不需要複雜的戒條，不需要向外求索，自己用心去持守即可。這是修行的地基，穩固而簡單。
最關鍵的態度：用修行供佛，而非有所求。「如果我們依然帶著貪心在做，就不會有成果的。」想要好、想知道、想看見、想獲得，這些「想要」本身就是煩惱習氣，一旦帶著貪心修行，覺性、禪定、智慧都不會生起。如果福報波羅蜜夠的話，道果涅槃不遠。關鍵在於你願意從現在開始，用修行來供佛嗎？
—— 隆波帕默
諸佛古道譯
---
**English**
Lay practitioners can also attain Nibbāna คฤหัสถ์ก็สามารถบรรลุนิพพานได้ Cư sĩ cũng có thể đạt đến Niết-bàn
Many householders who practice are busy all day with work, family, and livelihood. Can they really attain Nibbāna like monastics? Or is this supreme path ultimately reserved only for those who wear the robes and leave the world behind?
Lay practitioners can indeed attain Nibbāna, but the prerequisite is that one must completely overturn the conventional idea of practice. What householders lack most is time. As a layperson wanting to practice in fixed formal sessions, how many hours a day can one really manage?
Therefore, most of our time must be used for training—we must be able to practice in daily life.
Luangpor shared his own experience from his lay period: bathing, eating, and climbing stairs after work were all practice. Every hour of work, he would “hit the brakes,” go to the toilet, be aware of the body walking, and upon returning observe whether the mind had happiness or peace. Whenever there was free time, even just five or ten minutes, he would recollect the Buddha or be aware of the breath. “Practicing the whole day, right in one’s own mind”—this is the true skill of a lay practitioner.
The Buddha endured great hardship to realize the truth and compassionately taught us that if we are lazy and do not practice, it is “a great loss, truly missing a precious opportunity.” Treat every sitting meditation, every walking meditation, and every moment of breath awareness as an offering to the Buddha, rather than something done in order to gain something for oneself.
When the craving to “get something” is extinguished, the Middle Way naturally appears. The first step of practice is to keep the Five Precepts well. Luangpor particularly emphasized: “For laypeople, the five are enough.” There is no need for complicated rules or seeking outwardly; simply keep them mindfully yourself. This is the foundation of practice—stable and simple.
The most crucial attitude: practice as an offering to the Buddha, not with expectation. “If we still practice with greed, there will be no results.” Wanting things to be good, wanting to know, wanting to see, wanting to obtain—these “wantings” themselves are defilements and habitual tendencies. Once practice is done with greed, mindfulness, samadhi (undistractability of mind) , and wisdom will not arise. If one’s accumulated merit and pāramī are sufficient, the Path, Fruition, and Nibbāna are not far away. The key is: are you willing, starting from now, to practice as an offering to the Buddha?
— Luangpor Pramote
Translated by the Ancient Path of the Buddhas
---
**ภาษาไทย**
คฤหัสถ์ผู้ปฏิบัติหลายคนยุ่งอยู่กับงาน ครอบครัว และปากท้องตลอดวัน จริง ๆ แล้วจะสามารถบรรลุนิพพานได้เหมือนพระสงฆ์หรือไม่ หรือว่าหนทางอันสูงสุดนี้ในที่สุดแล้วเป็นของคนที่ห่มจีวรและออกจากโลกเพียงเท่านั้น?
คฤหัสถ์ก็สามารถบรรลุนิพพานได้ แต่เงื่อนไขสำคัญคือต้องพลิกแนวคิดเรื่องการปฏิบัติให้หมดสิ้น สิ่งที่คฤหัสถ์ขาดแคลนที่สุดคือเวลา ในฐานะคฤหัสถ์ที่อยากปฏิบัติในรูปแบบที่กำหนดไว้ วันหนึ่งจะทำได้กี่ชั่วโมงกัน?
ดังนั้น เวลาส่วนใหญ่ของเราจึงต้องนำไปฝึกฝน ต้องสามารถปฏิบัติได้ในชีวิตประจำวัน
หลวงพ่อเล่าประสบการณ์สมัยเป็นคฤหัสถ์ของท่านว่า หลังจากทำงานแล้ว การอาบน้ำ กินข้าว ขึ้นบันได ล้วนเป็นการปฏิบัติทั้งสิ้น ทุกชั่วโมงที่ทำงาน ท่านจะ “เบรก” ไปเข้าห้องน้ำ มีสติรู้กายที่เดิน เมื่อกลับมาก็พิจารณาใจว่ามีความสุขหรือความสงบหรือไม่ เมื่อมีเวลาว่าง แม้เพียงห้านาที สิบนาที ก็ระลึกถึงพระพุทธเจ้าหรือมีสติรู้ลมหายใจ “ทั้งวันทั้งคืนใช้ความเพียรอยู่ที่ใจของตนเอง” นี่แหละคือฝีมือที่แท้จริงของการปฏิบัติในฐานะคฤหัสถ์
พระพุทธเจ้าทรงตรากตรำจนตรัสรู้ แล้วทรงเมตตาสั่งสอนเราว่า ถ้าเรายังขี้เกียจไม่ปฏิบัติ นั้นคือ “ความสูญเสียครั้งใหญ่ พลาดโอกาสอย่างแท้จริง” จงถือว่าทุกครั้งที่นั่งสมาธิ ทุกครั้งที่เดินจงกรม ทุกครั้งที่มีสติรู้ลมหายใจ เป็นเครื่องบูชาแด่พระพุทธเจ้า มิใช่ทำเพื่อให้ตัวเองได้อะไร
เมื่อความอยาก “ได้” ดับไป มัชฌิมาปฏิปทาก็ปรากฏขึ้นเอง ขั้นตอนแรกของการปฏิบัติคือรักษาศีลห้าให้ดี หลวงพ่อเน้นเป็นพิเศษว่า “สำหรับคฤหัสถ์ ห้าข้อก็พอแล้ว” ไม่ต้องมีศีลที่ซับซ้อน ไม่ต้องแสวงหาจากภายนอก เพียงใช้ใจรักษาด้วยตนเอง นี่คือรากฐานของการปฏิบัติ มั่นคงและเรียบง่าย
ทัศนคติที่สำคัญที่สุดคือ ปฏิบัติเพื่อบูชาพระพุทธเจ้า มิใช่เพื่อหวังผล “ถ้าเรายังทำด้วยความโลภ ก็จะไม่มีผล” ความอยากให้ดี อยากรู้ อยากเห็น อยากได้ สิ่งเหล่านี้เองคือกิเลสและอุปาทาน เมื่อปฏิบัติด้วยความโลภแล้ว สติ สมาธิ และปัญญาจะไม่เกิดขึ้น หากบารมีพอ ผลของมรรคผลและนิพพานก็ไม่ไกล กุญแจสำคัญอยู่ที่ว่าท่านยินดีจะเริ่มตั้งแต่วันนี้ ใช้การปฏิบัติเป็นเครื่องบูชาพระพุทธเจ้าหรือไม่?
— หลวงพ่อปราโมทย์
แปลโดย ทางโบราณแห่งพระพุทธเจ้าทั้งหลาย
---
**Tiếng Việt**
Nhiều người tại gia tu hành cả ngày bận rộn với công việc, gia đình và sinh kế, liệu có thật sự có thể đạt đến Niết-bàn như người xuất gia không? Hay con đường tối thượng này rốt cuộc chỉ dành cho những người mặc áo cà sa, xa lìa thế tục?
Cư sĩ cũng có thể đạt đến Niết-bàn, nhưng tiền đề là phải hoàn toàn lật ngược quan niệm về sự tu hành. Điều cư sĩ thiếu nhất chính là thời gian. Là cư sĩ muốn hành trì theo hình thức cố định, một ngày có thể làm được mấy tiếng đồng hồ?
Do đó, phần lớn thời gian của chúng ta phải dùng để huấn luyện, phải có thể tu hành ngay trong đời sống hàng ngày.
Ngài Lũng Bô chia sẻ kinh nghiệm thời còn là cư sĩ của mình: sau giờ làm việc, tắm rửa, ăn cơm, lên cầu thang đều là sự tu hành. Cứ làm việc một tiếng đồng hồ thì “phanh lại”, đi nhà vệ sinh, tỉnh giác thân thể đang đi, khi trở về thì quán tâm xem có an lạc, có thanh tịnh hay không. Hễ có chút thời gian rảnh, dù chỉ năm phút, mười phút, cũng niệm Phật, tỉnh giác hơi thở. “Cả ngày đều dụng công, ngay trên tâm mình”, đó mới chính là công phu chân thật của cư sĩ tu hành.
Đức Phật đã trải qua bao gian khổ mới giác ngộ, từ bi dạy chúng ta rằng nếu chúng ta lười biếng không tu, đó là “một sự tổn thất rất lớn, thật sự bỏ lỡ cơ hội”. Hãy coi mỗi lần ngồi thiền, mỗi lần kinh hành, mỗi lần tỉnh giác hơi thở đều là sự cúng dường lên Đức Phật, chứ không phải để bản thân được cái gì.
