選擇投生 Choosing where to be reborn

為何某些喵喵能得百般寵幸，甚至做到「土地神」？😂

福報而已，過去世他們有累積布施之功德

布施是很重要的，大家千萬不要輕忽布施

有一次，世尊住在舍衛城（Sāvatthī）祇樹給孤獨園（Anāthapiṇḍikassa ārāme）。

那時，須摩那公主（Sumanā rājakumārī）由五百輛車、五百位公主陪同，前來世尊那裡。來到之後，向世尊頂禮，在一旁坐下。坐在一旁的須摩那公主對世尊這麼說：

「大德，假設世尊有兩位弟子，信心相同、戒行相同、智慧相同——一個是布施的人，一個是不布施的人。他們身壞命終之後，投生善趣、天界。大德，他們成為天人時，會不會有差別？會不會有不同呢？」

「會有的，須摩那。」世尊說：「須摩那，那位布施的人，成為天人時，會在五方面勝過那位不布施的人——天界的壽命、天界的容貌、天界的快樂、天界的光榮、天界的主權。須摩那，那位布施的人，成為天人時，就是在這五方面勝過那位不布施的人。」

「大德，如果他們從那裡死後再來到這個世界，成為人的時候，大德，他們會不會有差別？會不會有不同呢？」

「會有的，須摩那。」世尊說：「須摩那，那位布施的人，成為人時，會在五方面勝過那位不布施的人——人的壽命、人的容貌、人的快樂、人的光榮、人的主權。須摩那，那位布施的人，成為人時，就是在這五方面勝過那位不布施的人。」

「大德，如果他們兩人都從家裡出家、過無家的生活，出家之後，大德，他們會不會有差別？會不會有不同呢？」

「會有的，須摩那。」世尊說：「須摩那，那位布施的人，出家之後，會在五方面勝過那位不布施的人——多半是被別人請求才受用袈裟，很少不經別人請求就受用；

多半是被別人請求才受用飲食，很少不經別人請求就受用；

多半是被別人請求才受用住處，很少不經別人請求就受用；

多半是被別人請求才受用病人所需的醫藥資具，很少不經別人請求就受用。

和他一起共住的同梵行者，多半以令人歡喜的身業對待他，很少以不歡喜的身業對待他；

多半以令人合意的語業對待他，很少以不合意的語業對待他；

多半以令人合意的意業對待他，很少以不合意的意業對待他；

多半送來令人合意的供養，很少送來不合意的供養。

須摩那，那位布施的人，出家之後，就是在這五方面勝過那位不布施的人。」

「大德，如果他們兩人都證得阿羅漢，證得阿羅漢之後，大德，他們會不會有差別？會不會有不同呢？」

「須摩那，在這裡，我就解脫與解脫來說，我不再說有任何不同。」

「大德，真是稀有！大德，真是難得！大德，竟然到這種地步：實在應該布施，實在應該做福德。因為福德對成為天人的人也有利益，對成為人的人也有利益，對出家人也有利益。」

「正是這樣，須摩那！須摩那，實在應該布施，實在應該做福德！福德對成為天人的人也有利益，對成為人的人也有利益，對出家人也有利益。」

世尊說了這些話。善逝說完之後，導師又接著說：

「猶如皎潔的月亮，

在虛空界中運行，

以光明勝過世間

一切星群。

同樣，具足戒行、

有信心的人，

以布施勝過世間

一切慳吝的人。

猶如雷聲隆隆、

電光環繞、有百峰的雲，

降雨注滿高地與低地，

滋潤大地。

同樣，具足正見的人，

正等正覺的弟子，

智者以五方面

勝過慳吝的人：

壽命與光榮，

容貌與快樂。

他被財富所圍繞，

死後在天界歡喜。」（AN5.31）

但請大家不要發願做寵物，帶來畜生投生的業力，必然是不善業來的。

是臨終時心癡迷所導致的.

就算得到萬千寵幸，那些動物的精神健康都不會太好的，因為牠們的心被‘癡’所籠罩，迷迷糊糊、不得清爽、愉悅、飽滿；而且牠們沒有機會去提升自己的心靈水平、精神健康

反之，人類和天神是可以透過修習戒、定、慧去提升自己的心靈水平、精神健康的。甚至可以證得禪那、涅槃的極樂的

**English**

Why do some kitties get spoiled in every possible way—and even end up treated like a “land spirit”? 😂 

It’s just blessing. In past lives they accumulated the merit of giving.

Giving is important. Please don’t take it lightly.

On one occasion the Blessed One was staying at Sāvatthī, in Jeta’s Grove, Anāthapiṇḍika’s monastery (Anāthapiṇḍikassa ārāme).

Then Princess Sumanā (Sumanā rājakumārī), accompanied by five hundred chariots and five hundred princesses, approached the Blessed One. Having approached, she paid homage to the Blessed One and sat down to one side. Sitting to one side, Princess Sumanā said to the Blessed One:

“Bhante, suppose there were two disciples of the Blessed One, equal in faith, equal in Precept, equal in wisdom—one a giver, the other a non-giver. After the breakup of the body, after death, they would be reborn in a good destination, a heavenly world. Bhante, when they had become devas, would there be any distinction, any difference between them?”

“There would be, Sumanā,” the Blessed One said. “Sumanā, the one who was a giver, having become a deva, surpasses that non-giver in five respects: heavenly lifespan, heavenly appearance, heavenly pleasure, heavenly glory, and heavenly sovereignty. Sumanā, the one who was a giver, having become a deva, surpasses that non-giver in these five respects.”

“But if, Bhante, they pass away from there and come back to this world, when they have become human beings, Bhante, would there be any distinction, any difference between them?”

“There would be, Sumanā,” the Blessed One said. “Sumanā, the one who was a giver, having become a human being, surpasses that non-giver in five respects: human lifespan, human appearance, human pleasure, human glory, and human sovereignty. Sumanā, the one who was a giver, having become a human being, surpasses that non-giver in these five respects.”

“But if, Bhante, both of them go forth from the household life into homelessness, after going forth, Bhante, would there be any distinction, any difference between them?”

“There would be, Sumanā,” the Blessed One said. “Sumanā, the one who was a giver, having gone forth, surpasses that non-giver in five respects: he uses robes mostly when invited, and seldom when not invited; he uses almsfood mostly when invited, and seldom when not invited; he uses lodgings mostly when invited, and seldom when not invited; he uses medicines and requisites for the sick mostly when invited, and seldom when not invited.

Those who live the holy life with him treat him mostly with agreeable bodily action, and seldom with disagreeable bodily action; mostly with agreeable verbal action, and seldom with disagreeable verbal action; mostly with agreeable mental action, and seldom with disagreeable mental action; they bring him mostly agreeable offerings, and seldom disagreeable offerings.

Sumanā, the one who was a giver, having gone forth, surpasses that non-giver in these five respects.”

“But if, Bhante, both of them attain arahantship, after attaining arahantship, Bhante, would there be any distinction, any difference between them?”

“Here, Sumanā, I say there is no difference at all, that is, of liberation compared with liberation.”

“It is amazing, Bhante! It is extraordinary, Bhante! To this extent, Bhante, it is truly worthwhile to give gifts, truly worthwhile to make merit. For merit is of benefit even to one who has become a deva, of benefit even to one who has become a human being, of benefit even to one who has gone forth.”

“So it is, Sumanā! Sumanā, it is truly worthwhile to give gifts, truly worthwhile to make merit! Merit is of benefit even to one who has become a deva, of benefit even to one who has become a human being, of benefit even to one who has gone forth.”

This is what the Blessed One said. Having said this, the Well-Gone One, the Teacher, further said:

“Just as the spotless moon, 

moving through the element of space, 

outshines with its radiance 

all the hosts of stars in the world—

so too a person endowed with precepts, 

a person of faith, 

outshines by generosity 

all the stingy people in the world.

Just as a thundering cloud, 

wreathed in lightning, with a hundred peaks, 

fills highland and lowland, 

raining upon the earth—

so too one endowed with vision, 

a disciple of the Perfectly Enlightened One, 

a wise person, surpasses the stingy 

in five respects:

in lifespan and glory, 

in appearance and pleasure. 

Surrounded by wealth, 

after death he rejoices in heaven.” 

(AN 5.31)

But please do not wish to be reborn as a pet. The kamma that leads to birth as an animal is necessarily unwholesome. It comes from a mind clouded by delusion at the time of death.

Even if they receive endless spoiling, those animals’ mental health is generally not very good, because their minds are covered by delusion—muddled, not clear, not bright, not full. And they have no opportunity to raise their own mental level or mental health.

By contrast, human beings and devas can raise their mental level and mental health through the practice of precept, samadhi (undistractability of mind), and wisdom. They can even attain the supreme happiness of jhāna and Nibbāna.

---

**ไทย**

ทำไมแมวบางตัวถึงได้รับการเอ็นดูสารพัดอย่าง ถึงขั้นได้เป็น「พระภูมิ」เลย? 😂 

บุญเท่านั้นเอง ในชาติก่อนพวกมันเคยสั่งสมบุญจากการให้ทาน

การให้ทานสำคัญมาก ทุกคนอย่าได้ดูเบาการให้ทานเลย

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับ ณ พระเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี (Anāthapiṇḍikassa ārāme) ใกล้พระนครสาวัตถี (Sāvatthī)

ครั้งนั้น พระนางสุมนา (Sumanā rājakumārī) มีรถห้าร้อยคัน และนางราชกุมารีห้าร้อยองค์แวดล้อม เสด็จเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาค ครั้นถึงแล้วทรงถวายอภิวาทแล้วนั่ง ณ ที่สมควร ครั้นนั่งเรียบร้อยแล้ว พระนางสุมนารับสั่งกับพระผู้มีพระภาคว่า

「ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ขอสมมติว่าพระสาวกของพระผู้มีพระภาคมีสองรูป มีศรัทธาเท่ากัน มีศีลเท่ากัน มีปัญญาเท่ากัน — รูปหนึ่งเป็นผู้ให้ทาน อีกรูปหนึ่งไม่ให้ทาน ทั้งสองหลังจากกายแตกทำลายตายไปแล้ว พึงเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ เมื่อทั้งสองได้เป็นเทวดาแล้ว จะมีความต่างกันบ้างไหม จะมีความผิดแผกกันบ้างไหม」

「มีได้ สุมนา」 พระผู้มีพระภาคตรัส 「สุมนา ผู้ให้ทานนั้น เมื่อได้เป็นเทวดาแล้ว ย่อมเหนือกว่าผู้ไม่ให้ทานนั้นในที่ ๕ คือ อายุทิพย์ วรรณะทิพย์ สุขทิพย์ ยศทิพย์ และความเป็นใหญ่ทิพย์ สุมนา ผู้ให้ทานนั้น เมื่อได้เป็นเทวดาแล้ว ย่อมเหนือกว่าผู้ไม่ให้ทานในที่ ๕ เหล่านี้」

「ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ แต่ถ้าทั้งสองจุติจากที่นั่นแล้วกลับมาสู่ความเป็นอย่างนี้ เมื่อได้เป็นมนุษย์ ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ จะมีความต่างกันบ้างไหม จะมีความผิดแผกกันบ้างไหม」

「มีได้ สุมนา」 พระผู้มีพระภาคตรัส 「สุมนา ผู้ให้ทานนั้น เมื่อได้เป็นมนุษย์แล้ว ย่อมเหนือกว่าผู้ไม่ให้ทานนั้นในที่ ๕ คือ อายุมนุษย์ วรรณะมนุษย์ สุขมนุษย์ ยศมนุษย์ และความเป็นใหญ่มนุษย์ สุมนา ผู้ให้ทานนั้น เมื่อได้เป็นมนุษย์แล้ว ย่อมเหนือกว่าผู้ไม่ให้ทานในที่ ๕ เหล่านี้」

「ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ แต่ถ้าทั้งสองออกจากเรือนบวชเป็นผู้ไม่มีเรือน หลังจากบวชแล้ว ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ จะมีความต่างกันบ้างไหม จะมีความผิดแผกกันบ้างไหม」

「มีได้ สุมนา」 พระผู้มีพระภาคตรัส 「สุมนา ผู้ให้ทานนั้น เมื่อบวชแล้ว ย่อมเหนือกว่าผู้ไม่ให้ทานนั้นในที่ ๕ คือ ใช้จีวรโดยมากเมื่อเขาอาราธนา น้อยนักที่ไม่ต้องให้อาราธนา; ใช้บิณฑบาตโดยมากเมื่อเขาอาราธนา น้อยนักที่ไม่ต้องให้อาราธนา; ใช้เสนาสนะโดยมากเมื่อเขาอาราธนา น้อยนักที่ไม่ต้องให้อาราธนา; ใช้เภสัชและบริขารสำหรับคนไข้โดยมากเมื่อเขาอาราธนา น้อยนักที่ไม่ต้องให้อาราธนา

สพรหมจารีที่อยู่ร่วมกันกับเขา ย่อมประพฤติต่อเขาด้วยกายกรรมที่น่าพอใจโดยมาก น้อยนักด้วยกายกรรมที่ไม่น่าพอใจ; ด้วยวจีกรรมที่น่าพอใจโดยมาก น้อยนักด้วยวจีกรรมที่ไม่น่าพอใจ; ด้วยมโนกรรมที่น่าพอใจโดยมาก น้อยนักด้วยมโนกรรมที่ไม่น่าพอใจ; นำของถวายที่น่าพอใจมาให้โดยมาก น้อยนักที่เป็นของไม่น่าพอใจ