Khi lòng tham “muốn được” tắt đi, Trung Đạo tự nhiên hiện bày. Bước đầu tiên của sự tu hành là giữ trọn năm giới. Ngài Lũng Bô đặc biệt nhấn mạnh: “Đối với cư sĩ, năm điều là đủ rồi.” Không cần giới điều phức tạp, không cần tìm cầu bên ngoài, chỉ cần tự mình hết lòng giữ gìn. Đây là nền tảng của sự tu hành, vững chắc và đơn giản.
Thái độ quan trọng nhất: dùng sự tu hành để cúng Phật, chứ không phải vì mong cầu. “Nếu chúng ta vẫn còn mang lòng tham mà làm, sẽ không có kết quả.” Muốn tốt, muốn biết, muốn thấy, muốn được – những cái “muốn” này chính là tập khí phiền não. Một khi tu hành với lòng tham, giác tánh, thiền định và trí tuệ đều không sanh khởi. Nếu phước báo ba-la-mật đủ, đạo quả Niết-bàn không còn xa. Chìa khóa nằm ở chỗ bạn có sẵn lòng từ bây giờ bắt đầu dùng sự tu hành để cúng dường Đức Phật hay không?
— Lũng Bô Phả Mặc
Dịch bởi Cổ Đạo Chư Phật
《禪修沒有進展很灰心？Feeling Discouraged Because Your Meditation Isn’t Progressing? ปฏิบัติธรรมแล้วไม่ก้าวหน้า รู้สึกท้อแท้ไหม?》
《禪修沒有進展很灰心？Feeling Discouraged Because Your Meditation Isn’t Progressing? ปฏิบัติธรรมแล้วไม่ก้าวหน้า รู้สึกท้อแท้ไหม?》
信徒：在冥想的時候，我一直處於一種拉鋸戰的狀態：努力保持覺知與專注，卻不斷被思緒帶走。我會把注意力拉回到呼吸上，但沒多久又開始胡思亂想。這樣反覆拉扯的過程，可能會持續一個小時甚至更久。
問題一： 我這樣一直坐在那裡跟自己的心打仗，做法正確嗎？
問題二： 我已經修行冥想好幾年了，但進展似乎不如其他人。我覺得自己過去生的業力可能比較薄弱。在時間有限的情況下，我是否應該多花時間做更多冥想（bhāvanā），來累積善業呢？
Ajahn Golf: 我們出現這樣的現象呢，就是我們本來就在覺知呼吸，但是之後又飄到了其他的念頭去，那又再回來覺知呼吸，然後又再飄到其他的念頭去呢，這樣其實在禪修中是很常見的，是因爲我們的正念還不足夠。
那就讓我們以持好五戒呢爲一個基礎。
那這個心呢，從呼吸以及跑來跑去之間來回盤旋，這樣其實是對的。這就好像我們的心在法以及煩惱之間徘徊。那就好像這個拳擊手，如果誰是更有力量的話，那個拳擊手就可以勝出。就讓我們繼續的修行下去，不要感到灰心、心灰意冷，也不要想到要退卻。那也要讓我們大家明白呢，我們來這裏禪修呢，其實也是一種積累菠蘿蜜的一個方法。那就是要以這個五戒呢爲一個基礎。如果平常沒有做什麼，或者是週末休息天的時候呢，那就讓我們提升自己，增加去提升自己去持守八戒。
如果有機會呢，就去做這些供養，累積這些功德。但有一點呢，就是不要把這些禪修給丟掉、給丟下。如果我們去想呢，我們已經禪修有一段時間了，但是我們的心還沒有進步，還沒有能夠達到道、果、涅槃。那其實呢，這是我們的這些煩惱正在欺騙我們。
那我們就是要決意在這一世裏面呢，現在就決意專心去修行。
那第一點呢，就是我們投身爲一個人。我們還能夠去遇見佛教。我們有信心。我們還有這些大師父來教導我們。如果我們有這個機會來修行來實踐的話呢，這就代表我們已經擁有過去的波羅蜜在扶持我們了，那我們不需要去感到傷心。
就好像呢，如果我們想要從這個魔羅的這個牢籠裏面逃離出來的話呢，那就是很難的一件事情。如果很容易的話，那全世界都是阿羅漢了，對嗎？
但那也不會難到我們沒有辦法做到，也不會難到超過我們的能力。不要感到害怕，然後也不要退卻，也不要心灰意冷。如果我們不害怕的話呢，那我們的這些精進呢、我們這些力、我們這些勇氣呢，就可以去戰勝它。
那就好像這個拳擊手呢，如果還沒有上擂臺的時候呢，我們就先怕了，那他就好像在一開始就已經輸給了對方。那就要自己拍拍自己的心，說我們是佛陀的孩子。
那這些魔羅呢，我們的父親已經去戰勝他了。他已經教導我們去戰勝魔羅的一個方法了。那我們究竟還要去害怕什麼呢？我們是一樣可以戰勝他的，明白嗎？
不要去被他騙哦，因爲他一直在欺騙我們。有時有些人呢就說，你去寺院也沒有得到什麼，那從此呢就不再去寺院了。就是打坐也沒有得到什麼，那就不去做了。
儘管我們還沒有辦法獲得這些平靜，但至少我們可以獲得、我們可以積累這個精進波羅蜜以及忍辱波羅蜜，明白嗎？
*Disciple:* During my meditation, it has always been a constant tug-of-war: I try hard to maintain awareness and focus, but I keep getting carried away by thoughts. I pull my attention back to the breath, but soon after, I start daydreaming again. This back-and-forth cycle can continue for an hour or even longer.
*Question 1:* Is it correct to keep sitting like this and fighting this mental battle?
*Question 2:* I have been practicing meditation for several years, but my progress seems slower than others. I feel that my karma from past lives might be quite limited. With the limited time I have, should I spend more time doing meditation (bhāvanā) to accumulate more good karma?
*Ajahn Golf:* This phenomenon you experience — being aware of the breath, then drifting to other thoughts, coming back to the breath, and drifting away again — is actually very common in meditation. It happens because our mindfulness is still not strong enough.
We should take keeping the Five Precepts as our foundation.
This mind oscillating between the breath and wandering thoughts is actually the right process. It’s like the mind is wavering between the Dhamma and defilements. It’s similar to a boxer — whichever side is stronger will win. So let us continue practicing. Do not feel discouraged, disheartened, or think about giving up.
We should all understand that coming here to meditate is also a way to accumulate pāramī (perfections). Start with the foundation of the Five Precepts. On normal days or during weekends when you have free time, try to elevate yourself by observing the Eight Precepts.
If you have the opportunity, make offerings and accumulate merits. But one important thing: do not abandon or drop your meditation practice. If we think, “I’ve been meditating for a while but my mind hasn’t progressed, I haven’t reached the Path, Fruit, or Nibbāna,” this is actually our defilements deceiving us.
We must make a firm resolution in this life — right now — to practice diligently.
First of all, we have been born as human beings. We have encountered Buddhism. We have faith. We still have these great teachers to guide us. The fact that we have this opportunity to practice means we already have pāramī from the past supporting us. Therefore, we don’t need to feel sad.
It’s like trying to escape from Māra’s prison — it is indeed difficult. If it were easy, everyone in the world would already be Arahants, right? But it’s not so difficult that we cannot do it, nor is it beyond our ability. Do not be afraid, do not retreat, and do not feel discouraged. If we are not afraid, our effort, strength, and courage can overcome it.
It’s like a boxer — if we are already afraid before stepping into the ring, we have already lost from the beginning. So we should pat our own heart and say, “We are the children of the Buddha.”
Māra — our father (the Buddha) has already defeated him. He has already taught us the method to conquer Māra. So what else do we have to fear? We can also defeat him, understand?
Don’t let him deceive you, because he is always tricking us. Some people go to the temple and feel they didn’t get anything, so they stop going. They meditate and feel they didn’t get anything, so they stop practicing.
Even if we cannot yet attain calm and peace, at the very least we can accumulate the pāramī of effort (viriya) and the pāramī of patience (khanti). Understand?
---
*ศิษย์:* เวลาฌาน ผมรู้สึกเหมือนอยู่ในสภาวะ tug-of-war ตลอดเวลา : พยายามรักษาความรู้ตัวและสมาธิ แต่ก็ถูกความคิดพัดพาไปเรื่อย ๆ ผมดึงความสนใจกลับมาที่ลมหายใจ แต่ไม่นานก็เริ่มคิดฟุ้งซ่านอีก กระบวนการดึงกลับไปกลับมานี้ อาจจะเกิดขึ้นตลอดหนึ่งชั่วโมงหรือนานกว่านั้น
*คำถามที่ 1:* การที่นั่งสู้กับใจแบบนี้ตลอดเวลา ถูกต้องหรือเปล่าครับ?
*คำถามที่ 2:* ผมปฏิบัติธรรมมานานหลายปีแล้ว แต่ความก้าวหน้าเหมือนจะช้ากว่าคนอื่น ผมรู้สึกว่าบุญบารมีหรือกรรมจากชาติก่อนอาจจะน้อย ในเวลาที่จำกัดแบบนี้ ผมควรใช้เวลามากขึ้นในการทำภาวนา (meditation) เพื่อสะสมบุญกุศลเพิ่มเติมหรือไม่ครับ?
*อาจารย์กอล์ฟ:* อาการที่เกิดขึ้นแบบนี้ คือ เรารู้ตัวกับลมหายใจอยู่ แล้วก็ลอยไปกับความคิดอื่น จากนั้นก็กลับมารู้ลมหายใจ แล้วก็ลอยไปอีก ซึ่งในทางปฏิบัติธรรมถือว่าเป็นเรื่องปกติมาก เพราะว่าเรายังมีสติไม่พอ
เราควรมีศีล 5 เป็นพื้นฐาน
ใจที่แกว่งไปมาระหว่างลมหายใจกับความคิดฟุ้งซ่านแบบนี้ จริง ๆ แล้วเป็นเรื่องปกติ เหมือนใจกำลังแกว่งไหวระหว่างธรรมะกับกิเลส เหมือนนักมวย ถ้าฝ่ายไหนมีพลังมากกว่าก็จะเป็นฝ่ายชนะ เราจึงควรปฏิบัติต่อไป อย่าท้อแท้ อย่าหดหู่ และอย่าคิดถอย
เราทุกคนควรเข้าใจว่า การมาปฏิบัติธรรมที่นี่ก็เป็นวิธีหนึ่งในการสะสมบารมี เริ่มจากมีศีล 5 เป็นฐาน เวลาปกติหรือวันหยุดสุดสัปดาห์ที่มีเวลาว่าง ก็พยายามพัฒนาตัวเอง โดยเพิ่มการถือศีล 8
ถ้ามีโอกาสก็ทำการบูชา สะสมบุญกุศล แต่สิ่งสำคัญคือ อย่าทิ้งการปฏิบัติธรรม อย่าละเลย ถ้าเราคิดว่า “ฉันปฏิบัติมาพักหนึ่งแล้ว แต่ใจยังไม่ก้าวหน้า ยังไม่ถึงมรรค ผล นิพพาน” อันนี้คือกิเลสกำลังหลอกเรา
เราต้องตั้งใจเด็ดเดี่ยวในชาตินี้ — ตั้งแต่ตอนนี้ — ว่าจะปฏิบัติอย่างจริงจัง
ข้อแรกคือ เราเกิดมาเป็นมนุษย์ ได้มาเจอกับพระพุทธศาสนา มีศรัทธา ยังมีอาจารย์ผู้ใหญ่คอยแนะนำ ถ้าเรามีโอกาสมาปฏิบัติได้ แสดงว่าเรามีบารมีจากอดีตมาช่วยเหลือเราแล้ว เราจึงไม่ต้องเสียใจ
การจะหนีออกจากคุกของมารนั้นเป็นเรื่องยาก ถ้าง่าย ทั่วโลกก็คงเป็นอรหันต์หมดแล้วใช่ไหม? แต่ก็ไม่ได้ยากจนเราทำไม่ได้ และไม่ได้เกินกำลังของเรา อย่ากลัว อย่าถอย และอย่าท้อแท้ ถ้าเราไม่กลัว ความเพียร พลัง และความกล้าหาญของเราจะสามารถเอาชนะได้
เหมือนนักมวย ถ้ายังไม่ขึ้นเวทีก็กลัวก่อนแล้ว ก็เหมือนแพ้ตั้งแต่เริ่มต้น เราต้องตบอกตัวเองว่า “เราเป็นลูกของพระพุทธเจ้า”
มารตัวนี้ พ่อของเรา (พระพุทธเจ้า) เคยเอาชนะมาแล้ว ท่านสอนวิธีเอาชนะมารไว้แล้ว เราจะกลัวอะไรอีก? เราก็สามารถเอาชนะได้เหมือนกัน เข้าใจไหม?
อย่าให้เขาหลอกลวง เพราะเขาหลอกเราตลอด บางคนไปวัดแล้วรู้สึกว่าไม่ได้อะไร ก็ไม่ไปอีก นั่งสมาธิแล้วไม่ได้อะไร ก็เลิกทำ
ถึงเราจะยังไม่ได้ความสงบ แต่อย่างน้อย เราก็สามารถสะสมบารมีแห่งความเพียร (วิริยะ) และบารมีแห่งความอดทน (ขันติ) ได้ เข้าใจไหม?
9-6-2026 吉隆坡BUBS 晚間開示
塞翁失馬焉知非福 Misfortune may be a blessing in disguise
塞翁失馬焉知非福 Misfortune may be a blessing in disguise
致正在遇上困難的人們
從前有一個故事是這樣的：
邊塞附近有戶善於養馬的人家，某天，家中的馬兒忽然跑到胡地去了，鄰人們都前來安慰。父親卻不在意地說：「這沒什麼好難過的，怎知不會帶來什麼好運呢？」過了幾個月，那走失的馬居然帶著一群胡人的駿馬回來，鄰人都來道賀。但是父親卻說：「這也不必太高興，怎知不會是災禍的前兆呢？」果然不久，兒子在騎馬時跌斷了腿，鄰人又趕來慰問。父親說：「腿跌斷了，怎知不是我們的福氣呢？」過了一年，胡人入侵，當地年輕人都被召去作戰，大多數人不幸戰死，兒子卻因為瘸腿，保全了性命。
我們正遇上的困難、苦難、痛苦，又怎樣知道不是好運的開始呢？
這一切都是無常的，只要挨過去，一切都會光明起來
**To those who are facing difficulties right now**
Once upon a time, there was a story like this:
Near the border pass lived a family skilled in horse raising. One day, their horse suddenly ran away into the land of the northern nomads. The neighbors came to offer their sympathy. But the father said nonchalantly, “There’s no need to be upset about this. How do you know it won’t bring good fortune?” A few months later, the lost horse returned, leading a herd of fine nomad horses. The neighbors came to congratulate him. But the father said, “There’s no need to be so pleased either. How do you know this won’t turn out to be a bad omen?” Sure enough, not long after, his son fell off a horse and broke his leg. The neighbors rushed over to comfort them. The father said, “A broken leg—how do you know that isn’t our blessing?” A year later, the nomads invaded. All the young men in the area were drafted to fight, and most died in battle. But the son, because he was lame, survived.
The difficulties, hardships, and pain we are facing right now—how do we know they are not the beginning of good fortune?
Everything is impermanent. Just endure, and everything will brighten again.
《Good, bad , who knows? 好壞誰說得準？》
《Good, bad , who knows? 好壞誰說得準？》
You never know what's going to happen next, but anything which is bad which you think is happening, please always remember that good, bad? Who knows?
When you understand that, you never get afraid, you never get depressed, you never get angry at life. There's always something which happens which you do not expect, which actually makes the day, makes a week, makes your life.
你永遠不知道接下來會發生什麼，但任何你認為正在發生的壞事，請永遠記得好、壞？誰說得準呢？當你明白這一點，你就不再害怕，不再憂鬱，不再對生活感到憤怒。總會有某些你意料之外的事情發生，而這些事恰恰成就了這一天、這一週，乃至你的一生。
----Ajahn Brahm
2025-02-24 Ajahn Brahm Hong Kong Retreat Afternoon
究竟波羅蜜 ultimate parami
究竟波羅蜜 ultimate parami
任何人生而為人，得遇佛教，對佛教具有信仰、信心與淨信，心傾向於善法，這顯示此人已達到**究竟波羅蜜**的層次，能夠在今生證悟**涅槃**。
Any person who is born as a human being, encounters the Buddha's teachings (Buddhasasana), possesses faith (saddha), confidence, and clarity (pasada) in the Buddhasasana, and whose mind inclines towards wholesomeness (kusala) — this indicates that such a person has reached the level of **Paramatthabarami** (the highest perfection) and is capable of attaining **Nibbana** in this very lifetime.
— Luang Phor Phra Rajbrahmajahn (Wat Tha Sung)
《Terrible person 糟糕的人》
《Terrible person 糟糕的人》
sometimes people did terrible things in the past , but that does not make them a terrible person
Just because you fail one exam, it doesn't make you a failure
有時人們在過去做了糟糕的事情，但這並不代表他們就是糟糕的人。
僅僅因為一次考試不及格，並不意味著你就是個失敗者。
---Ajahn Brahm
2023 July (3/19) | 9 day Retreat | Ajahn Brahm
https://www.youtube.com/watch?v=iJWfdFM9u5I&list=PLf9HOK_Rf1M62mCrCxOtuSIjQ5uznAU0x&index=4
《未試過，怎樣知做不到呢？ Never tried it, how do you know you can't do it?》
《未試過，怎樣知做不到呢？ Never tried it, how do you know you can't do it?》
白父：有一對夫妻是外國人，然後對我說，我不是佛教徒，很難靜下來，好像佛教徒一樣。我説，你都還未試過，怎樣自己知道做不到、不可以靜下來？
我就教導他們呼吸進bud ，呼吸出dho ,buddho.然後他們去靜坐，靜坐了半個小時，他就去找por khao 說，原來我也是可以做得到的，也是可以靜下來的
到現在都沒有跑到哪裏，已經跟por khao 出了三個月。念了這個buddho 平靜了，哪裏也不想去
White Father: There was a couple who were foreigners, and they said to me, "I am not a Buddhist, so it’s hard for me to be still like Buddhists do." I said, "You haven’t even tried it yet. How do you know you can’t do it, that you can’t calm down?"