สุมนา ผู้ให้ทานนั้น เมื่อบวชแล้ว ย่อมเหนือกว่าผู้ไม่ให้ทานในที่ ๕ เหล่านี้」

「ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ แต่ถ้าทั้งสองบรรลุอรหัตแล้ว หลังจากบรรลุอรหัต ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ จะมีความต่างกันบ้างไหม จะมีความผิดแผกกันบ้างไหม」

「สุมนา ในเรื่องนี้ เราย่อไม่กล่าวความผิดแผกใด ๆ เลย คือวิมุตติเทียบกับวิมุตติ」

「ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ น่าอัศจรรย์นัก ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ไม่เคยมีมาก่อน ถึงขนาดนี้เลย ที่ควรให้ทาน ควรทำบุญ เพราะบุญย่อมเกื้อกูลแม้แก่ผู้ได้เป็นเทวดา เกื้อกูลแม้แก่ผู้ได้เป็นมนุษย์ เกื้อกูลแม้แก่ผู้บวชแล้ว」

「อย่างนั้นแล สุมนา! สุมนา ควรให้ทาน ควรทำบุญ! บุญย่อมเกื้อกูลแม้แก่ผู้ได้เป็นเทวดา เกื้อกูลแม้แก่ผู้ได้เป็นมนุษย์ เกื้อกูลแม้แก่ผู้บวชแล้ว」

พระผู้มีพระภาคได้ตรัสดังนี้แล้ว เมื่อพระสุคตตรัสจบแล้ว พระศาสดาจึงตรัสต่อไปอีกว่า

「ดังดวงจันทร์ผ่องใส 

แล่นไปในธาตุอากาศ 

ย่อมรุ่งโรจน์ด้วยรัศมี 

เหนือหมู่ดาวทั้งปวงในโลก

ฉันใด ผู้ถึงพร้อมด้วยศีล 

บุคคลผู้มีศรัทธา 

ย่อมรุ่งโรจน์ด้วยการเสียสละ 

เหนือคนตระหนี่ทั้งปวงในโลก ฉันนั้น

ดังเมฆครืนครั่น 

มีสายฟ้าพันรอบ มียอดนับร้อย 

หลั่งฝนเต็มที่ดอนและที่ลุ่ม 

หล่อเลี้ยงแผ่นดิน

ฉันใด ผู้ถึงพร้อมด้วยทัสสนะ 

สาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า 

บัณฑิตย่อมเหนือคนตระหนี่ 

ในที่ทั้งห้า

ด้วยอายุและยศ 

ด้วยวรรณะและสุข 

เขาแวดล้อมด้วยโภคทรัพย์ 

หลังจากตายแล้วย่อมยินดีในสวรรค์」 

(AN 5.31)

แต่ขอทุกคนอย่าอธิษฐานขอเกิดเป็นสัตว์เลี้ยง กรรมที่จะพาไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉาน ย่อมเป็นอกุศลกรรมแน่นอน เกิดจากจิตที่หลงมัวในขณะ临终

แม้จะได้รับการเอ็นดูล้นเหลือ สุขภาพจิตของสัตว์เหล่านั้นโดยมากก็ไม่ดีนัก เพราะจิตถูก「โมหะ」ครอบงำ มัวซัว ไม่แจ่ม ไม่สดชื่น ไม่เต็มเปี่ยม และพวกมันไม่มีโอกาสยกระดับจิตใจ สุขภาพจิตของตนเอง

ในทางกลับกัน มนุษย์และเทวดาสามารถยกระดับจิตใจและสุขภาพจิตได้ด้วยการอบรมศีล สมาธิ ปัญญา แม้สามารถเข้าถึงความสุขอย่างยิ่งของฌานและนิพพานได้

---

**Tiếng Việt** (đã bỏ chữ Hán)

Vì sao một số bé meo được cưng chiều đủ đường, thậm chí còn được tôn thành “thổ địa”? 😂 

Chỉ là phước báo thôi. Đời trước chúng đã tích tụ công đức bố thí.

Bố thí rất quan trọng. Mọi người đừng xem nhẹ bố thí.

Một thuở, Thế Tôn trú ở thành Xá-vệ (Sāvatthī), Kỳ Viên, tinh xá của ông Cấp Cô Độc (Anāthapiṇḍikassa ārāme).

Bấy giờ công chúa Tu-ma-na (Sumanā rājakumārī), được năm trăm cỗ xe và năm trăm công chúa hộ tống, đi đến chỗ Thế Tôn. Đến nơi, đảnh lễ Thế Tôn rồi ngồi xuống một bên. Ngồi một bên, công chúa Tu-ma-na bạch Thế Tôn:

“Bạch Thế Tôn, giả sử Thế Tôn có hai vị đệ tử, tín bằng nhau, giới bằng nhau, tuệ bằng nhau—một người bố thí, một người không bố thí. Sau khi thân hoại mạng chung, họ sanh vào thiện thú, thiên giới. Bạch Thế Tôn, khi họ trở thành chư thiên, có sự khác biệt nào, có sự sai khác nào không?”

“Có chứ, này Sumanā,” Thế Tôn nói. “Này Sumanā, người bố thí ấy, khi trở thành chư thiên, thắng hơn người không bố thí ấy về năm phương diện: thọ mạng cõi trời, dung sắc cõi trời, an lạc cõi trời, danh vọng cõi trời, và uy quyền cõi trời. Này Sumanā, người bố thí ấy, khi trở thành chư thiên, chính về năm phương diện này thắng hơn người không bố thí.”

“Bạch Thế Tôn, nếu họ từ chỗ ấy chết đi rồi trở lại thế gian này, khi trở thành người, bạch Thế Tôn, có sự khác biệt nào, có sự sai khác nào không?”

“Có chứ, này Sumanā,” Thế Tôn nói. “Này Sumanā, người bố thí ấy, khi trở thành người, thắng hơn người không bố thí ấy về năm phương diện: thọ mạng loài người, dung sắc loài người, an lạc loài người, danh vọng loài người, và uy quyền loài người. Này Sumanā, người bố thí ấy, khi trở thành người, chính về năm phương diện này thắng hơn người không bố thí.”

“Bạch Thế Tôn, nếu cả hai đều từ bỏ gia đình, sống đời không nhà, sau khi xuất gia, bạch Thế Tôn, có sự khác biệt nào, có sự sai khác nào không?”

“Có chứ, này Sumanā,” Thế Tôn nói. “Này Sumanā, người bố thí ấy, sau khi xuất gia, thắng hơn người không bố thí ấy về năm phương diện: phần nhiều được thỉnh rồi mới thọ dụng y, ít khi không được thỉnh mà thọ dụng; phần nhiều được thỉnh rồi mới thọ dụng thực phẩm, ít khi không được thỉnh mà thọ dụng; phần nhiều được thỉnh rồi mới thọ dụng sàng tọa, ít khi không được thỉnh mà thọ dụng; phần nhiều được thỉnh rồi mới thọ dụng thuốc men và tư cụ cho người bệnh, ít khi không được thỉnh mà thọ dụng.

Những vị đồng phạm hạnh sống cùng người ấy, phần nhiều đối xử bằng thân nghiệp đáng ưa, ít khi bằng thân nghiệp không đáng ưa; phần nhiều bằng khẩu nghiệp đáng ưa, ít khi bằng khẩu nghiệp không đáng ưa; phần nhiều bằng ý nghiệp đáng ưa, ít khi bằng ý nghiệp không đáng ưa; phần nhiều đem đến những phẩm vật dâng cúng đáng ưa, ít khi đem đến những phẩm vật không đáng ưa.

Này Sumanā, người bố thí ấy, sau khi xuất gia, chính về năm phương diện này thắng hơn người không bố thí.”

“Bạch Thế Tôn, nếu cả hai đều chứng A-la-hán, sau khi chứng A-la-hán, bạch Thế Tôn, có sự khác biệt nào, có sự sai khác nào không?”

“Ở đây, này Sumanā, Ta không nói có sự sai khác nào cả, tức là giải thoát so với giải thoát.”

“Bạch Thế Tôn, thật hy hữu! Bạch Thế Tôn, thật kỳ diệu! Đến mức ấy, bạch Thế Tôn, thật nên bố thí, thật nên làm phước. Vì phước có lợi ích cả cho người trở thành chư thiên, có lợi ích cả cho người trở thành người, có lợi ích cả cho người xuất gia.”

“Đúng vậy, này Sumanā! Này Sumanā, thật nên bố thí, thật nên làm phước! Phước có lợi ích cả cho người trở thành chư thiên, có lợi ích cả cho người trở thành người, có lợi ích cả cho người xuất gia.”

Thế Tôn nói như vậy. Sau khi Thiện Thệ nói xong, bậc Đạo Sư lại nói thêm:

“Như mặt trăng trong sáng, 

đi giữa hư không giới, 

chiếu sáng hơn hết thảy 

chòm sao trong thế gian.

Cũng vậy, người đủ giới, 

kẻ có lòng tin, 

bằng bố thí vượt hơn 

mọi kẻ keo kiệt trong đời.

Như mây gầm sấm, 

quấn chớp, trăm đỉnh, 

mưa đầy cao nguyên và chỗ trũng, 

tẩm nhuận mặt đất.

Cũng vậy, người đủ chánh kiến, 

đệ tử của bậc Chánh Đẳng Chánh Giác, 

bậc trí thắng kẻ keo kiệt 

về năm phương diện:

thọ mạng và danh vọng, 

dung sắc và an lạc. 

Được của cải vây quanh, 

chết rồi vui trên trời.” 

(AN 5.31)

Nhưng xin mọi người đừng phát nguyện làm thú cưng. Nghiệp đưa đến tái sanh súc sanh ắt là bất thiện nghiệp, do tâm si mê lúc lâm chung.

Dù được cưng chiều muôn vàn, sức khỏe tinh thần của những con vật ấy thường không tốt, vì tâm bị “si” che phủ—mờ mịt, không trong, không sảng khoái, không đầy đủ; và chúng không có cơ hội nâng cao mức tâm linh, sức khỏe tinh thần của mình.

Ngược lại, loài người và chư thiên có thể nhờ tu tập giới, định, tuệ mà nâng cao mức tâm linh và sức khỏe tinh thần. Thậm chí có thể chứng thiền, chứng niết-bàn, đạt cực lạc.

video cred. to @triwet triwet

https://www.facebook.com/reel/1422113820099310/?__cft__[0]=AZiL10F3R_X8FNH8tdkVDgcNN52VE5q7DVDDb_MTjZvjduP7pOKho0nHYzGPJW-yxTjYRlKjJG0QHF-BEv_6n_xm5ti8pI35P_bueRmkJO5v2s4w85AAP5mcQ7EzAvuO78px3_4KH59Tkd2FpYyWFPFPNqptbubc4BGBXRY3drXDcm9wx6NrwlOhn-_AGhOE2NxghSc&__tn__=%2CO%2CP-R

佛陀把‘業’定義為‘意圖’ （AN6.63）

帶著貪、嗔、癡的意圖就是不善業

不帶任何貪、嗔、癡的意圖就是善業

【臨死和結生的心路過程】

根據《論藏》論師的教導，當我們臨死時，就會生起臨死意門心路過程。但這個心路過程比較特別，速行心因為力量較弱，只生起五次，而非平時的七次（它本身不再造新業，只是作為過去業成熟為令生業的管道），然後才會生起死亡心。

死亡心生起而滅去後，結生心就會生起在新一期生命那裡。它所緣取的目標為臨死速行心的目標。緊接著速行心的，是十六個有分心，同樣是緣取上輩子臨死速行心的目標。之後會生起第一個意門心路過程（manodvāra-vīthi），所緣是剛滅去的結生心本身。當中的七個速行心是欲界邪見不相應無行的貪根心（diṭṭhigata-vippayutta asankhārika lobha-mūla citta）；負責執著生命。

然後整輩子的不活躍覺知狀態（有分心），都是緣取過去世的臨死速行心的目標。

所以我們看到，帶著什麼樣的心死去，就會怎樣再生。而且一輩子都會有傾向有類似的傾向、性格。

【大眾謬誤】

一般人認為，帶著貪心死去，就一定會投生為鬼

帶著嗔心死去，就一定會投生到地獄

帶著癡心死去，就一定投生為畜生

但這不完全正確。

事實上，投生到哪裡，是看確實在臨終時成熟的業，也就是看我們臨終的意門速行心。這個世界有無數種業、無數種心，所以也會有無數種生命狀態

臨死時帶著貪心既可以投生到鬼道，也可以投生到畜生道，也可以投生到地獄道。

臨死時帶著嗔心既可以投生到地獄，也可以投生到畜生道，也可以投生到鬼道

臨死時帶著癡心既可以投生到畜生道，也可以投生到鬼道，也可以投生到地獄道---因為每一顆不善心，都伴隨著癡心所的。

【鬼道】

帶著什麼心會墮落鬼道呢？

執著！尤其是執著某樣東西為‘這是我的’。例如編輯知道有某個母親非常愛她的家人、非常執著家人，所以死後投生為鬼，出現在家中、探望家人。

掛念、執著的心也會。隆波帕默也提到：‘高僧大德他有一些玩具，他在想幫忙的時候，寺廟的那些養的動物要死的時候啊；他就會做這個迴向給牠們。不讓心鬱悶、傷心。比如如果我們養了一條狗，牠生病了，要死了。把牠送到醫院，牠是很想家的。如果是在陌生人面前死去的話，狗是沒有快樂的，死的時候心是這個悲傷的、鬱悶的，那不好，所以就會有一些善巧方便。會把我們的衣服，有我們的氣味的衣服去放到牠旁邊，讓牠聞到氣味，牠就有快樂了。牠死去，牠也會有快樂，就會去可以去投身爲鬼。’