So I taught them to breathe in "bud" and breathe out "dho"—buddho. Then they went to meditate. After sitting quietly for half an hour, they went to find Por Khao and said, "It turns out I can actually do it, I can also calm down."
Now they haven’t run off anywhere—they’ve been with Por Khao for three months. Chanting this "buddho" has brought them peace, and they no longer feel like going anywhere.
---White Father
1:46:10 - 1:50:17
24-2-19
《誰都可以證悟涅槃 Anyone Can Realize nibanna》
《誰都可以證悟涅槃 Anyone Can Realize nibanna》
無論是出家人、比丘、比丘尼、尼師、老人家、小孩子，看這個呼吸、五蘊生滅的話，都是可以達證涅槃的
無論任何國家、民族--中國人還是西方人--這樣看到生滅，滅除對五蘊的執著，也是達證涅槃
Whether one is a monastic, a bhikkhu, a bhikkhuni, a nun, an elder, or a child—anyone who observes the breath and the arising and ceasing of the five aggregates can realize nibanna.
Regardless of nationality or ethnicity—whether Chinese or Western—seeing this arising and ceasing, and letting go of attachment to the five aggregates, also leads to the realization of nibanna.
---Luang ta siri
2025.11.18
佛陀和大師父們的勵志的例子Buddha and the great masters as inspiring examples
佛陀和大師父們的勵志的例子Buddha and the great masters as inspiring examples
如果我們遭遇很大的不幸時
可以想想佛陀和大師父們作為勵志的例子
Por Khao Wanchart Yimme （白父）就算患上多種末期癌症，全身一直劇痛；但內心依然不會痛苦，保持平靜
隆波帕默早期出來弘法時，儘管遭到四方八面的攻擊中傷，司法部門的調查；但依然屹立不倒，保持平靜
儘管兩位上首弟子死在佛陀之前，但佛陀卻依然沒有悲傷，保持平靜
堅強不痛苦是佛教的標誌..
When we encounter great misfortune,
we can think of the Buddha and the great masters as inspiring examples.
Por Khao Wanchart Yimme): Even while suffering from multiple terminal cancers, enduring severe pain throughout his body, his mind remained free from suffering and stayed at peace.
Luang Por Pramote: In the early days of his Dharma propagation, despite facing slander and attacks from all sides, as well as investigations by judicial authorities, he stood firm and remained undisturbed.
The Buddha: Even when his two chief disciples passed away before him, he did not grieve and maintained inner peace.
Being strong without suffering is the hallmark of Buddhism.
《我們絕對有能力 We are truly capable》
《我們絕對有能力 We are truly capable》
「...只要還有呼吸在，
我們就能把這具終將腐壞的身體，
拿來修行用功，
用來培養內心的平靜與清涼。
趕快把握時間多做，
一定辦得到，
沒理由做不到。
佛陀早就看清：
人類絕對有能力修行成就。
如果人類真的無法修行，
佛陀當初就不可能成佛，
諸大弟子也不可能證果...」
"...While breath still flows,
we can use this decaying body—
destined to rot—as our tool:
to practice, to cultivate
inner peace and cool clarity.
Let's hurry and do more.
Success is certain—
no excuse for failure.
The Buddha saw clearly:
Humans absolutely can attain enlightenment.
If we were truly incapable,
the Buddha couldn't have awakened,
nor could his disciples..."
•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
Luang Pu Baen Thanakaro
Wat Doi Thammachedi, Khok Si Suphan, Sakon Nakhon
cred. to Ajahn Golf
小男孩 Little boy
小男孩 Little boy
曾經看過有一個小男孩，個子真的很細小
有一天，他決定要讓自己壯起來，於是開始不斷健身，不斷努力
過了幾年後，誰都沒有料到-----他完全蛻變了，變到個子很大，簡直就是肌肉型男，還贏了健美比賽
無論是什麼，只要有善業支持，用對方法，肯堅持和努力；在未來必然會成就
同樣地，我們欲求初果、 二果、 三果、 阿羅漢果、 獨覺佛果，乃至是佛果；看似很難，但其實都不是問題
有志者事竟成，切忌妄自菲薄。只要堅持行善、 努力削減自己的煩惱、 修得正確；在未來必然會成就！
There was a boy—so small and slight in stature.
One day, he resolved to grow stronger. He began training relentlessly, pushing himself with unwavering effort.
Years later, against all expectations—he transformed completely. His body became powerfully built, a true muscular physique, and he even won a bodybuilding competition.
This proves one truth:
Whatever the goal—if supported by good karma, pursued with right effort and perseverance—success will surely come in time.
The same applies to our spiritual aspirations:
Whether it's attaining Stream-entry (Sotāpanna), Once-returning (Sakadāgāmi), Non-returning (Anāgāmi), Arahantship, Paccekabuddhahood, or even full Buddhahood—these may seem impossibly distant, but they are totally achievable.
"Where there’s a will, there’s a way." Never underestimate yourself.
If we persist in virtue, diligently uproot defilements, and practice correctly, realization will come in due time.
惡業蓋著 obscured by bad kamma
惡業蓋著 obscured by bad kamma
如果我們禪修一直沒有進展，並不用感到灰心。
為什麼？有時僅僅是被惡業蓋著而已！
當惡業成熟時；就算遇到善知識，也未必能像佛陀那樣直中核心地點醒我們。所以該聽的不願聽，不該聽的卻記在心中，於是越走越錯。
如果禪修是走在八聖道、 去除自私、 去除自我、 放鬆、 放下，那就肯定對。
如果禪修是背向八聖道、 增加自私、 增加自我、 緊繃、 抓緊，那就肯定錯
但其實沒人能阻撓得住我們，因為惡業在成熟
一旦惡業報完後，就如暴風雨離開，天朗氣清，一切順著正軌迅速前行....
If our meditation practice isn’t progressing, there’s no need to feel discouraged.
Why? Sometimes it’s simply because we’re obscured by bad karma!
When bad karma ripens, even if we encounter a wise teacher, they may not be able to directly and pointedly awaken us as the Buddha could. As a result, we may resist listening to what we should hear and instead hold onto what we shouldn’t, leading us further astray.
If meditation aligns with the Noble Eightfold Path—reducing selfishness, letting go of the ego, relaxing, and letting go—then it is undoubtedly correct.
If meditation goes against the Noble Eightfold Path—increasing selfishness, reinforcing the ego, creating tension, and clinging—then it is undoubtedly wrong.
But in truth, no one can ultimately obstruct us, because it’s simply the bad karma coming to fruition.
Once the bad karma is exhausted, it’s like a storm passing—the skies clear, and everything returns to the right path, progressing in a high speed...
<<為何做了那麼多善事運氣仍那麼衰?>>"Why is my luck still so bad after doing so many good deeds?"
<<為何做了那麼多善事運氣仍那麼衰?>>"Why is my luck still so bad after doing so many good deeds?"
<<為何做了那麼多善事運氣仍那麼衰?>>
這其實是很正常的事。
有許多人認識到因果後， 知道行善會為自己帶來幸福後， 都會拼命做善事。
但做了那麼多善事， 竟然偏偏遇上一些不好的事。
有部分人因此而失去信心:又說善有善報， 惡有惡報? 根本都沒有! 不做了!
這時要檢視自己， 我們只是做善事嗎？ 有同時作惡嗎？ 有殺生、偷盜、邪淫、妄語、飲酒、離間他人、咒罵人、說廢話、在心中貪別人的東西、想別人受到傷害、對因果沒有太大信心嗎？ 如果善惡都做， 同時得到快樂和痛苦， 也是再正常不過了， 對嗎？
大家有看過一些富豪的傳記嗎？你會發現， 他們在未發跡時， 談不上是一個大善人， 只是一個普通人。
業的運作就是這樣! 今生所遭遇的， 有一大部分是過去世所造的業促成的。 有許多名人、總統、富豪， 他們之所以有這樣的成就， 主要已經不是今生的事了。 有些是累積了許多世，生生世世行善的結果。 例如我們看佛陀， 菩薩還未成佛前做了什麼大善事？ 應該都沒有什麼。 然後成佛後卻得到全知的智慧、龐大的信徒、 絕倫的供養、受到天神人類的尊敬。 這是過去生生世世行善積德的結果。
但試問今生的命運是否完全固定？ 又不是， 佛陀時代的本那屋主，就在供養完舍利佛尊者後， 一躍成為印度的大富豪。 還有幾個這樣的例子。 但這些都是屬於比較極端的例子， 是少數的例子。
一般我們行善佈施、幫助別人後， 在現世至起碼會得到以下的利益， 不用擔心(AN5.33)
1.受到許多人的喜愛
2.能夠結交寂靜的善人， 例如修行人、聖者
3.會有很好的名譽
4. 在大眾中會很有自信
如果根據論藏，這些現世的好處只是很微小的果報而已， 和未來世的善果報相比， 根本不值一提。 在未來世， 你會經歷比現在百倍、千倍、萬倍、無量倍的快樂和繁榮呢! 當你死後， 再張開眼睛， 成群天女天人圍著你， 你就知道原來因果是真的了。
今世的命運很大程度取決於過去世的功過， 今世的所作所為，大程度是在決定未來世的快樂與痛苦。 這是業的運作。
"Why is my luck still so bad after doing so many good deeds?"
This is actually a very normal phenomenon.
Many people, after learning about karma and understanding that doing good brings happiness, strive diligently to perform good deeds. But despite doing so much good, they still encounter unfortunate events. Some lose confidence because of this: "They say good deeds bring good rewards, and bad deeds bring bad retribution? It’s clearly not true! I’m not doing this anymore!"
At this point, we should examine ourselves: Are we only doing good deeds? Are we also committing evil? Have we killed, stolen, engaged in sexual misconduct, lied, consumed intoxicants, sowed discord, cursed others, spoken useless words, coveted others’ belongings in our hearts, wished harm upon others, or lacked strong faith in karma? If we do both good and evil, then experiencing both happiness and suffering is entirely normal, right?
Have you read the biographies of some extremely wealthy individuals? You’ll notice that before they rose to prominence, they weren’t necessarily great philanthropists—just ordinary people.
This is how karma operates! A large part of what we experience in this life is shaped by the karma created in past lives. Many famous figures, presidents, and wealthy individuals achieved their status not primarily due to their actions in this life, but as a result of accumulating good deeds over many lifetimes. For example, consider the Buddha. What great good deeds did the Bodhisattva perform before attaining Buddhahood that life? It seems there weren’t many. Yet after attaining enlightenment, he gained omniscient wisdom, a vast following, unparalleled offerings, and reverence from gods and humans. This was the result of countless lifetimes of virtuous deeds.
But does that mean our fate in this life is completely fixed? Not necessarily. During the Buddha’s time, the householder Punna became a wealthy magnate in India immediately after making offerings to Venerable Sariputta. There are several such examples, but these are extreme and rare cases.
Generally, when we perform acts of kindness, generosity, and help others, we can expect at least the following benefits in this very life—no need to worry (AN 5.33):
1.Being loved by many people
2.Being able to associate with virtuous and serene individuals, such as practitioners and noble beings
3.Gaining an excellent reputation
4.Feeling confident and at ease in public gatherings
According to the Abhidhamma, these worldly benefits are merely minor rewards compared to the future fruits of karma. In future lives, you will experience happiness and prosperity a hundredfold, a thousandfold, ten thousandfold, or even immeasurably greater than now! When you die and reopen your eyes, surrounded by celestial beings and heavenly maidens, you’ll realize that karma is indeed real.
Our fate in this life is largely determined by the merits and demerits of past lives, while our actions in this life largely shape the happiness or suffering of future lives. This is how karma works.
船到橋頭自然直When the boat reaches the bridge, it will be straight
船到橋頭自然直When the boat reaches the bridge, it will be straight
所謂‘船到橋頭自然直’
事情終會有解決方法，只是好點還是差點而已，還都是解決！
就算我們認為解決不了，到最後還是解決了---人都終會死亡，死亡時什麼都帶不走，事情留在那裡，我們走人，也是解決😂
千萬不要自殺啊，Ajahn Golf 說那是很重的惡業。
隆波帕默也說：‘自殺，無論怎樣都是惡業，沒有例外。誰刻意把眾生（包含自己）殺死都是惡業 ’
事實上，我們輪迴了無數次，心已經什麼路也走過了
心那麼有經驗，所以只要把心平靜下來，立即就會有解決方法
Ajahn Brahm 曾說：‘在平靜中會看到了解決方案，因為你能看清楚東西！ ’
The chinese saying goes, "When the boat reaches the bridge, it will be straight."
Things will eventually have a solution; it’s just a matter of whether it’s a better one or a worse one, but it’s still a resolution!
Even if we think a problem can’t be solved, in the end, it is resolved—everyone will eventually die, and when we die, we take nothing with us. The issues remain, and we leave, which is also a resolution. 😂
Please don’t commit suicide; Ajahn Golf says that is a very serious bad karma.
Luang por Pramote also said: “Suicide, in any case, is bad karma, with no exceptions. Anyone who intentionally kills sentient beings (including themselves) commits bad karma.”
In fact, we have gone through countless cycles of rebirth, and the mind has already experienced every path.
The mind is so experienced that as long as we calm it down, solutions will immediately arise.
Ajahn Brahm once said: “in the calm in the peace, you can see solutions, because you can see clearly! ”
做人不要灰 Dont lose hope
做人不要灰 Dont lose hope
做人不要灰，覺得這些機會不是屬於自己的
實際上，一個人的潛力是無可限量的
我們想要成為什麼都是可能的，也是可以的
世俗的成就，所有都能做到
出世間的成就，所有都能做到
‘眾生都能成佛’ ，連最難成為的佛陀，只要有心，都能做到
為什麼？ 這一切都僅僅只是條件組合的事物而已
沒有說什麼什麼僅僅是誰人的專利
帕奧禪師說有三大成功的條件：業力、 努力、 智慧
只要條件具足，什麼都行
就如奧巴馬所說： Yes we can
image cred. to tvb
Don’t lose hope, thinking that these opportunities don’t belong to us, remember: a person’s potential is limitless.
What we want to become, is certainly possible and achievable.
Worldly achievements can be attained by anyone.
supermundane accomplishments are also within reach.
"All beings can become Buddhas"; even the most difficult goal of becoming a Buddha can be achieved if one is determined.
Why is that? It’s simply a matter of the right combination of conditions.
Nothing is anyone's exclusive patent.
venerable Pak Auk Sayadaw said there are three key conditions for success: karma, effort, and wisdom.
As long as right conditions are met, anything is possible.
Just as Obama said: "Yes we can."
Image credit: TVB
"Women Can Also Attain Arahatship"《女人也能成阿羅漢》
"Women Can Also Attain Arahatship"《女人也能成阿羅漢》
《女人也能成阿羅漢》
信徒：女生也可以證悟涅槃嗎？
Luang ta siri ： 是男是女，什麼身份都可以解脫，證悟涅槃。只是你不能成為佛陀而已
女人只能做佛陀的母親，但不能做佛陀
比佛陀還要大（笑）
不能成為佛陀，但可以成為佛陀的母親
"Women Can Also Attain Arahatship"
Devotee: Can women also attain nibanna?
Luang Ta Siri: Whether male or female, anyone can achieve liberation and attain nibanna. The only exception is that you cannot become a Buddha.
Women can only be the mother of a Buddha, but cannot be a Buddha themselves.
Greater than the Buddha! (laughs)
You cannot become a Buddha, but you can be the mother of a Buddha
"Having Committed Many Evil Deeds, There Is Still a Chance to Be Reborn in the Heavenly Realm"《做了許多惡業仍有機會投生天界》
"Having Committed Many Evil Deeds, There Is Still a Chance to Be Reborn in the Heavenly Realm"《做了許多惡業仍有機會投生天界》
《做了許多惡業仍有機會投生天界》
信徒：過去以前因為無知而犯的錯已經發生了，我們不能改變，只能現在做好，對嗎？
Luang ta siri:那些都是過去的東西，我們只能好好地把握現在而做好。
聽過Aṅgulimāla尊者嗎？他殺了許多人，他也是好好地修好自己的身口意，最後他也能成為阿羅漢
有人來問我，他做了許多邪淫的惡業，有好幾個老婆，他覺得自己應該沒有機會去天堂了。其實都是可以的，只要我們好好地做好自己的身口意，就會關掉惡道的大門。過去的已經過去了。就像我們放出來的屁，就不要再抓住它、 抓回來了
"Having Committed Many Evil Deeds, There Is Still a Chance to Be Reborn in the Heavenly Realm"
Disciple: The mistakes we made in the past due to ignorance have already happened, and we cannot change them. We can only do well in the present, right?
Luang Ta Siri: Those are all things of the past. We can only focus on the present and do well. Have you heard of Aṅgulimāla? He killed many people, but he diligently cultivated his body, speech, and mind, and in the end, he became an Arahant.
Someone asked me; he has committed many immoral acts and has several wives. He feels that he no longer has a chance to go to heaven. In fact, it is still possible. As long as we properly cultivate our body, speech, and mind, we can close the door to the lower realms. The past is already gone. It's like releasing a fart; don’t try to grab it back.