饑渴的心也會讓人投生到鬼道。例如隆波帕默提到，有一位居士在要見高僧大德時入到森林暫住，入定、讓心光亮後看到一位非常光亮的餓鬼，有著出家人裝束的。隆波說‘他個子像山一樣高，正在走，在找離開森林的路，他在森林裡迷路了。事實上他大到那個程度，其實走兩三步就離開了，就可以出去了 。但是看不見， 看到所有的地方到處都是森林。 然後他不停地在找離開森林的路，而且很餓，很餓。 那個居士就想，這個鬼是出家人，而且他特別的亮堂，他的心非常的亮堂，這個是一個很美的鬼 ，但是為什麼他會成鬼呢？去審視便知道他是一個很好的出家人，他去修行，在森林裡面行腳很久， 然後再迷路了。 在迷路的時候又是很餓的 。一旦餓了 ，心很痛苦，不停地在找離開森林的路 ；想去找到村民 然後那個時候帶著貪的時候死去的，所以他立馬投身為鬼。但是因為他持戒持得很好，所以他是非常漂亮的鬼 。這個業在結果的時候是很細膩的 。’

DN21的義注說，對住處、家庭、利益的吝嗇，也會帶來餓鬼的投生。

妒忌的業也有可能（Ref. to pañcaputtakhādapetivatthu）

【畜生道和地獄道】

一個臨終時執著邪見（錯誤見解）的人，佛陀說，他只有兩個去處：地獄或畜生道 （AN2.28,4.212,5.118,6.81 ；DN12；MN57；SN42.2-3，42.8）。而其實根據《論藏》，所有具備邪見的心，都一定是貪根心來的---即肯定會有貪慾在。

佛陀也說，如果一個人的心被影像、聲音、氣味、味道、所觸的滋味所束縛；那時死，他就會掉落地獄或者畜生道了（SN35.235）。簡而言之，就是心黏著五塵。

吉祥尊者有說過個故事：‘我有一個以前一起修的同修，他看看看過去世，他有一世掉落地獄。掉入地獄的原因是什麼？他在他看回以前的一世，他在臨終的時候，好想不想，他想起他的妻子。要死了，還是想著那回事，還想性行為，而且起了很強很強的慾望，不是一般的強，非常強的慾望。妻子哦，不是邪淫哦。合法哦，在五戒裡面Ok哦。但是就帶著那麼強的慾望，掉入地獄。之後當了畜生，再回來。’

佛陀開示過，假如一個人造了歪曲的業，以身體‘爬行’、口‘爬行’、意‘爬行，造十惡業’；那麼這個業成熟時，會導致他投生到地獄或者畜生道。如果是畜生的話，就會是爬行類動物，看到人就會爬走。佛陀也提到做貓頭鷹也有可能，做其他動物也有可能（AN10.216）

為什麼？十惡業（殺生、偷盜、邪淫、妄語……）都不是「堂堂正正」做的。

人在造這些業時，內心常有猶豫、隱藏、躲藏、不安、後悔，像動物見到人就爬走、蜷縮、扭動一樣。

相反，善業是「正直」（ujuka）的——坦然、光明、不扭曲。所以當這些堂皇正直的善業成熟時，佛陀說，一個人就會投生為天神或者投生到高貴家庭—有大財富的王族、祭司家族、居士家族（AN10.216）。 堂皇正直的業，帶來堂皇正直的果報

佛陀常常把地獄和畜生道混合一起來說。那怎樣分一個業會讓人投生到畜生道還是地獄呢？

雖然每一顆不善心當中，都一定有癡心所。癡心所就是心迷失、不清晰、像被罩住、無知的狀態。但如果一個業癡比較重，就會帶來畜生道的投生。

如果一個業是煩惱很厚重、讓心感到特別沉重的話，那就會帶來地獄的投生。為什麼？地獄是最底層、最痛苦的境地。

帶著讓心很痛苦的嗔心死去，一樣能投生到地獄。隆波帕默這樣開示：‘帶着嗔心死去的，心不滋潤、不愉悅，有的只是苦。如果那時候死去的話。因爲嗔心的力量正在控制心。然後就會去投生到地獄的衆生。地獄的衆生，依然還能夠覺知，有時候能夠意識到---因爲有苦，太苦了---所以他就會：‘哎呀，真不該這麼做的呀，真不該這麼做的，他還後悔着。他還知道能夠意識到是非對錯，因此他依然這個會超越這個動物。’

但有些嗔心也可以帶來畜生道的投生的。

比如帕奧禪林有禪修者觀看自己過去世。發現有一世自己是頭羊。當主人砍斷其頸時，他便心想：心想：「若我壯有力，就不被砍，可反擊」。那時牠恨主人，帶著嗔心死去的。於是牠死後，便立即投生為水牛。

一樣原則。如果生起嗔心時；癡比較重，就投生為動物；如果煩惱的力量讓心非常沉重，就投生到地獄。

而如果臨死時心中只有癡，就會投生到畜生道

【阿修羅道】

關於阿修羅，隆波帕默這樣開示：‘我們大家也許從來沒有看到過阿修羅道的眾生，阿修羅道跟鬼是不一樣的。鬼，很帥氣的也有的，很漂亮的鬼也有的；但是阿修羅道的眾生是看起來很可怕的，很討人厭的。’

‘我們有很多看法，很強烈地執著於自己的看法——就我一個人是對的，其他人全是錯的，那我們就是屬於阿修羅道的「有」。說老子很棒的這些人，事實上大部分都是猶豫不決的，所以他們才稱之為阿修羅，就是膽子不大，但是看起來好像很厲害，那是為了掩蓋自己的恐懼感。’

‘這個阿修羅道的眾生並沒有被囚禁起來，還可以單獨的走的。’

‘那些這個，那些很可怕的是屬於阿修羅道的衆生，這些人是自我慢很強的，而且他不知道是非對錯，只是知道老子很棒，誰都幫不了他。’

‘至於變成鬼 、變成阿修羅道，那是貪帶去的。比如說鬼， 對子孫特別的緊抓不放 、擔心。阿修羅道是屬於那種我慢、不知道是非對錯， 我慢特別重、 知見特別重， 覺得說雞是人的食物、 不是惡業--- 這是屬於邪見，就去變成了阿修羅 。’

所以我們知道，帶著傲慢心，或者執著自己見解的心、固執的心而死去的話，是可以變成阿修羅的。

但不可能臨終時帶著邪見而投生為阿修羅。因為就如上面提到，佛陀說，邪見者只會投生到地獄或畜生道（AN2.28,4.212,5.118,6.81 ；DN12；MN57；SN42.2-3，42.8）

傲慢只會生起在以下的四種貪根心那裡：

1.悅俱邪見不相應無行心 （somanassa-sahagataṃ diṭṭhigata-vippayuttaṃ asaṅkhārikaṃ）

2.悅俱邪見不相應有行心 （somanassa-sahagataṃ diṭṭhigata-vippayuttaṃ sasaṅkhārikaṃ）

3.捨俱邪見不相應無行心 （upekkhā-sahagataṃ diṭṭhigata-vippayuttaṃ asaṅkhārikaṃ）

4.捨俱邪見不相應有行心 （upekkhā-sahagataṃ diṭṭhigata-vippayuttaṃ sasaṅkhārikaṃ）

【關閉惡道之門】

但大家不用擔心惡道。只要大家【確信】或【以智慧一定程度地沉思後接受】以下道理，大家在當下就已經永久關閉了惡道之門了。佛陀保證我們一定會在死前證初果。意味著我們往後只會投生為人類或天神，最終肯定會證悟涅槃：

身體是無常的：身體不斷在變，會老、病、死。

心是無常的：心—這個覺知元素、覺知之流--不斷在變、流動，不斷去感知不同的目標，例如影像、聲音、氣味、味道、觸感、思想、情緒。醒和睡着的時候，狀態已經不同了（SN25.1）

【總結】

希望這篇文章可以幫大家更加了解業和投生的法則。

縱觀全世界，編輯暫時看不見有人如編輯把這個議題分析得這麼仔細。

但如果要比，編輯的智慧和舍利佛尊者的智慧相比，就如一粒塵和喜馬拉雅山相比。

舍利佛曾經在佛陀面前作出獅子吼：「尊者，即使整個宇宙週期長的時間都在下雨，我也能計算出有多少滴雨落入大海、多少滴落在地上、多少滴落在山上，並把它們記錄下來。」（DhpA.181）舍利佛的智慧是細緻敏銳到這種程度！

而我們和佛陀的智慧相比，就如一粒微塵和整個宇宙相比那樣。

為什麼？《無礙解道》說佛陀具備一切知智（全知）。任何佛陀想知道的東西，一經思索就能知道。

我們由衷地向舍利佛尊者和佛陀致敬🫡🙇‍♂️

**English:**

The Buddha defined “kamma” as “intention” (AN 6.63). 

Intention accompanied by greed, aversion, or delusion is unwholesome kamma. 

Intention free from any greed, aversion, or delusion is wholesome kamma.

**【The Cognitive Process at the Time of Death and Relinking】** 

According to the teachings of the Abhidhamma commentators, when we are dying, a death-proximate mind-door cognitive process arises. This process is special: because the javana cittas are weaker in power, they arise only five times instead of the usual seven (they themselves do not create new kamma; they merely serve as the channel through which past kamma matures into rebirth-producing kamma). After that, the death-consciousness (cuti citta) arises.

After the death-consciousness arises and ceases, the relinking consciousness (paṭisandhi citta) arises in the new life. The object it takes is the same object as that of the death-proximate javana cittas. Immediately following the javana cittas are sixteen life-continuum consciousnesses (bhavaṅga), which also take the object of the previous life’s death-proximate javana cittas. Then the first mind-door cognitive process (manodvāra-vīthi) arises, taking as its object the just-ceased relinking consciousness itself. The seven javana cittas within it are sense-sphere greed-rooted consciousnesses dissociated from wrong view and unprompted (diṭṭhigata-vippayutta asankhārika lobha-mūla citta); they are responsible for clinging to existence. 

Thereafter, throughout the entire life, the inactive state of awareness (bhavaṅga) continues to take the object of the previous life’s death-proximate javana cittas.

Thus we see that the kind of mind with which one dies determines the kind of rebirth one obtains. Moreover, throughout the whole life one will tend to have similar tendencies and character.

**【Common Misconceptions】** 

Ordinary people think: 

- Dying with greed necessarily leads to rebirth as a ghost; 

- Dying with aversion necessarily leads to rebirth in hell; 

- Dying with delusion necessarily leads to rebirth as an animal.

But this is not entirely correct. 

In reality, where one is reborn depends on the kamma that actually matures at the moment of death—that is, on the mind-door javana cittas at the time of dying. This world contains countless kinds of kamma and countless kinds of mind, so there are also countless kinds of states of existence. 

Dying with greed can lead to rebirth in the ghost realm, the animal realm, or the hell realm. 

Dying with aversion can lead to rebirth in hell, the animal realm, or the ghost realm. 

Dying with delusion can lead to rebirth in the animal realm, the ghost realm, or the hell realm—because every unwholesome consciousness is accompanied by the mental factor of delusion.

**【The Ghost Realm】** 

What kind of mind leads to falling into the ghost realm? 

Clinging! Especially clinging to something as “this is mine.” For example, the editor knows of a mother who loved her family very much and clung strongly to them; after death she was reborn as a ghost, appearing in the house and visiting the family.

A mind of longing and attachment can also do so. Luang Por Pramote mentioned: “Great masters have certain skilful means. When the animals raised at the monastery are about to die, they make dedications of merit for them so that the mind does not become gloomy or sorrowful. For instance, if we raise a dog that is sick and about to die, and we take it to the hospital, the dog misses home very much. If it dies in front of strangers, the dog has no happiness; at the moment of death the mind is sad and gloomy—that is not good. So there are skilful means: we place our clothes that carry our scent beside it so that it can smell the scent and feel happy. When it dies with happiness, it can be reborn as a ghost.”

A mind of hunger and thirst can also cause rebirth in the ghost realm. For example, Luang Por Pramote mentioned that a lay devotee, while staying temporarily in the forest before meeting a great master, entered samadhi (undistractability of mind), made the mind bright, and saw a very radiant hungry ghost dressed in monastic robes. Luang Por said: “He was as tall as a mountain, walking and searching for the way out of the forest; he had lost his way in the forest. In fact he was so large that two or three steps would have taken him out, yet he could not see; everywhere he looked was forest. He kept searching for the way out and was extremely hungry. The lay devotee thought: this ghost is a monastic and especially radiant—his mind is very bright; this is a beautiful ghost—so why did he become a ghost? Upon examining, he knew that he had been a very good monk who practised and wandered in the forest for a long time, then lost his way. While lost he was very hungry. Once hungry, the mind suffered greatly and kept searching for the way out of the forest, wanting to find villagers. At that moment, dying with greed, he was immediately reborn as a ghost. But because he kept the precepts very well, he is a very beautiful ghost. When this kamma fruited, it was very refined.”