<An Elder Who Became an Arahant Just a Few Days After Ordination><出家幾天就證阿羅漢的老年人>
<An Elder Who Became an Arahant Just a Few Days After Ordination><出家幾天就證阿羅漢的老年人>
<出家幾天就證阿羅漢的老年人>
在日常修行都在修的話,或許我們在任何一個地方都可以得到好東西
沒有選擇時間和地點的
有一位高僧大德分享說,有一位出家師父年紀大才去出家
出家師父就按照戒臘,出家的時間(去排尊卑)
如果他年紀大,但出家的時間不久,就要尊敬那些出家比他長久的人
他就在阿姜曼的派系.
有一個規定就是,大衣在早上一定要跟著自己在身上;直到太陽升出來
如果三件不齊全,而太陽升起來的話,就會破戒了
為什麼這樣定呢?
因為佛陀時代有很多比丘在一起,早上要托缽,每個人都要拿袈裟大衣什麼的.也許會拿了其他出家師父的,所以會有爭吵
所以太陽升起之前,出家人這三件一定要跟自己在一起
這一位(出家師父)上廁所,但這個廁所是很古代的,那是一個坑
然後有兩個木板放在那裡,他就坐在那裡
大便和小便(的地方)有分開,不然太髒了
然後他就在那裡,然後他的大衣掉下去坑裡面
那怎麼辦?他一定要下去拿上來
他就想著說,有許多地方都修行了,但在這個地方都沒有修行過,他就在廁所那裡修行.當他修了,得到法了
他從下面上來了,他就洗他的大衣了
然後他的老師看到,就批評他:'要去托缽了,你這個時候還在洗衣服了嗎?'
他說:'我沒有什麼要做了.'
然後老師說:'你出家沒幾天,你就炫耀自己了.你這樣說就表示自己是阿羅漢了,沒有什麼事情要做了?'
他說:'我沒有炫耀.'
他的老師就說:'能判斷這個,就是阿姜曼尊者'
所以他們兩位就去找阿姜曼.他走路了好幾天.當阿姜曼看到了,他就說:'這位出家人沒有事情了,你馬上回去,要馬上回去'
當回到他的寺院,時間就到了,他就剛好圓寂了,就是會修行那位
所以看到,修行在哪裡都可以.要有正念,如實看到身心下去
<An Elder Who Became an Arahant Just a Few Days After Ordination>
If one practices diligently in daily life, one might obtain good results anywhere, without needing to choose a specific time or place.
There was a great monk who shared about an elder monk who only ordained later in life. When ordaining, the elder monk would follow the rules regarding seniority based on the length of time each monk had been ordained. If he was older but had been ordained for a shorter time, he had to respect those who had been ordained longer than him.
He was part of Ajahn Mun's lineage.
There was a rule that one must have one's robes before sunrise. If any of the three required items were missing when the sun rose, it would be considered a breach of precepts.
Why was this rule established? Because in the Buddha's time, many monks would gather in the morning to go for alms, and everyone needed to have their robes ready. Sometimes, they might take the robes of other monks, which could lead to disputes. Therefore, it was required that these three robes be kept together until after sunrise.
One day, this elder monk went to the toilet, which was very primitive—a pit with two wooden planks over it. He sat there, and since the areas for defecation and urination were separate, it wouldn't be too dirty. However, his robe fell into the pit. What could he do? He had to go down and retrieve it.
He thought to himself that he had practiced in many places, but not in this one. So, he decided to practice while in the toilet. After he practiced and attained insight, he came back up and washed his robe.
When his teacher saw this, he criticized him, saying, "You need to go for alms now; are you still washing your robe at this time?" The elder monk replied, "I have nothing else to do."
The teacher said, "You’ve only been ordained a few days, and now you're boasting. Saying such things implies you think you are an Arahant with nothing left to do?"
He responded, "I am not boasting."
The teacher remarked, "Only Ajahn Mun can be able to discern this." So, the two of them went to find Ajahn Mun. They walked for several days. When Ajahn Mun saw them, he said, "This monk has nothing left to do; you must go back immediately."
When they returned to his monastery, the time had come, and he passed away, that monk who truly practiced.
This shows that one can practice anywhere. One must have right mindfulness and accurately observe the body and mind.
樹 Tree
樹 Tree
This is a tree,
but don’t underestimate the tree!
The Buddha once said that if a large tree can understand good and bad speech, it would also be considered a stream-enterer (SN 55.24).
At that time, a drunkard died and was recognized by the Buddha as a stream-enterer. Many people were astonished, and the Buddha explained that he had already practiced the (three) trainings (Precepts, stillness, and wisdom) at the time of his death.
Of course, trees do not have consciousness and cannot be enlightened
But if even trees can do this, why can’t we?
這是一顆樹
但千萬不要少看樹啊～
佛陀曾說，假如大樹能了知善說、惡說，自己也會記説它們是初果聖者（SN55.24)
當時有一位酒徒死後，被佛陀記說為初果聖者。許多人都很詫異，佛陀因此而這樣解釋，說他死時已經受持了（戒、定、慧這三）學
當然樹沒有心識不能覺悟
但如果連樹都可以，為什麼我們不可以？
《塞翁失馬，焉知非福？》
《塞翁失馬，焉知非福？》
聽說一般如果醫生要幫異性檢查，一定要有一個異性的陪檢士在場，以保障自己，保障病人。聽過有婦產科醫生分享，他有位同行幫一位女士做超聲波檢查，當時女護士在旁。但突然護士有東西做要離開，醫生沒有為意，繼續做檢查，沒有作出非份之行為。
誰不知護士一回來，女病人立即指著醫生大叫：他非禮我啊！
雖然醫生沒有做到不法之事，醫學會也不能說他有還是沒有，但最後他還是停職了三個月…..
但在這停職期間，那位醫生居然照樣領一樣的薪金。
這等於什麼？多了三個月有薪假期！（笑）
這位醫生去環遊世界又可以，去Ajahn Golf 寺院短期出家也可以（笑），總之薪金照樣領～
有時當我們遇到不好的事，說不定那是讓我們遇到一連串好事的開始呢～
例如我們的老公脾氣很壞，很霸道，還出去勾引女人，包二奶；最後還和我們離婚。
我們感到很傷心，誰不知離婚後，我們卻遇到真正愛我們的人呢～
誰不知離婚後，我們遇上了佛教，透過布施，持戒，禪修而變得清涼快樂呢～
工作上我們被人辭退，誰不知一被辭退，立即找到更好的工作呢～
有時我們做許多善事好事，卻遇上很壞的事。
為什麼？施主，平淡的時期或低潮期總要有個終結。 您的善業讓您現在失去了某些東西，失去了維持這個平淡時期或低潮期的條件。 當沒有了促成惡業繼續成熟的條件後，善業才有機會來成熟嘛！
施主，開心些，好事等著您呢！
要明白的是 ，那些喜歡修行， 很精進去修行的人 ， 那是因為他們有很成熟的波羅蜜 。如果我們還在懷疑、還在懶惰， 那就代表我們的波羅蜜還不足夠還要去增加。
趕快累積!趕快去累積!
-----ajahn golf
2024-07-09
<3:39:14
我們要自豪，就是去到這個地步，對佛法有興趣， 我們過去一定有這個福報過來
---ajahn golf
《修行要堅持下去》《Don't Give up while practising Dhamma》
《修行要堅持下去》《Don't Give up while practising Dhamma》
“...修行的艱難...
...在成為稻田之前，
它曾是一片叢林，雜草叢生，
直到整理出來，準備好成為稻田，
成為田埂，直到有水。
我們還要觀察，直到播種苗下去。
當苗播下去後，它會開始生長，
一顆顆變成稻穗，
直到我們去收割，
去碾磨、去蒸煮，
直到成熟，這可不是簡單的事。
修行也是如此，
必須經歷重重障礙與艱辛。
但無論如何，最終的結果一定是幸福的，
就像我們煮熟的米飯一樣。
打坐修行也是如此，要專心修行，
即使艱難，也要忍耐下去……”
“...The difficulties of practice...
...Before becoming a rice field,
it was once a forest, overgrown and wild,
until it was cleared and prepared to become a rice field,
forming the bunds until there was water.
We continue to watch until we can sow the seedlings.
Once the seedlings are sown, they begin to sprout,
turning into grains,
until we go to harvest,
to grind, to steam,
until they are cooked—this is not easy at all.
Practice is the same;
we must go through obstacles and hardships.
But still, in the end, the result will be happiness,
just like the taste of our cooked rice.
Meditation is the same; we must focus on practice,
and even when it’s difficult, we must endure...”
—Teachings of
Luang Pu Mai Intasiri
cred. to Ajahn Golf 阿贊高爾夫 อาจารย์กอล์ฟ
開心就是贏
開心就是贏
無論在何時何地
誰人生起煩惱，生起貪嗔癡
那個就是輸的人
因為不開心就是輸
無論在何時何地
誰人沒有生起煩惱
具足正念與智慧
心保持清涼快樂
那個就是贏的人
因為開心就是贏
看似沒能做到什麼
依舊在贏
因為當下的心是善心
我們在造善業
我們每一刻都在進步
都在累積快樂的因
由於善有善報
未來必有善報
不用求也會來
因此誰人開心
誰人就贏
初果並不是什麼多困難的事情
初果並不是什麼多困難的事情
隆波帕默尊者
要做到這三點，提升心方面的工作。如果跟經典理論相比，第一點（訓練讓心安住）就是提升正定，第二點（分離蘊）就是開發初步的智慧；第三點（觀每個蘊的無常、苦、無我）就是生起vipassana 的智慧。如果這三點都作對了，但還是不得就是不正常了。
有的人不得，也有。修得對，修得也對，但是依然沒有得。有的是因為那些惡業。有的比如說，
1.做過那些冒犯了聖者，
這個不會得的，因為這是很重的惡業。我們看不起、冒犯，但是我們不知道誰是聖者。假如我們看不起高僧大德，但是他真的是聖者，我們冒犯了他。比如說前面的時間也有，這個看不起luang pu saeng 長老。隆波並沒有保證說他是聖者，但假如他是聖者，那個冒犯他的人就是屬於不可能了。
2.造了五大逆罪
比如說殺父殺母的，這些人肯定不可能。
3.堅定地走菩薩道
他的心已經來到保持中立，對所有的境界都能保持中立。但是道果依然不生起，因為他期待得到更大的成果
但是一般的人，我們從來沒有殺過父、殺過母。
比如說作為居士，我們不可能分裂僧團。分裂僧團我們僅僅只有出家人才能作。居士是做不到分裂僧團的，居士只可以在背後支持出家人去分裂僧團，同樣是重業。那因此我們不是出家人，我們從來沒有殺過父、殺過母，我們已經有三個惡業沒有做過了。
我們沒有（惡意）出過佛身血，然後我們沒有殺誰，沒有殺過阿羅漢。
這五項大惡罪沒有做過。
只是我們要小心我們的嘴巴。別去到處冒犯誰，假如心有到處冒犯誰，就在心裡懺悔。這個五大逆罪是糾正不了的，但是冒犯聖者是可以有機會可以修正。
這是不一樣的。
但假如有誰依然在追求菩薩道的，然後聖道是不會生起的。
假如我們沒有追求這些，然後修行對，修行的量夠。那麼我們今生應該可以得到些什麼。初果不是什麼困難的事情。
…..
慢慢地去訓練，今生取得道果、證悟到初果，並不是多什麼困難的事情，修行對，修行量夠，忍耐。修行之後懶惰，是不可能的。
08-10-22
43:21-48:51
https://www.youtube.com/watch?v=yaXzD4K6qyE
Entering the Final Phase 進入最終輪次
Entering the Final Phase 進入最終輪次
進入最終輪次
當今世界人口約 90 億，而我們已進入「泰國人」這一輪次。
在所有泰國人中，我們又進一步進入「信仰佛教的群體」。
然而，即便是在信仰佛教的人群中，大多數人對佛教並無深厚興趣，甚至有些人毫無信仰，否認善業與惡業。如今，很多人否認業及業果。
但我們又進一步進入「相信善業與惡業的群體」。
然而，在這個群體中，有些人僅僅做布施、供養僧侶、參與 Kathina、供養袈裟布施，但並未踐行持戒。他們依然造作惡業，如殺生、偷盜、邪淫、妄語、飲酒，即使他們明知善惡業真實存在。
有些人更進一步，不僅相信業果，還持守五戒，但對佛法毫無興趣，從未聽聞佛法。
但我們又進一步進入「既持戒又對佛法感興趣的群體」。
然而，在這群人中，也有許多人僅僅喜歡聽聞佛法，但並不付諸實踐。例如，有些在家居士聽到廣播裡講解佛法，讚嘆道：「哦，太好了，太殊勝了！」但當問到他們是否真正實踐時，他們卻未曾修行。他們只聽法，卻不修習禪定。
但我們又進一步進入「對修行感興趣，並願意實踐禪定的群體」。
然而，在這世間，願意修行禪定的人本就寥寥無幾，而即使願意修行，也有很多人因事務纏身而無法實踐。他們有工作、家庭，肩負種種責任，難以抽身投入閉關修行。
因此，能夠擺脫世俗事務，全心投入修行，絕非易事。只有累積了深厚的福德資糧和波羅蜜，才能進入這一輪次。而我們已進入了這個群體！這被視為生命中最有意義的事業。
生命應伴隨正念——
行走時保持正念，坐時保持正念，
在呼吸間安住正念，使每一次呼吸都具有意義。
我們在過去浪費了無數個毫無覺知的呼吸，如今應當共同努力，使每一口呼吸都充滿正念。我們曾讓心隨波逐流，如今應開始覺知自己的心。
我們曾看見、聽聞、嗅聞、品嚐許多事物，但卻從未真正保持正念。現在，我們應開始培養正念：
看見時，保持正念；聽見時，保持正念；覺知時，保持正念；嗅聞、品嚐、觸碰、站立、行走、坐臥、彎曲、伸展、動作，都應充滿正念。
這才是最有意義的生命，對我們的修行最為有益。這是在積累通向解脫的因緣。即使我們尚未證得道果涅槃，但這正是在不斷累積邁向涅槃的因緣資糧。我們在每一刻、每日都在淨化自己。
Phra Ajahn Surasak Khemarangsi
Judge翻譯泰語
(中泰佛法臉書)
Entering the Final Phase
The current world population is approximately 9 billion, and we have entered the phase of "Thai people." Among all Thais, we further enter the group of "those who believe in Buddhism."
However, even within the Buddhist community, most people have little deep interest in Buddhism, and some have no faith at all, denying the concepts of good and bad karma. Nowadays, many deny karma and its results.
We further enter the group of "those who believe in good and bad karma." However, within this group, some merely make offerings, support monks, participate in Kathina, and donate robes, but do not practice the precepts. They continue to commit unwholesome actions, such as killing, stealing, engaging in sexual misconduct, lying, and drinking alcohol, even though they are aware that good and bad karma genuinely exist.
Some go further, believing in karma's results, and uphold the Five Precepts, but have no interest in the Dharma and have never heard the teachings.
We now enter the group of "those who uphold the precepts and are interested in the Dharma." However, within this group, many merely enjoy listening to the Dharma but do not put it into practice. For example, some lay practitioners hear teachings on the radio and exclaim, "Oh, this is wonderful, so supreme!" But when asked if they truly practice, they have not. They only listen to the teachings but do not cultivate meditation.
We further enter the group of "those who are interested in practice and willing to engage in meditation." However, in this world, there are very few who are willing to practice meditation, and even among those willing, many cannot practice due to being tied down by various responsibilities. They have jobs and families, bearing numerous responsibilities, making it difficult to devote themselves to solitary practice.
Thus, being able to free oneself from worldly matters and fully engage in practice is no easy task. Only by accumulating deep merit and perfections can one enter this phase. And we have entered this group! This is regarded as the most meaningful undertaking in life.
Life should be accompanied by mindfulness—
Maintain mindfulness while walking, maintain mindfulness while sitting,
Rest in mindfulness between breaths, making each breath meaningful.
In the past, we wasted countless mindless breaths; now, we should strive together to fill each breath with mindfulness. We have let our minds drift; now we should begin to be aware of our minds.
We have seen, heard, smelled, and tasted many things, yet we have never truly maintained mindfulness. Now, we should begin to cultivate mindfulness:
When seeing, maintain mindfulness; when hearing, maintain mindfulness; when being aware, maintain mindfulness; when smelling, tasting, touching, standing, walking, sitting, bending, stretching, and moving, all should be filled with mindfulness.
This is the most meaningful life and most beneficial to our practice. This is the accumulation of conditions leading to liberation. Even if we have not yet attained the fruit of Nibbana , we are continuously accumulating the conditions and resources toward Nibbana. We are purifying ourselves every moment, every day.