The commentary to DN 21 says that stinginess regarding dwellings, families, and benefits can also bring rebirth as a hungry ghost.

The kamma of jealousy can also (see the story of the five-son-devouring petī pañcaputtakhādapetivatthu).

**【The Animal Realm and the Hell Realm】** 

A person who clings to wrong view at the time of death, the Buddha said, has only two destinations: hell or the animal realm (AN 2.28, 4.212, 5.118, 6.81; DN 12; MN 57; SN 42.2–3, 42.8). According to the Abhidhamma, all consciousnesses accompanied by wrong view are necessarily greed-rooted—that is, greed is certainly present.

The Buddha also said that if a person’s mind is bound by the enjoyment of forms, sounds, smells, tastes, or tactile objects, then when he die at that moment, he will fall into hell or the animal realm at death (SN 35.235). In short, it is the mind sticking to the five sense objects.

Venerable Mangala told this story: “I had a fellow practitioner who looked into past lives and saw that in one life he fell into hell. What was the cause of falling into hell? Looking back to that previous life, at the moment of death—whether he wanted to or not—he thought of his wife. About to die, yet still thinking of that matter, still desiring sexual intercourse, and with extremely strong desire—not ordinary desire, but very intense. It was his wife, not sexual misconduct; within the five precepts it was all right. Yet carrying such strong desire, he fell into hell. Afterwards he became an animal, and later returned.”

The Buddha taught that if a person performs twisted kamma—with body “crawling,” speech “crawling,” and mind “crawling,” performing the ten unwholesome courses of action—then when that kamma matures it leads to rebirth in hell or the animal realm. If as an animal, it will be a crawling creature that crawls away upon seeing humans. The Buddha also mentioned the possibility of becoming an owl or other animals (AN 10.216).

Why? The ten unwholesome actions (killing, stealing, sexual misconduct, false speech, etc.) are never done “uprightly and openly.” When people perform these actions, the mind often has hesitation, concealment, hiding, unease, and regret—like animals that crawl away, curl up, or wriggle upon seeing humans. 

In contrast, wholesome kamma is “upright” (ujuka)—open, bright, and undistorted. Therefore, when these upright and straightforward wholesome kammas mature, the Buddha said, a person is reborn as a deity or in a high family—wealthy royal, brahmin, or householder families (AN 10.216). Upright kamma brings upright results.

The Buddha often spoke of hell and the animal realm together. So how does one distinguish whether a particular kamma leads to the animal realm or to hell? 

Although every unwholesome consciousness is accompanied by the mental factor of delusion (delusion being the state of the mind being lost, unclear, as if covered, and ignorant), if the delusion in a particular kamma is heavier, it leads to rebirth in the animal realm. 

If the kamma is one in which the defilements are very thick and make the mind feel especially heavy, it leads to rebirth in hell. Why? Hell is the lowest and most painful realm.

Dying with aversion that makes the mind very painful can also lead to rebirth in hell. Luang Por Pramote taught: “Those who die with aversion have a mind that is not nourished or pleasant; there is only suffering. If they die at that time, because the force of aversion is controlling the mind, they are reborn as hell beings. Hell beings can still be aware; sometimes they can realise—because the suffering is so great—‘Oh, I really should not have done that, I really should not have done that,’ and they still feel regret. They still know right from wrong, therefore they still transcend animals.”

Yet some aversion  can also lead to rebirth in the animal realm. 

For example, at Pa-Auk Forest Monastery a meditator observed his past lives and discovered that in one life he was a goat. When the owner cut its neck, it thought: “If I were strong and powerful, I would not be cut; I could fight back.” At that time it hated the owner and died with aversion. After death it was immediately reborn as a water buffalo.

The same principle applies: when aversion arises, if delusion is heavier, one is reborn as an animal; if the force of the defilements makes the mind extremely heavy, one is reborn in hell.

And if, at the moment of death, the mind is filled only with delusion, one will be reborn in the animal realm.

**【The Asura Realm】** 

Regarding asuras, Luang Por Pramote taught: “Perhaps none of us has ever seen beings of the asura realm. The asura realm is different from ghosts. Ghosts can be very handsome or very beautiful; but beings of the asura realm look very frightening and repulsive.”

“We have many views and cling very strongly to our own views—‘Only I am right; everyone else is wrong’—then we belong to the ‘existence’ of the asura realm. People who say ‘I’m the greatest’ are in fact mostly hesitant and indecisive; that is why they are called asuras: they are not very brave, yet they appear powerful in order to cover up their own fear.”

“Beings of the asura realm are not imprisoned; they can still walk about freely.”

“Those who look very frightening belong to the asura realm. These people have very strong self-conceit and do not know right from wrong; they only know ‘I’m the greatest,’ and no one can help them.”

“As for becoming a ghost or an asura, that is brought about by greed. For example, ghosts cling especially tightly to their descendants and worry about them. Asuras belong to the type with strong self-conceit, not knowing right from wrong, with particularly heavy conceit and particularly heavy wrong views—thinking, for instance, that chickens are human food and that killing them is not unwholesome kamma—this is wrong view, and they become asuras.”

Thus we know that dying with a mind of conceit, or a mind that clings to one’s own views and is obstinate, can lead to rebirth as an asura. 

But it is impossible to be reborn as an asura while holding wrong view at the moment of death. Because, as mentioned above, the Buddha said that those with wrong view are reborn only in hell or the animal realm (AN 2.28, 4.212, 5.118, 6.81; DN 12; MN 57; SN 42.2–3, 42.8).

Conceit arises only in the following four greed-rooted consciousnesses: 

1. Joy-accompanied, dissociated from wrong view, unprompted (somanassa-sahagataṃ diṭṭhigata-vippayuttaṃ asaṅkhārikaṃ) 

2. Joy-accompanied, dissociated from wrong view, prompted (somanassa-sahagataṃ diṭṭhigata-vippayuttaṃ sasaṅkhārikaṃ) 

3. Equanimity-accompanied, dissociated from wrong view, unprompted (upekkhā-sahagataṃ diṭṭhigata-vippayuttaṃ asaṅkhārikaṃ) 

4. Equanimity-accompanied, dissociated from wrong view, prompted (upekkhā-sahagataṃ diṭṭhigata-vippayuttaṃ sasaṅkhārikaṃ)

**【Closing the Door to the Lower Realms】** 

But no one need worry about the lower realms. As long as one **firmly believes** or **accepts after a certain degree of wise reflection** the following truths, one has already permanently closed the door to the lower realms in this very moment. The Buddha guarantees that we will certainly attain stream-entry before death. This means that thereafter we will only be reborn as humans or deities, and will certainly eventually realise Nibbāna:

The body is impermanent: the body is constantly changing; it ages, falls ill, and dies. 

The mind is impermanent: the mind—this element of awareness, this stream of knowing—is constantly changing and flowing, continuously perceiving different objects such as forms, sounds, smells, tastes, tactile sensations, thoughts, and emotions. The state when awake and when asleep is already different (SN 25.1).

**【Conclusion】** 

It is hoped that this article can help everyone better understand the law of kamma and rebirth. 

Looking around the whole world, the editor has not yet seen anyone analyse this topic in such detail as the editor has done. 

But if a comparison is to be made, the editor’s wisdom compared with that of Venerable Sāriputta is like a speck of dust compared with the Himalayas. 

Sāriputta once made a lion’s roar before the Buddha: “Venerable Sir, even if it were to rain for the length of a world-cycle, I could calculate how many drops of rain fall into the ocean, how many fall on the earth, and how many fall on the mountains, and record them all.” (DhpA 181). Sāriputta’s wisdom was refined and sharp to such a degree!

And our wisdom compared with that of the Buddha is like a speck of dust compared with the entire universe. 

Why? The *Paṭisambhidāmagga* says that the Buddha possesses the knowledge of all-knowing (sabbaññutā-ñāṇa). Whatever the Buddha wishes to know, he knows immediately upon reflecting.

We sincerely pay homage to Venerable Sāriputta and to the Buddha 🫡🙇‍♂️

---

**泰文翻譯：**

พระพุทธเจ้าทรงนิยาม “กรรม” ว่าคือ “เจตนา” (AN 6.63)

เจตนาที่ประกอบด้วยโลภะ โทสะ หรือโมหะ จัดเป็นอกุศลกรรม 

เจตนาที่ปราศจากโลภะ โทสะ และโมหะ จัดเป็นกุศลกรรม

**【ขบวนการรู้แจ้งขณะ临死และการปฏิสนธิ】** 

ตามคำสอนของนักอรรถกถาอภิธรรม เมื่อเรากำลังจะตาย จะเกิดขบวนการรู้แจ้งทางมโนทวารที่ใกล้ความตาย (มรณาสันนมโนทวารวีถี) ขบวนการนี้พิเศษ เพราะชวนจิตมีกำลังอ่อน จึงเกิดเพียง 5 ครั้งแทนที่จะเป็น 7 ครั้งตามปกติ (ตัวชวนจิตเหล่านี้ไม่ได้สร้างกรรมใหม่ แต่เป็นเพียงช่องทางที่กรรมเก่าจะสุกงอมกลายเป็นกรรมที่นำไปสู่การเกิดใหม่) หลังจากนั้นจึงเกิดจุติจิต

เมื่อจุติจิตเกิดแล้วดับไป ปฏิสนธิจิตจะเกิดขึ้นในภพใหม่ วัตถุที่ปฏิสนธิจิตรับรู้เป็นวัตถุเดียวกับชวนจิตที่ใกล้ความตาย หลังจากชวนจิตแล้วจะเกิดภวังคจิต 16 ขณะ ซึ่งก็รับรู้วัตถุของชวนจิตที่ใกล้ความตายในภพก่อนเช่นกัน จากนั้นขบวนการรู้แจ้งทางมโนทวารครั้งแรกจะเกิดขึ้น โดยรับรู้ปฏิสนธิจิตที่เพิ่งดับไปเป็นวัตถุ ชวนจิต 7 ครั้งในขบวนการนี้เป็นโลภมูลจิตที่ปราศจากทิฏฐิและไม่ถูกชักจูง (ทิฏฐิคตวิปปยุตต อสังขาริก โลภมูลจิต) ซึ่งทำหน้าที่ยึดมั่นในภพ

หลังจากนั้นตลอดชีวิตทั้งชีวิต ภวังคจิตในขณะที่จิตไม่ทำงานจะยังคงรับรู้วัตถุของชวนจิตที่ใกล้ความตายในภพก่อนต่อไป

ดังนั้นเราจึงเห็นว่า จิตชนิดใดที่เราตายไปด้วย จิตชนิดนั้นจะกำหนดการเกิดในภพใหม่ และตลอดชีวิตทั้งชีวิตเรามักจะมีแนวโน้มและอุปนิสัยคล้ายคลึงกัน

**【ความเข้าใจผิดทั่วไป】**

คนธรรมดาคิดว่า: 

- ตายด้วยโลภะ ต้องไปเกิดเป็นเปรต 

- ตายด้วยโทสะ ต้องไปเกิดในนรก 

- ตายด้วยโมหะ ต้องไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉาน

แต่ความจริงไม่เป็นเช่นนั้นทั้งหมด 

ในความเป็นจริง ภพที่เราจะไปเกิดขึ้นอยู่กับกรรมที่สุกงอมจริง ๆ ในขณะตาย นั่นคือชวนจิตทางมโนทวารในขณะใกล้ตาย โลกนี้มีกรรมนานาชนิดและจิตนานาชนิด ดังนั้นจึงมีภพภูมิมากมายหลายแบบ 

ตายด้วยโลภะอาจไปเกิดในภพเปรต ภพสัตว์เดรัจฉาน หรือภพนรก 

ตายด้วยโทสะอาจไปเกิดในนรก ภพสัตว์เดรัจฉาน หรือภพเปรต 

ตายด้วยโมหะอาจไปเกิดในภพสัตว์เดรัจฉาน ภพเปรต หรือภพนรก เพราะอกุศลจิตทุกชนิดล้วนประกอบด้วยเจตสิกโมหะ

**【ภพเปรต】** 

จิตชนิดใดที่ทำให้ตกไปในภพเปรต? 