Phra Ajahn Surasak Khemarangsi
Judge (Translation into Thai)
隆波帕默：在今生證悟道果，並不難。
隆波帕默：在今生證悟道果，並不難。
在今生證悟道果，並不難。
世間的人大多迷失，真正覺醒的人極為稀少。
一天之中，心靈時刻都在迷失，迷失於眼前所見，耳中所聞，鼻中所嗅，舌尖所嘗，身體所觸，心中所想。整日沈迷其中。
能在日常生活中保持正念，覺知身心的人，少之又少。
正因如此，聖者才如此罕見，難以出現。
但如果我們能盡量保持正念，整天保持覺知，
無論站、走、坐、臥，都能覺知自己，
呼吸進出，也能覺知自己，
做任何事，都能覺知自己，
甚至能覺知身心的每一絲變化，
做到這一點，我們今生證悟道果的機會就會出現。
其實，這並非超越凡人能力的困難之事。
佛陀所教導的法，是適合凡夫修行的法，人人皆可實踐。
只是多數人不願去做而已。
"修行並不難，難的是那些不去修行的人。"
—— 這是隆普敦教導隆波的第一句話。
我初次見到隆波敦是在2525年2月6日（1982年），
當時我向他頂禮，並說：“我想修行。”
隆波杜恩閉目靜坐近一小時後，睜開眼對我說：
「修行並不難，難的是那些不去修行的人。
書已經讀得夠多了，從現在起，要學會讀自己的心。 」
他只說了這些。
當時聽完，我仍有疑問──如果修行不難，
那為何聖者如此罕見，難以證悟？
這看似矛盾，直到後來我才明白，
它只難於那些不去修行的人。
如果我們真正修行，
那麼在今生證悟道果，並不難。
成為須陀洹，並不意味著成為超凡的存在。
須陀洹與一般人僅有一線之隔，
差別在於他真正了解身心的實相，
理解無我的真理。
—— 隆波帕默
於2019年2月24日
Judge翻譯泰語
如果肯努力，證悟道果的時間不會超過七世
如果肯努力，證悟道果的時間不會超過七世
2022.06.26 隆波帕默尊者法談開示
隆波曾經頂禮親近過一位高僧大德，他是神通很多的一位出家師父。
隆波問他說：如果一個剛開始修行的人，而且修行對的，聼高僧大德教導然後不停地培養（正）念，用的時間會很久？證悟道果用的時間很久嗎？
他説，哦！不久的不久的！不會超過七世。
聼了之後說：啊！要七世嗎？
他説，我們已經出生了幾十萬世了，只是七世有多長呢？
要動手實踐吧。去動手，不停地認識探究身心，如身本來的面目去探究身；如心本來的面目去瞭解到心。如果如此用工，不會超過七世的。如果我們做得很好，做得很對，有時只在七世之内，有的人是七個月，有的人是七天，有的人就是在那一天，當天。這取決於我們的根器是利還是遲鈍。
讓隆波分享一點。那些聼法的人已經不是剛剛開始的了--想修行、想聼法的那些人。一開始迷路的人太多了。我們已經走到正確的路上來了—我們已經不是第一世了！
并不是我們修行的第一世了！如果從來沒有修過、訓練、福報波羅密不夠，那就會去學那些走偏的那些現象。以前隆波在mang gang 的時候有位居士分享說：哎呀我不知道是什麽冤孽啊，跟哪個師父學那個師父全都被迫還俗了。
隆波說，你去別的地方，不要跟我學了。聽了之後想：哎呀你真的是不吉祥啊。那個並不是說什麽，説的是開玩笑。那就是說福報波羅密不夠，那就會碰到那些欺騙性的東西，不會碰到真正的東西。
如果我們的福報波羅密如果真的夠的話，根器如果足夠的話，就會直接碰到明確的目標了。
比如說隆波小時候見到的是隆波李尊者，他教導的是安般念。在十歲的時候知者就已經出現了。那個時候是七歲跟他學。然後一直修習禪定，就會有知者。然後有一天旁邊鄰居發生火災，知者就抽身出來了。因此第一位頂禮的高僧大德就是隆波李尊者，他是一位真正的善知識。後來跟隆波敦尊者學習，開發智慧，他也是一位真正的善知識。爲什麽去頂禮高僧大德全部都是一位善知識呢？沒有什麽的偶然。我們必須播種過這樣的因，才會得到這樣的結果，這樣的善知識。
有時候善知識是跟我們之間有一些因緣的，在前生前世是有一些因緣，只是我們自己不意識到而已。大部分都是認識過，曾經熟悉、互幫互助過。因此我們有機會見面，我們稱之爲我們曾經一起做過功德，那個福報。我們現在學了，就一起去動手，觀察、去體會自己。
49：30-53：37
https://www.youtube.com/watch?v=Wme4Hl2C3w0
我們要持續地覺知—心快樂，知道；心痛苦，也知道；心不苦不樂，也知道。如果能夠訓練到常常地知道，道、果、涅槃還能躲藏在何處呢？
---24-2-2013隆波帕默尊者法談開示
隆波敢於挑戰：如果你修對了，量如果夠的話，離苦不會超越我們普通人能夠達到的範圍
----隆波帕默
2023年1月08日
《我們已經累積得不少了》
《我們已經累積得不少了》
那些證悟很快的人,是同時有兩個部分組合而成的,因為他過往累積得很好,他只是缺少一點點.稍微正確地連接上,他就證悟道果了.
有的人原始資本很少,那就只能忍耐,精進地累積,不去妒忌那些原始資本很多的人.
因此修行,那些原始資本很多的人,他證悟就會比較快
那些原始資本比較少的人證悟就會比較慢,那是公平的,這是屬於業果法則
對於那些煩惱習氣很強的人,修行必須要嚴格一點.
那些煩惱習氣比較淡薄的人,修行很輕鬆的,就只是很輕鬆的去觀,就能鬥得過煩惱習氣了
我們不知道我們過去累積到什麼程度,但是隆波想告訴你們的一件事是,你們有機會去聽隆波,累積了已經不少了.
世間總共有多少人呢?真正能夠聽法的人又有多少呢?因此,我們已經是屬於很濃縮的部分了,缺的就是繼續的提升
為什麼要進一步地提升,更上一層樓呢?因為累積得不夠,如果累積得夠就不可能坐在這個地方了.
因為還不夠,還沒有滿,就必須繼續進一步地去提升自己.
---隆波帕默
56:00-57：50
2023.09.03 隆布帕默長老法談開示
https://www.youtube.com/watch?v=Gx2ehYCsVYw
致禪修卻看不到成果的沮喪禪修者：
就好像你在荒漠有一段200 km 的路程。
你身處在一個小村莊
你旁邊有一輛壞車。
你知道要到達目的地的唯一選擇就是駕駛這輛車。
於是你唯有埋頭苦幹研究怎樣去修理這輛車。
一日過去了， 兩日過去了， 三日過去了， 你好像在原地踏步。
真的在原地踏步嗎？
事實上， 你一直在前進。
因為你知道， 當你修理好這輛車， 你就可以在幾個小時內到達目的地。
禪修也是一樣。
我們或許禪修了一年、兩年， 甚或十年也好像在原地踏步，證不到任何禪那和道果。
但我們真的在原地踏步嗎？
事實上， 我們在穩步累積我們的波羅蜜。
當有一日波羅蜜圓滿了， 只是一瞬間， 我們便獲得證悟了。
因此， 不要灰心。
你可以的。
<<為何做了那麼多善事運氣仍那麼衰?>>
<<為何做了那麼多善事運氣仍那麼衰?>>
<<為何做了那麼多善事運氣仍那麼衰?>>
這其實是很正常的事。
有許多人認識到因果後， 知道行善會為自己帶來幸福後， 都會拼命做善事。
但做了那麼多善事， 竟然偏偏遇上一些不好的事。
有部分人因此而失去信心:又說善有善報， 惡有惡報? 根本都沒有! 不做了!
這時要檢視自己， 我們只是做善事嗎？ 有同時作惡嗎？ 有殺生、偷盜、邪淫、妄語、飲酒、離間他人、咒罵人、說廢話、在心中貪別人的東西、想別人受到傷害、對因果沒有太大信心嗎？ 如果善惡都做， 同時得到快樂和痛苦， 也是再正常不過了， 對嗎？
大家有看過一些富豪的傳記嗎？你會發現， 他們在未發跡時， 談不上是一個大善人， 只是一個普通人。
業的運作就是這樣! 今生所遭遇的， 有一大部分是過去世所造的業促成的。 有許多名人、總統、富豪， 他們之所以有這樣的成就， 主要已經不是今生的事了。 有些是累積了許多世，生生世世行善的結果。 例如我們看佛陀， 菩薩還未成佛前做了什麼大善事？ 應該都沒有什麼。 然後成佛後卻得到全知的智慧、龐大的信徒、 絕倫的供養、受到天神人類的尊敬。 這是過去生生世世行善積德的結果。
但試問今生的命運是否完全固定？ 又不是， 佛陀時代的本那屋主，就在供養完舍利佛尊者後， 一躍成為印度的大富豪。 還有幾個這樣的例子。 但這些都是屬於比較極端的例子， 是少數的例子。
一般我們行善佈施、幫助別人後， 在現世至起碼會得到以下的利益， 不用擔心(AN5.33)
1.受到許多人的喜愛
2.能夠結交寂靜的善人， 例如修行人、聖者
3.會有很好的名譽
4. 在大眾中會很有自信
如果根據論藏，這些現世的好處只是很微小的果報而已， 和未來世的善果報相比， 根本不值一提。 在未來世， 你會經歷比現在百倍、千倍、萬倍、無量倍的快樂和繁榮呢! 當你死後， 再張開眼睛， 成群天女天人圍著你， 你就知道原來因果是真的了。
今世的命運很大程度取決於過去世的功過， 今世的所作所為，大程度是在決定未來世的快樂與痛苦。 這是業的運作。
有一些人說，佛教已經過了幾千年了，沒有初果，阿羅漢了，已經不存在了。這不是真實的。只要這個世界還有人做布施，持戒，跟禪修；聖者都是存在的。
----Ajahn Golf
Page updated
Google Sites
Report abuse