คือการยึดมั่น! โดยเฉพาะการยึดมั่นว่า “นี่เป็นของเรา” เช่น บรรณาธิการรู้จักแม่คนหนึ่งที่รักครอบครัวมากและยึดมั่นครอบครัวอย่างแรง หลังจากตายไปแล้วเธอไปเกิดเป็นเปรต ปรากฏตัวในบ้านและมาเยี่ยมครอบครัว

จิตที่โหยหาและผูกพันก็ทำให้เกิดเป็นเปรตได้เช่นกัน หลวงพ่อประโมทย์เคยกล่าวว่า “อาจารย์ใหญ่บางท่านมีอุบาย เวลาสัตว์เลี้ยงในวัดใกล้จะตาย ท่านจะทำบุญอุทิศให้เพื่อไม่ให้จิตเศร้าหมองหรือโศกเศร้า เช่น ถ้าเราเลี้ยงสุนัขที่ป่วยใกล้ตาย แล้วพาไปโรงพยาบาล สุนัขคิดถึงบ้านมาก ถ้าตายต่อหน้าคนแปลกหน้า สุนัขจะไม่มีความสุข ในขณะตายจิตจะเศร้าและหม่นหมอง ซึ่งไม่ดี ดังนั้นจึงมีอุบาย เราเอาเสื้อผ้าที่มีกลิ่นของเราไปวางไว้ข้าง ๆ ให้มันได้กลิ่นแล้วรู้สึกสุข เมื่อตายด้วยความสุข มันสามารถไปเกิดเป็นเปรตได้”

จิตที่หิวกระหายก็สามารถทำให้เกิดในภพเปรตได้เช่นกัน เช่น หลวงพ่อประโมทย์เคยเล่าว่า โยคีคนหนึ่งขณะพักอยู่ในป่าก่อนจะพบอาจารย์ใหญ่ ได้เข้าสมาธิ จิตสว่างไสว แล้วเห็นเปรตที่สว่างมาก สวมจีวร หลวงพ่อกล่าวว่า “เขาสูงเท่าภูเขา เดินหาทางออกจากป่า เพราะหลงทางในป่า ความจริงเขาใหญ่โตขนาดสองสามก้าวก็จะออกได้ แต่เขามองไม่เห็น ทุกที่ที่มองเห็นแต่ป่า เขาค้นหาทางออกอยู่เรื่อยและหิวมาก โยคีคิดว่าเปรตองค์นี้เป็นนักบวชและสว่างเป็นพิเศษ จิตสว่างมาก นี่เป็นเปรตที่สวย แล้วทำไมถึงได้เป็นเปรต? เมื่อพิจารณาแล้วก็รู้ว่าเขาเคยเป็นพระที่ดีมาก ปฏิบัติและจาริกในป่ามานาน แล้วหลงทาง ขณะหลงทางเขาก็หิวมาก พอหิว จิตก็ทุกข์มากและค้นหาทางออกจากป่าอยู่เรื่อย อยากเจอชาวบ้าน ในขณะนั้นตายด้วยโลภะ จึงเกิดเป็นเปรตทันที แต่เพราะเขาถือศีลดีมาก จึงเป็นเปรตที่สวยมาก เมื่อกรรมนี้ให้ผล มันละเอียดมาก”

อรรถกถาของ DN 21 กล่าวว่า ความตระหนี่ในเรื่องที่อยู่ ครอบครัว และผลประโยชน์ก็สามารถทำให้เกิดเป็นเปรตได้

กรรมแห่งความริษยาก็เช่นกัน (ดูเรื่องปัญจปุตตขาทเปตีวตถุ)

**【ภพสัตว์เดรัจฉานและภพนรก】**

บุคคลที่ยึดมั่นในทิฏฐิผิดในขณะตาย พระพุทธเจ้าตรัสว่ามีคติเพียงสองอย่างเท่านั้น คือ นรกหรือภพสัตว์เดรัจฉาน (AN 2.28, 4.212, 5.118, 6.81; DN 12; MN 57; SN 42.2–3, 42.8) ตามอภิธรรม จิตทุกชนิดที่ประกอบด้วยทิฏฐิผิดต้องเป็นโลภมูลจิตเสมอ นั่นคือต้องมีโลภะอยู่ด้วยแน่นอน

พระพุทธเจ้ายังตรัสอีกว่า ถ้าจิตของบุคคลถูกผูกมัดด้วยความเพลิดเพลินในรูป เสียง กลิ่น รส หรือโผฏฐัพพะ เมื่อเขาตายในขณะนั้น เขาจะตกไปในนรกหรือภพสัตว์เดรัจฉาน (SN 35.235) โดยสรุปคือจิตที่ติดอยู่ในอารมณ์ทั้งห้า

พระมังคลาเคยเล่าเรื่องนี้ว่า “ผมมีเพื่อนร่วมปฏิบัติคนหนึ่งที่พิจารณาอดีตชาติ แล้วเห็นว่าในชาติหนึ่งเขาตกนรก สาเหตุที่ตกนรกคืออะไร? ย้อนกลับไปดูชาตินั้น ในขณะใกล้ตาย ไม่ว่าเขาจะอยากหรือไม่อยาก เขาก็นึกถึงภรรยา ใกล้จะตายแล้วยังคิดเรื่องนั้น ยังอยากมีเพศสัมพันธ์ และความอยากแรงมาก ไม่ใช่ความอยากธรรมดา แต่แรงจัด มันเป็นภรรยา ไม่ใช่การประพฤติผิดในกาม อยู่ในศีลห้าได้ แต่พกความอยากแรงขนาดนั้นไป เขาจึงตกนรก หลังจากนั้นเขาไปเกิดเป็นสัตว์ แล้วค่อยกลับมา”

พระพุทธเจ้าทรงสอนว่า ถ้าบุคคลทำกรรมที่คดเคี้ยว คือ กาย “คลาน” วาจา “คลาน” และใจ “คลาน” ทำอกุศลกรรมบถสิบ เมื่อกรรมนั้นสุกงอมจะนำไปสู่การเกิดในนรกหรือภพสัตว์เดรัจฉาน ถ้าเกิดเป็นสัตว์ จะเป็นสัตว์ที่คลานหนีเมื่อเห็นมนุษย์ พระพุทธเจ้ายังตรัสถึงความเป็นไปได้ที่จะเกิดเป็นนกฮูกหรือสัตว์อื่น ๆ (AN 10.216)

ทำไม? อกุศลกรรมบถสิบ (ฆ่า สโจรกรรม ประพฤติผิดในกาม พูดเท็จ ฯลฯ) ไม่เคยทำ “ตรงไปตรงมาและเปิดเผย” เมื่อคนทำกรรมเหล่านี้ จิตมักมีความลังเล การปกปิด การซ่อนเร้น ความไม่สบายใจ และความเสียใจ เหมือนสัตว์ที่คลานหนี ม้วนตัว หรือดิ้นไปมาเมื่อเห็นมนุษย์ 

ในทางตรงกันข้าม กุศลกรรมเป็น “ตรง” (อุชุกะ) คือเปิดเผย สว่าง และไม่คดเคี้ยว ดังนั้นเมื่อกุศลกรรมที่ตรงและซื่อสัตย์เหล่านี้สุกงอม พระพุทธเจ้าตรัสว่าบุคคลจะไปเกิดเป็นเทวดา หรือในตระกูลสูง เช่น ตระกูลกษัตริย์ พราหมณ์ หรือคฤหบดีที่ร่ำรวย (AN 10.216) กรรมที่ตรงย่อมให้ผลที่ตรง

พระพุทธเจ้ามักตรัสถึงนรกและภพสัตว์เดรัจฉานคู่กัน แล้วเราจะแยกได้อย่างไรว่ากรรมใดนำไปสู่ภพสัตว์เดรัจฉาน หรือนรก? 

แม้ว่าอกุศลจิตทุกชนิดจะประกอบด้วยเจตสิกโมหะ (โมหะคือภาวะที่จิตหลง ไม่ชัดเจน เหมือนถูกปกคลุม และไม่รู้) แต่ถ้าโมหะในกรรมใดหนักกว่า จะนำไปสู่การเกิดในภพสัตว์เดรัจฉาน 

ถ้ากรรมใดกิเลสหนาแน่นมากจนทำให้จิตรู้สึกหนักเป็นพิเศษ จะนำไปสู่การเกิดในนรก ทำไม? เพราะนรกเป็นภพที่ต่ำที่สุดและทุกข์ที่สุด

การตายด้วยโทสะที่ทำให้จิตทุกข์มากก็สามารถนำไปสู่การเกิดในนรกได้ หลวงพ่อประโมทย์สอนว่า “ผู้ที่ตายด้วยโทสะ จิตจะไม่ได้รับอาหารหรือความสบาย มีแต่ทุกข์ ถ้าตายในขณะนั้น เพราะแรงของโทสะครอบงำจิต เขาจะไปเกิดเป็นสัตว์นรก สัตว์นรกยังรู้สึกตัวได้ บางครั้งก็รู้ตัวได้ เพราะทุกข์มาก ‘โอ เราไม่ควรทำอย่างนั้นเลย ไม่ควรทำอย่างนั้นเลย’ แล้วยังรู้สึกเสียใจ พวกเขายังรู้ถูกผิด จึงยังเหนือกว่าสัตว์เดรัจฉาน”

แต่บางโทสะก็สามารถนำไปสู่การเกิดในภพสัตว์เดรัจฉานได้ 

เช่น ที่วัดป่าอาณาจักร มีโยคีคนหนึ่งพิจารณาอดีตชาติ แล้วพบว่าในชาติหนึ่งเขาเป็นแพะ เมื่อเจ้าของตัดคอ มันคิดว่า “ถ้าฉันแข็งแรงและมีอำนาจ ฉันจะไม่ถูกตัด ฉันจะสู้กลับได้” ในขณะนั้นมันเกลียดเจ้าของและตายด้วยความเกลียด หลังจากตายไปก็เกิดเป็นควายทันที

หลักการเดียวกันนี้ใช้ได้ เมื่อความเกลียดเกิดขึ้น ถ้าโมหะหนักกว่า จะเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉาน ถ้าแรงของกิเลสทำให้จิตหนักมาก จะเกิดในนรก

และหากในขณะใกล้จะตาย จิตมีแต่โมหะ (ความหลง) ก็จะไปเกิดในเดรัจฉานภูมิ

**【ภพอสูร】**

เกี่ยวกับอสูร หลวงพ่อประโมทย์สอนว่า “บางทีไม่มีใครในพวกเราเคยเห็นสัตว์ในภพอสูร ภพอสูรต่างจากเปรต เปรตอาจหล่อหรือสวยมาก แต่อสูรดูน่ากลัวและน่ารังเกียจมาก”

“เรามีทิฏฐิมากและยึดมั่นในทิฏฐิของตัวเองแรงมาก — ‘มีแต่ฉันถูก คนอื่นผิดหมด’ — แล้วเราก็อยู่ใน ‘ภพ’ ของอสูร คนที่พูดว่า ‘ฉันเก่งที่สุด’ จริง ๆ แล้วส่วนใหญ่ลังเลและไม่เด็ดขาด นั่นเป็นเหตุที่เรียกว่าอสูร พวกเขาไม่กล้ามาก แต่แสดงตัวว่ามีอำนาจเพื่อปกปิดความกลัวของตัวเอง”

“สัตว์ในภพอสูรไม่ได้ถูกขัง พวกเขายังเดินไปมาได้อย่างอิสระ”

“ผู้ที่ดูน่ากลัวจัดอยู่ในภพอสูร คนเหล่านี้มีความถือตัวสูงมากและไม่รู้ถูกผิด รู้แต่ ‘ฉันเก่งที่สุด’ และไม่มีใครช่วยได้”

“ส่วนการเกิดเป็นเปรตหรืออสูร เกิดจากโลภะ เช่น เปรตยึดมั่นลูกหลานแน่นมากและกังวลเรื่องพวกเขา อสูรเป็นประเภทที่มีความถือตัวสูง ไม่รู้ถูกผิด มีมานะหนักเป็นพิเศษและมีทิฏฐิผิดหนักเป็นพิเศษ เช่น คิดว่าไก่เป็นอาหารของมนุษย์ การฆ่ามันไม่ใช่อกุศลกรรม — นี่คือทิฏฐิผิด และพวกเขาจึงเกิดเป็นอสูร”

ดังนั้นเราจึงรู้ว่า การตายด้วยจิตที่มีมานะ หรือจิตที่ยึดมั่นในทิฏฐิของตัวเองและดื้อรั้น สามารถนำไปสู่การเกิดเป็นอสูรได้ 

แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดเป็นอสูรในขณะที่ยึดทิฏฐิผิดในขณะตาย เพราะดังที่กล่าวข้างต้น พระพุทธเจ้าตรัสว่าผู้ที่มีทิฏฐิผิดจะเกิดเพียงในนรกหรือภพสัตว์เดรัจฉานเท่านั้น (AN 2.28, 4.212, 5.118, 6.81; DN 12; MN 57; SN 42.2–3, 42.8)

มานะเกิดขึ้นได้เฉพาะในโลภมูลจิต 4 ชนิดต่อไปนี้เท่านั้น: 

1. ประกอบด้วยโสมนัส ปราศจากทิฏฐิ ไม่ถูกชักจูง (โสมนัสสหคต ทิฏฐิคตวิปปยุตต อสังขาริก) 

2. ประกอบด้วยโสมนัส ปราศจากทิฏฐิ ถูกชักจูง (โสมนัสสหคต ทิฏฐิคตวิปปยุตต สสังขาริก) 

3. ประกอบด้วยอุเบกขา ปราศจากทิฏฐิ ไม่ถูกชักจูง (อุเปกขาสหคต ทิฏฐิคตวิปปยุตต อสังขาริก) 

4. ประกอบด้วยอุเบกขา ปราศจากทิฏฐิ ถูกชักจูง (อุเปกขาสหคต ทิฏฐิคตวิปปยุตต สสังขาริก)

**【ปิดประตูสู่อบายภูมิ】** 

แต่ไม่มีใครต้องกังวลเรื่องอบายภูมิ เพียงแค่ **เชื่ออย่างมั่นคง** หรือ **ยอมรับหลังจากพิจารณาด้วยปัญญาในระดับหนึ่ง** ในสัจธรรมต่อไปนี้ ก็ได้ปิดประตูสู่อบายภูมิอย่างถาวรในขณะนี้แล้ว พระพุทธเจ้าทรงรับรองว่าเราจะบรรลุโสดาปัตติมรรคก่อนตายอย่างแน่นอน นั่นหมายความว่าหลังจากนั้นเราจะเกิดเป็นมนุษย์หรือเทวดาเท่านั้น และในที่สุดจะบรรลุนิพพานอย่างแน่นอน:

ร่างกายไม่เที่ยง: ร่างกายเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา แก่ เจ็บ และตาย 

จิตไม่เที่ยง: จิต — ธาตุแห่งการรู้ สายธารแห่งการรู้ — เปลี่ยนแปลงและไหลไปอยู่ตลอดเวลา รับรู้วัตถุต่าง ๆ อย่างต่อเนื่อง เช่น รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ความคิด และอารมณ์ ภาวะขณะตื่นกับขณะหลับก็ต่างกันแล้ว (SN 25.1)

**【บทสรุป】** 

หวังว่าบทความนี้จะช่วยให้ทุกคนเข้าใจกฎแห่งกรรมและการเกิดใหม่ได้ดีขึ้น 

มองไปทั่วโลกทั้งใบ บรรณาธิการยังไม่เคยเห็นใครวิเคราะห์หัวข้อนี้ละเอียดเท่าที่บรรณาธิการทำ 

แต่ถ้าจะเปรียบเทียบ ปัญญาของบรรณาธิการเทียบกับพระสารีบุตร เหมือนฝุ่นละอองเทียบกับเทือกเขาหิมาลัย 

พระสารีบุตรเคยบันลือสีหนาทต่อหน้าพระพุทธเจ้าว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ แม้ฝนจะตกตลอดกัปป์ ข้าพระองค์ก็สามารถคำนวณได้ว่ามีฝนกี่หยดที่ตกลงในมหาสมุทร กี่หยดที่ตกบนแผ่นดิน และกี่หยดที่ตกบนภูเขา และบันทึกไว้ได้ทั้งหมด” (DhpA 181) ปัญญาของพระสารีบุตรละเอียดและคมกริบถึงเพียงนั้น!

และปัญญาของเราเทียบกับพระพุทธเจ้า เหมือนฝุ่นละอองเทียบกับจักรวาลทั้งใบ 

ทำไม? ปฏิสัมภิทามรรคกล่าวว่า พระพุทธเจ้าทรงมีสัพพัญญุตญาณ ไม่ว่าพระองค์จะประสงค์จะรู้อะไร เมื่อทรงนึกถึงก็ทรงรู้ทันที

ขอนอบน้อมแด่พระสารีบุตรและพระพุทธเจ้าอย่างสุดซึ้ง 🫡🙇‍♂️

我們一滿意於去迷失，就會很享受、很陶醉，覺得很快樂、很享受。但是那個非常危險、很走神的心是非常危險的。那是屬於在累積癡的心，如果死去帶着癡的心死去。因爲這個那個，我們就會去投身爲動物。

在這個四惡道裏面，有地獄衆生，有阿修羅道，有這個鬼道，有這個畜生道。一般的人以爲動物是最好的，地獄衆生最糟的---大部分都是這麼以爲的。

但是如果我們去看導致他們去投生每一個地方的因，我們就會知道了。動物是因爲帶着癡來出生的，牠死的時候是因爲帶着迷失而死去，所以投身爲動物。癡這個煩惱習氣副作用最大、最難斷、最難看的----在看見的煩惱習氣之中。因此投身爲動物就會一直重複的去投生，重複投生很久。

有一位高僧大德--這個不知道記的是不是對的---很久很久以前讀過阿姜曼尊者的傳記。他曾經說他曾投生爲獵狗500次，因爲投生爲獵狗的時候很滿意、很知足。所有的衆生都會黏着在那些狀態裏面。我們投生爲人，我們就想再次投生爲人；那些投身爲動物了，他又會想繼續作爲動物。有很久很久才能有變化。他說他當了五百世的獵狗。投生爲動物，它的副作用是最強的，因爲帶着癡去的---不知道是非對錯。比如說小狗長大了。他可能會把他的媽媽來做做老婆也可以，因爲他什麼也不知道。

這個惡道。這個比如說這個是帶着嗔心投生的，這是地獄衆生。

帶着嗔心死去的，心不滋潤、不愉悅，有的只是苦。如果那時候死去的話。因爲嗔心的力量正在控制心。然後就會去投生到地獄的衆生。地獄的衆生，依然還能夠覺知，有時候能夠意識到---因爲有苦，太苦了---所以他就會：‘哎呀，真不該這麼做的呀，真不該這麼做的，他還後悔着。他還知道能夠意識到是非對錯，因此他依然這個會超越這個動物。’

有的人發願呢，死去了之後投身爲做西方人的狗。那個很困難的，那個沒有什麼好的。不可能能夠提升自己的，是很難很難的。一個狗能夠提升這個心靈水平的，隆波只是曾經看過一條狗而已。隆波是從那個時候在朱拉隆功大學讀大學的時候撿的一條流浪狗。

隆波把牠養大的，牠的心很善良。別的動物來到家裏面的時候，它不會咬的。貓跑到來，牠也不會咬的，而且還會分食物給牠吃。

我養了有兩三條狗，給牠們吃的時候，牠也會先讓別的吃，後面它再吃的。牠懂得佈施。而且他有好幾條戒：他不咬別的衆生，不傷害別的動物，不偷盜。把吃的東西放在那裏，牠想吃、口水流，但是牠也不吃了。必須要給牠吃，讓牠吃牠才吃呢。這個這些動物牠曾經就曾經訓練自己，訓練得很好了。但是死的時候失誤了，死的時候因爲被癡控制了，牠死了之後變成動物。仰賴於牠曾經修過的那些習慣、那些舊的功德跟福報，所以牠死的時候是帶着念死去的，牠的心是很寧靜的。這樣牠死了之後，就會從狗的這個狀態裏面可以變化，因爲這個業帶我們去投生到這裏，投生到那裏。

但是動物大部分呢，很難很難做到，因爲癡很重。高僧大德他有一些玩具，他在想幫忙的時候，寺廟的那些養的動物要死的時候啊；他就會做這個迴向給牠們。不讓心鬱悶、傷心。比如如果我們養了一條狗，牠生病了，要死了。把牠送到醫院，牠是很想家的。如果是在陌生人面前死去的話，狗是沒有快樂的，死的時候心是這個悲傷的、鬱悶的，那不好，所以就會有一些善巧方便。會把我們的衣服，有我們的氣味的衣服去放到牠旁邊，讓牠聞到氣味，牠就有快樂了。牠死去，牠也會有快樂，就會去可以去投身爲鬼。

爲什麼會去投身爲鬼？因爲心有貪。因爲依然還有黏著跟抓取，一旦變爲鬼了，這個幫忙的機會就出現了。作爲動物是教不了的。作爲地獄的衆生也教不了，作爲阿修羅道的衆生，這個我慢很強，他誰都不聽的，這些人也教不了。只有鬼--有些種類的鬼，他是可以提升的。比如。狗跟人的關係很好，而且是比較好的狗，不刁難的狗，死的時候因爲他人跟人打成一片，所以死了之後就變成鬼。然後我們禮佛，每一天禮佛唸經，每一天不停的跟他做功德迴向。這個他做鬼的時間不長就會死去，就會去能夠投身到善道，輪迴它是很神奇的。

這個來做人，會作爲一個好人，會來作爲一個好的出家師父。

Once we become satisfied with being lost in delusion, we will greatly enjoy it and become intoxicated by it, feeling very happy and pleasurable. But that extremely dangerous, wandering mind is truly very dangerous. It belongs to the accumulation of delusion. If we die with a deluded mind, because of this we will be reborn as an animal.

Within the four woeful realms, there are hell beings, asuras, hungry ghosts, and animals. Most ordinary people think that being an animal is the best and that hell beings are the worst — this is what most people believe.

But if we look at the causes that lead them to be reborn in each realm, we will understand. Animals are born because they carry delusion with them; when they die, they die while lost in delusion, and thus are reborn as animals. Among the defilements, delusion has the greatest side effects — it is the hardest to abandon and the hardest to see. Therefore, once reborn as an animal, beings will repeatedly be reborn in that state for a very long time.

There was a great monk — I’m not sure if I remember correctly — who long ago read the biography of Venerable Ajahn Mun. He said that he had been reborn as a hunting dog 500 times, because when he was a hunting dog he felt very satisfied and content. All beings tend to cling to their states. When we are born as humans, we want to be reborn as humans again. Those reborn as animals also want to continue as animals. It takes a very, very long time for change to occur. He said he had been a hunting dog for five hundred lifetimes.

Being reborn as an animal has the strongest side effects because one dies carrying delusion — not knowing right from wrong. For example, when a puppy grows up, it might even take its own mother as a mate, because it knows nothing.

This is one of the woeful realms. For example, those who die carrying anger are reborn as hell beings. When dying with anger, the mind is not refreshed or happy; there is only suffering. If one dies at that moment, it is because the power of anger is controlling the mind, and thus one is reborn as a hell being.

Hell beings can still have some awareness. Sometimes they realize — because the suffering is so intense — and they think, “Oh no, I really shouldn’t have done that,” and they feel regret. They can still recognize right and wrong, and therefore they are still somewhat better than animals.

Some people make a vow to be reborn as a Westerner’s dog after death. That is very difficult and not good at all. It is extremely hard to elevate one’s mind in that state. Luang Por has only ever seen one dog that could elevate its mind. When Luang Por was studying at Chulalongkorn University, he picked up a stray dog.

Luang Por raised it, and it had a very kind heart. When other animals came to the house, it would not bite them. When cats came, it also wouldn’t bite them, and it would even share its food with them.

I had two or three dogs. When feeding them, this dog would let the others eat first and eat only afterward. It understood generosity. It also observed several precepts: it did not bite other beings, did not harm other animals, and did not steal. When food was placed there, it would salivate and want to eat, but it would not eat until it was given permission. Only after being told to eat would it eat.

These animals had previously trained themselves very well. But they made a mistake at the time of death — they died while under the control of delusion — and thus were reborn as animals. However, relying on the good habits and old merits and virtues they had cultivated before, they died with mindfulness, and their minds were very peaceful. In this way, after death, they could transition out of the dog state, because kamma leads us to be reborn here and there.

But for most animals, it is very difficult because delusion is very strong. When great monks want to help temple animals that are about to die, they make dedications of merit for them, so that the animals’ minds will not become depressed or sad.

For example, if we have a dog that is sick and about to die, and we take it to the hospital, it will miss home very much. If it dies in front of strangers, the dog will have no happiness; its mind will be sad and depressed at death, which is not good. So there are skillful means: we put our clothes, which carry our scent, next to it so it can smell them and feel happy. Then when it dies, it can die with happiness and be reborn as a ghost.

Why are they reborn as ghosts? Because of greed in the mind. Because there is still clinging and grasping. Once reborn as a ghost, there is an opportunity to help them. Animals cannot be taught. Hell beings cannot be taught. Asuras have very strong conceit and won’t listen to anyone — they cannot be taught either. Only ghosts — some types of ghosts — can be elevated.

For example, dogs that have a very good relationship with humans, especially good dogs that are not troublesome. When they die while feeling close to humans, they are often reborn as ghosts. Then we pay homage to the Buddha, chant every day, and continuously dedicate merits to them every day. Their time as a ghost will not be long; they will soon die and be reborn in a good realm. The cycle of rebirth is truly miraculous.

In this way, they can be reborn as a good human being, or even as a good monastic teacher.

พอเราเพลินกับการหลงเพลินไป เราก็จะรู้สึกสนุกและเมามายมาก รู้สึกมีความสุขและเพลิดเพลิน แต่จิตที่หลงและฟุ้งซ่านอย่างยิ่งนี้เป็นอันตรายมาก มันเป็นการสะสมความหลง (โมหะ) ถ้าเราตายไปพร้อมกับจิตที่หลง ถ้าเกิดตายด้วยจิตหลงแบบนี้ เราก็จะไปเกิดเป็นสัตว์

ในอบายภูมิ ๔ มีนรกสัตว์ อสุรกาย เปรต และสัตว์เดรัจฉาน คนทั่วไปส่วนใหญ่คิดว่าสัตว์เดรัจฉานดีที่สุด นรกเลวที่สุด — คนส่วนใหญ่คิดแบบนี้

แต่ถ้าเราดูเหตุที่ทำให้ไปเกิดในแต่ละภพ เราจะเข้าใจ สัตว์เดรัจฉานเกิดเพราะเอาความหลงติดตัวไป เวลาตายก็ตายด้วยความหลง จึงไปเกิดเป็นสัตว์ ในบรรดากิเลส โมหะมีผลข้างเคียงหนักที่สุด ยากที่จะตัดและยากที่จะเห็นที่สุดในกิเลสทั้งปวง เพราะฉะนั้นเกิดเป็นสัตว์แล้วก็จะวนเวียนเกิดซ้ำซากอยู่นานมาก

มีพระเถระรูปหนึ่ง (จำไม่แน่ใจว่าถูกหรือไม่) เมื่อนานมาแล้วได้อ่านประวัติของพระอาจารย์มั่น ท่านเคยบอกว่าท่านเกิดเป็นสุนัขล่าเหยื่อมาแล้ว ๕๐๐ ชาติ เพราะตอนเกิดเป็นสุนัขล่าเหยื่อรู้สึกพอใจและอิ่มเอมมาก สรรพสัตว์ทั้งหลายมักยึดติดในภพนั้น ๆ เรามาเกิดเป็นคนก็อยากเกิดเป็นคนอีก ผู้ที่เกิดเป็นสัตว์ก็อยากเป็นสัตว์ต่อไป ต้องใช้เวลานานมากกว่าจะเปลี่ยนได้ ท่านบอกว่าท่านเกิดเป็นสุนัขล่าเหยื่อถึง ๕๐๐ ชาติ

การเกิดเป็นสัตว์มีผลข้างเคียงหนักที่สุด เพราะตายไปพร้อมความหลง — ไม่รู้ผิดชอบ เช่น ลูกหมาโตขึ้น อาจเอาแม่ของตัวเองมาเป็นคู่ครองก็ได้ เพราะมันไม่รู้อะไรเลย

นี้คืออบายภูมิ ตัวอย่างเช่น ผู้ที่ตายพร้อมความโกรธ ก็ไปเกิดเป็นนรกสัตว์ ตายด้วยความโกรธ จิตไม่สดชื่น ไม่เบิกบาน มีแต่ทุกข์ ถ้าตายในขณะนั้น เพราะอำนาจของความโกรธกำลังครอบงำจิต ก็จะไปเกิดเป็นนรกสัตว์

สัตว์นรกยังพอมีสติรู้ตัวได้บ้าง บางครั้งก็รู้ตัว — เพราะทุกข์หนักมาก — จึงได้คิดว่า “โอ้ย เราไม่น่าทำแบบนั้นเลย” และรู้สึกเสียใจ ท่านยังรู้จักผิดชอบได้ จึงยังดีกว่าสัตว์เดรัจฉานอยู่บ้าง

บางคนปรารถนาว่าตายแล้วขอเกิดเป็นหมาในบ้านฝรั่ง แบบนั้นยากมากและไม่ดีเลย เป็นไปได้ยากมากที่จะพัฒนาจิตในภพนั้น หลวงพ่อเคยเห็นหมาเพียงตัวเดียวที่พัฒนาจิตได้ หลวงพ่อตอนเรียนมหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์ ไปเก็บสุนัขจรจัดตัวหนึ่ง

หลวงพ่อเลี้ยงมันจนโต มันมีจิตใจดีมาก เมื่อสัตว์ตัวอื่นมาที่บ้าน มันไม่กัด แมวมา มันก็ไม่กัด และยังแบ่งอาหารให้ด้วย

หลวงพ่อเลี้ยงหมาไว้สองสามตัว เวลาให้อาหาร มันจะให้ตัวอื่นกินก่อน แล้วค่อยกินเอง มันรู้จักการให้ทาน และถือศีลได้หลายข้อ: ไม่กัดสัตว์อื่น ไม่ทำร้ายสัตว์อื่น ไม่ลักทรัพย์ อาหารวางไว้ มันน้ำลายไหลอยากกิน แต่ไม่กิน จนกว่าจะให้กิน จึงค่อยกิน

สัตว์พวกนี้เคยฝึกฝนตัวเองมาดีมาก แต่ตายผิดพลาด — ตายในขณะที่ถูกความหลงครอบงำ — จึงไปเกิดเป็นสัตว์ แต่เนื่องจากอาศัยนิสัยดีและบุญเก่าที่เคยสร้างไว้ จึงตายพร้อมสติ จิตสงบมาก แบบนี้หลังจากตายก็สามารถเปลี่ยนจากสภาพหมาได้ เพราะกรรมพาเราไปเกิดที่นั่นที่นี่

แต่สำหรับสัตว์ส่วนใหญ่แล้วยากมาก เพราะความหลงหนัก พระเถระบางรูปเมื่อต้องการช่วยสัตว์ในวัดที่กำลังจะตาย ก็ทำการอุทิศบุญให้ เพื่อไม่ให้จิตหดหู่หรือเศร้าโศก

เช่น ถ้าเรามีหมาเจ็บป่วยกำลังจะตาย พาไปโรงพยาบาล มันจะคิดถึงบ้านมาก ถ้าตายต่อหน้าคนแปลกหน้า หมาไม่มี ความสุข จิตเศร้าและหดหู่ ไม่ดี จึงมีอุบาย เอาเสื้อผ้าของเรา (ที่มีกลิ่นของเรา) วางไว้ข้าง ๆ ให้มันได้กลิ่น มันก็มีความสุข ตายไปก็ตายด้วยความสุข จึงสามารถไปเกิดเป็นเปรตได้

ทำไมถึงไปเกิดเป็นเปรต? เพราะจิตมีความโลภ ยังมีการยึดติดและเกาะเกี่ยวอยู่ เมื่อเกิดเป็นเปรตแล้วจึงมีโอกาสช่วยได้ สัตว์เดรัจฉานช่วยไม่ได้ นรกสัตว์ก็ช่วยไม่ได้ อสุรกายถือมานะหนักมาก ไม่ฟังใคร — ช่วยไม่ได้เช่นกัน มีเพียงเปรต — บางประเภท — ที่สามารถพัฒนาได้

เช่น หมา ที่มีความสัมพันธ์กับมนุษย์ดีมาก โดยเฉพาะหมาใจดี ไม่ก้าวร้าว ตายไปพร้อมความผูกพันกับมนุษย์ จึงมักไปเกิดเป็นเปรต แล้วเราก็ไหว้พระ สวดมนต์ทุกวัน และอุทิศบุญให้ทุกวัน เวลาเป็นเปรตจะไม่นาน ก็จะตายแล้วไปเกิดในสุคติได้ วัฏฏสงสารนี้มหัศจรรย์มาก

แบบนี้ก็สามารถมาเกิดเป็นมนุษย์ที่ดี หรือมาเกิดเป็นอาจารย์พระดี ๆ ได้

---Luang Por Pramote

 2026.7.12

On August 19, 2025 (Fox & Friends interview), while discussing efforts to end the Russia-Ukraine war, Trump stated he wanted to broker peace to save lives (claiming ~7,000 people per week) and explicitly tied it to the afterlife:“I want to try and get to heaven, if possible. I’m hearing I’m not doing well. I am really at the bottom of the totem pole. But if I can get to heaven, this will be one of the reasons.”

In Buddhist perspective, there is no 100% guarantee that one must be reborn to heaven; except for Non-Returners who have attained the third stage of enlightenment; after death, they will be reborn to the pure abode.

But if someone want who is compassionate towards Mr. Donald Trump and wants to help him accomplish his wish, it is really simple too.

Tell Donald Trump the truth below:

The body is constantly changing — it will age, get sick, and die.

Feelings are constantly changing — sometimes happy, sometimes unhappy, sometimes neutral.

Perception is constantly changing — we are continuously receiving new information.

Thoughts are constantly changing.

Consciousness is constantly changing — the state when awake is already different from the state of deep sleep.

If Mr. Donald Trump could believe or accept it after sufficient contemplation ; he will bound to attain stream-entry before death; which means he will shut off the door to lower realms forever.

He will only be reborn into two destinations: human realm, heavens (Ref. SN25.10)

But if he specifically wants to be reborn to heaven , it is very simple.

Buddha says the highest divine path is one without affliction, if anyone does not afflict any being, whether moving or unmoving. Surely, he or she is living endowed with the qualities of the divine path. (SN55.35)

As simple as this!

2025年8月19日（Fox & Friends 訪談），在討論結束俄烏戰爭的努力時，川普表示他希望促成和平以拯救生命（聲稱每週約7,000人），並明確將此與來世連結：

「我想要試著上天堂，如果可能的話。我聽說我做得不太好，我真的處在最底層。但如果我能上天堂，這將會是其中一個原因。」

從佛教的角度來看，並沒有百分之百的保證能往生天堂；除了已證得第三階段證悟的不還果聖者之外，死後他們會往生到淨居天。

但如果有人慈悲地想幫助川普先生實現他的願望，其實非常簡單。

請告訴川普先生以下的真相：

身體不斷在變，會老、會病、會死。 

感受不斷在變，有時開心、有時不開心、有時平淡。 

認知不斷在變，我們不斷接收到新的資訊。 

思想不斷在變。 

覺知不斷在變，醒的時候和熟睡的狀態已經不同了。

如果川普先生在充分思惟後能夠相信或接受這一點，他必定能在死前證得初果（入流），這意味著他將永遠關閉通往惡道的門。

他之後只會有兩種投生去處：人界或天界。（參考 SN25.10）

但如果他特別希望往生天界，也非常簡單。

佛陀說，最高的天道（devapada）就是無惱害之道。如果任何人都不傷害任何有情，無論是動的或不動的，那麼他肯定是具足天道法而住。（SN55.35）

就這麼簡單！

有人來問師父：每天只誦經一點點、一小會兒，會有什麼功德呢？

等等，先別急！誦經的時候，就是「近行定」（อุปจารสมาธิ）。誦經能達到近行定，這正是夜摩天（ยามา天）的眾生所住的層級。

一、喜歡經常誦經；二、修習近行定——這兩件事，就能住在夜摩天。六層欲界天不是隨便誰想住哪層就住哪層的，有嚴格的規則與標準。

就像警察必須住在警察局，不能住在寺廟；僧侶住在寺廟，不能住在警察局（笑）。同樣的，有進入的規則，不是小事。

最重要的事：有一天，心在一個剎那間暫時離開煩惱，就像一滴清澈乾淨的水滴落。每天一滴，一百天就一百滴，不久瓶子就滿了。

佛陀用詞叫「โถกัง โถกัง」（一滴一滴），就像雨滴一點一點落下，就能把容器裝滿。每天一點點讓心離開煩惱的善行，不久心的情緒就充滿波羅蜜。波羅蜜滿了，髒東西就一點點掉落；乾淨的進來，髒的掉一點；再來一次，髒的又掉一點；久了，髒東西就待不住了。這樣做，心會很舒服。

Someone asked Luang Pho: If we chant (recite suttas/mantras) just a little bit each day, what merits or benefits (ānisong) will there be?

Wait a minute! When chanting, it becomes upacāra samādhi (access stillness, the preliminary stage approaching full absorption). Chanting produces upacāra samādhi, and this is exactly the level where beings in the Yāma heaven (the third of the six sense-sphere heavens) reside.

One: Loving to chant/recite regularly as a habit; Two: Developing stillness at the level of upacāra samādhi—these two qualities allow one to be born in Yāma heaven. The six heavens aren't places anyone can go to arbitrarily; they have strict rules and criteria.

Like police must stay at the police station, not at the temple; monks stay at the temple, not at the police station (laughter). Similarly, there are rules for entry—it's no small matter.

The key point: One day, the mind becomes free from defilements for just one mind-moment—like a single drop of clear, clean water. One drop per day; in a hundred days, a hundred drops. Before long, the bottle is full.

The Buddha used the term "ṭhokam ṭhokam" (drop by drop), like rain falling drip by drip, eventually filling the vessel. The goodness of making the mind momentarily free from defilements, little by little each day—soon the mind becomes full of perfections (pāramī). When perfections are full, the dirty stuff falls away bit by bit; cleanliness comes in, dirt drops a little; again and again, dirt drops more. Over time, the dirt can't stay. Doing it this way, the mind feels comfortable and at ease.

Source: Dhammavimok Magazine, Issue 162, August 2537 B.E. (1994), page 29

Luang Pho Phra Rajabrahmayana (Luang Pho Ruesi Ling Dam), Wat Thasung

有誰是不想下惡道的？

有誰怕臨終掌控不到自己的心，生起不善心然後墮落惡道的？

不用怕！

有一個方法可以讓大家脫離惡道。

是什麼？ 就是對三寶培育不壞的信心。

但怎樣為之對三寶有不壞的信心？

首先，我們要對佛法有不壞的信心。

佛法是什麼？四聖諦

我們要知道，種種的痛苦都是由於內心的渴求

渴求一止息，痛苦就止息

而導向痛苦止息之道就是八聖道、簡單來說就是戒定慧

每當我們內心生起痛苦時，我們不會四處去拜拜、找人傾訴，而是努力、專注去修習戒定慧以撲滅內心的渴求。

一旦我們這樣做到，我們就會對佛法有不壞的信心了

而誰是說佛法的人？ 就是佛陀囖

而我們？就是僧囖

如此，我們就會對三寶有不壞的信心了

佛陀說啊，這樣的人，將來是不可能下惡道的（AN3.76）

然而，這些人只是入流道者，還未是入流者。只是保證到未來不會下惡道，但保證不到未來一定會證悟涅槃。

如果我們想成為入流者，就也要持守清淨的五戒。

我們現在決意由現在到死亡，都會一直持守清淨的五戒。

能做到嗎？

如果我們能做到，我們就是入流者了。

佛陀說，這些人可以記說自己：『我是地獄已盡者，畜生界已盡者，餓鬼界已盡者，苦界、惡道、下界，我是入流者 （sotāpanno）、不墮惡道者、（未來）已確定者、以正確的覺悟為彼岸者。』 (AN5.179)

您已經解脫惡道了嗎？

Who does not wish to avoid falling into the lower realms?

Who fears losing control of their mind at the moment of death, giving rise to unwholesome thoughts and thus falling into the lower realms?

Do not fear!

There is a method that can liberate everyone from the lower realms.

What is it? It is cultivating unshakeable faith in the Triple Gem.

But what constitutes unshakeable faith in the Triple Gem?

First, we must have unshakeable faith in the Dhamma.

What is the Dhamma? The Four Noble Truths.

We must understand that all forms of suffering arise from craving within the mind.

When craving ceases, suffering ceases.

The path leading to the cessation of suffering is the Noble Eightfold Path—simply put, it is precepts, stillness, and wisdom.

Whenever suffering arises in our minds, we should not run around worshipping other gods or seeking someone to complain. Instead, we should diligently and mindfully practice precepts, stillness, and wisdom to extinguish the craving within our minds.

Once we achieve this, we will have unshakeable faith in the Dhamma.

And who teaches the Dhamma? It is the Buddha.

And who are we? We are the Sangha.

In this way, we will have unshakeable faith in the Triple Gem.

The Buddha said that such people will never fall into the lower realms in the future (AN3.76).

However, these people are merely stream-enterers in the path (sotāpatti-magga) and not yet stream-enterers in the fruit (sotāpanna-phala). They are only guaranteed not to fall into the lower realms in the future, but they are not guaranteed to attain Nibbāna.

If we wish to become stream-enterers (sotāpanna), we must also uphold the pure Five Precepts.

Let us now resolve to uphold the pure Five Precepts from now until death.

Can we do this?

If we can, we will become stream-enterers.

The Buddha said that such people can declare of themselves: "I am one who has ended the hell realm, ended the animal realm, ended the realm of hungry ghosts, ended the realm of suffering, the lower realms, and the woeful destinations. I am a stream-enterer (sotāpanno), one who will not fall into the lower realms, one assured of awakening, one bound for enlightenment." (AN5.179)

Have you already liberated yourself from the lower realms?

唉！雀雀真的可憐

所以我們不要以為投生去畜生道，作為寵物很好

一樣可以有病、有痛苦

據說有一次這隻雀雀生眼瘡，弄到胃口不佳，吃不到東西

好在他是寵物雀，所以得以接受治療

如果是野生的雀雀，就可能一整生都活在痛苦之中了

所以取證涅槃、不再投生最好

Alas! The poor little bird is truly pitiful. 

So, we shouldn’t think that being reborn in the animal realm as a pet is a good thing. 

They can still suffer from illness and pain. 

It is said that once, this little bird developed an eye sore, which caused it to lose its appetite and be unable to eat. 

Fortunately, it was a pet bird, so it could receive treatment. 

If it were a wild bird, it might have lived its entire life in suffering. 

Therefore, attaining nibanna and ending the cycle of rebirth is the best path.

要逃離惡道其實非常簡單

就是迅速讓心輕起來

如果一個人的心平均來說是很沉重的話，那麼下輩子下惡道的機率非常高

如果一個人的心平均來說是很輕的話，那麼下輩子生天的機率非常高

我們感受一下大師父啊，他們的心是沒有重量的啊

為什麼這樣？ 他們斬斷了所有的執著

我們執著越多，我們的心越重

我們執著越少，我們的心越輕

我們了無執著，這就是涅槃--痛苦的永久止息

怎樣斬斷執著？

有良好戒德的基礎下，

培育定力

當禪定穩固時，思維我們所執著事物的無常、苦、無我

思維這個身體的無常、苦、無我

也思維這個心的無常、苦、無我

非常簡單直接

如此心就能從人間的水平躍升到天界的水平

再從天界的水平躍升到涅槃的水平

如果世間無論發生什麼事情，都無法影響我們的快樂

這就是我們修行的成功

佛法就是輕鬆沒煩惱~

To escape the woeful planes of existence is actually very simple: 

quickly make the mind light.

If a person's mind is, on average, very heavy, then the likelihood of falling into a woeful plane in the next life is very high.

If a person's mind is, on average, very light, then the likelihood of being reborn in a heavenly realm in the next life is very high.

Let's sense the great teachers—their minds are weightless. 

Why is that? They have severed all attachments.

The more we cling, the heavier our mind becomes. 

The less we cling, the lighter our mind becomes. 

With no clinging at all—that is nibanna, the permanent cessation of suffering.

How do we sever attachment?

Based on a foundation of good precepts, 

cultivate stillness. 

When stillness is stable, contemplate the impermanence, unsatisfactoriness, and non-self nature of the things we cling to. 

Contemplate the impermanence, unsatisfactoriness, and non-self nature of this body. 

Also contemplate the impermanence, unsatisfactoriness, and non-self nature of this mind.

It is very simple and direct. 

In this way, the mind can ascend from the human level to the heavenly level, 

and then from the heavenly level to the level of nibanna.

If no matter what happens in the world, nothing can disturb our happiness, 

that is the success of our practice.

The Dhamma is ease and freedom from afflictions.

如果要比喻，感官欲樂就好像水槍那樣；快感射一下就沒有了

禪那之樂就好像一直開著水龍頭那樣延綿不斷，但一旦不小心壓倒開關，就沒了。

涅槃之樂就好像大瀑布那樣，取之不盡，勢不可擋。祖師大德形容他為最高且永恆的極樂

所以啊，做欲界天神不太好

做梵天神好些

最好就是什麼都不做，當生抵達涅槃.....

To use an analogy, sensual pleasures are like water guns - the pleasure shoots out in a brief burst and then it's gone. 

The bliss of jhāna (meditative absorption) is more like a continuously running faucet - a steady stream of joy, but if we accidentally shut the valve, it stops. 

The happiness of nibanna is like a mighty waterfall - inexhaustible and unstoppable. The great masters describe it as the supreme and eternal bliss. 

That's why being a sensual realm deity isn't ideal. 

Being a Brahma god is better. 

But the best option? Not becoming anything at all - attaining nibanna in this very life... 

大家有發願當美國總統嗎？

說實話這並不是一個好的主意

雖然可以擁有全世界最大的影響力，最高的知名度；但並不明智

一個時代的平均道德水平是和平靜壽命成正比的

這個世界最高的人壽是八萬四千歲，‘八萬四千’其實即是古時候的‘無限’

但現在人壽平均是70多歲，所以現在的道德水平可想而知...

如果我們做了國家元首，一旦別人攻擊我們，我們就要被迫還擊

為了鞏固自己國家的地位，有時又要傷害別人

有時我們說要維護和平，又要發動戰爭，襲擊別人的昂貴的建設和人民

這些通通都是很大的惡業，因為對象是一大群人，而不是僅僅一個人

就好奧巴馬在任時，拉登被他們稱為是頭號恐怖份子之一

當時奧巴馬（如圖）授權美軍擊斃拉登

最後拉登和他的兒子因此而死亡

任一個人是恐怖份子還是十惡不赦的大惡人

但他還是一個人

在《供養分別經》中，佛陀說，以清淨的心，就算是供養給一位無德的凡夫，依然能享用1000倍的果報

噢～所以我們能夠得以推算，如果我們殺害一位大惡人，那個惡業都是很大的

但如果我們是當時的美國總統，在眾人的壓力下，又不得不這樣做；除非立即辭職下台

當我們影響力越大，我們能夠造的善惡業就越大

做幾年美國總統然後墮入地獄都是可能發生的事情來的

所以最明智的選擇，是證悟涅槃；一來能夠享有最高的極樂，二來能夠永離危險

如果還不想要涅槃，還想要當老大，請當轉輪聖王。轉輪聖王不會傷害自己，也不會傷害別人；只會利益自己和別人；因此死後通常只會投生為天神或梵天神.......

image cred. to White House Flickr Feed

Have any of us ever aspired to become the U.S. President?

To be honest, it’s not a good idea.

While we would gain the world’s greatest influence and highest fame, it wouldn’t be wise.

The average moral standard of an era is directly proportional to people's lifespan.

The longest human lifespan in history was 84,000 years—where "84,000" essentially meant "limitless" in ancient times.

But now, the average lifespan is just over 70 years, so we can imagine the current moral state...

If we become a head of state and someone attacks us, we’ll be forced to retaliate.

To secure our nation’s position, we may sometimes have to harm others.

Even when we claim to uphold peace, we may have to wage war, destroying others’ costly infrastructure and people.

All of these create tremendous bad karma, because the victims are not just one person, but countless beings.

For example, when Obama was in office, Osama bin Laden was labeled one of the top terrorists.

Obama (as pictured) authorized U.S. forces to kill bin Laden,

resulting in the deaths of bin Laden and his son.

Whether someone is a terrorist or an utterly evil criminal,

they are still a human being.

In the Pūjā Vibhaṅga Sutta, the Buddha said that even if one makes an offering with a pure mind to an unvirtuous ordinary person, the merit is a thousandfold.

Oh~ So we can deduce that killing a great evildoer still generates heavy bad karma.

But if we were the U.S. President at the time, under public pressure, we’d have no choice but to act—unless we immediately resigned.

The greater our influence, the greater the good or bad karma we can create.

Serving as U.S. President for a few years and then falling into hell is a very real possibility.

Thus, the wisest choice is to realize nibanna—not only permanently  experiencing the highest bliss but also escaping danger forever.

If we’re not yet ready for nibanna but still want to be a leader, aim to become a Wheel-Turning Monarch (Cakkavatti).

A Wheel-Turning Monarch never harms themselves or others, only benefiting all.

As a result, they are usually reborn as a deva or Brahmā god after death...

(Image credit: White House Flickr Feed)

《四惡道取決於破戒的動機》

投生於欲界的心識——也就是人道和天界的眾生——是在快樂多於痛苦的地方中生活。而痛苦多於快樂的境界就是「惡趣」，包括畜生、餓鬼、阿修羅、地獄這些道。這些地方的眾生心中常常煩熱、痛苦多於安樂。造成這種煩熱和痛苦的原因，就是沒有守持五戒。若是經常破戒，最終就會墮入四惡趣。而投生到哪一道，也取決於破戒的具體原因。

經中開示，如果是因為無明，即不知道破戒是造惡，是造業，而誤犯五戒——比如因為生活所迫，為了糊口而不得不打獵捕魚、當獵人或漁夫——他們並非有意為惡，只是出於生計的「不得不為」，並未意識到這樣的行為在死後會導致墮為畜生。因無知而破戒，就是投生為畜生的因。

如果投生為餓鬼，是因為貪欲破戒，並不是生活所迫。這樣的人生活無憂，衣食無缺，不破戒也不會餓死，卻因為貪得無厭，為了得到更多財富、想要更富有，便去貪污、欺詐、詐騙、盜取等。這類人死後會墮為餓鬼。不論得了多少億，都永不滿足。餓鬼有如針眼大小的嘴巴，卻有如大海般巨大的腹腔，怎麼吃都吃不飽——這正是貪欲所致。貪欲沒有邊界，從不知足，總是想再多得一些。

但若是內心貪欲，卻不破戒，仍可轉生為人。例如，有些人貪求財富，非常勤勞做生意、努力賺錢，財富越來越多，但不以違法手段獲利、不破戒，那麼就不會墮為餓鬼，來世仍可轉生為人。不過，是否比今世更富有，則取決於他們是否樂善好施、行布施之事。若完全不施捨，即便轉生為人，也會比今世貧窮；若持續修福行善、積累布施波羅蜜，就可能來世更富裕。正如佛陀在無數世中修持布施波羅蜜，世世累積福德，才在每一世中得以生為王子、富翁，因修行而得善報。

至於那些因恐懼而破戒的人，則會墮為阿修羅。他們內心常處於惶恐不安、焦慮、擔憂之中，害怕貧困匱乏、害怕受苦、害怕艱難，因此即便目前生活尚可，也會因為「未雨綢繆」而去偷盜、侵占。他們因為過分焦慮未來的困境，不敢面對其實並非無法應對的困難，而去破戒。實際上，人生中誰都不可避免會遇到困難，例如老、病、死等。我們不該讓這些苦難成為我們破戒的藉口。

我們是可以持守戒法的。正如佛陀所教導的：「為保全身體，可捨棄財富；為保全生命，可捨棄肢體；為守護法，可以捨棄生命。」這「法」，指的正是戒律與道德。

佛曆2548年12月25日
Ajahn Suchart

Judge翻譯泰語

<The Four Lower Realms Depend on the Motivation Behind Breaking Precepts>

Consciousness reborn in the desire realm—that is, beings in the human and heavenly realms—live in places where happiness outweighs suffering. On the other hand, realms where suffering outweighs happiness are called the "lower realms," which include the animal realm, the realm of hungry ghosts, the asura realm, and the hell realms. Beings in these realms are often plagued by restlessness and distress, with suffering far surpassing peace. The root cause of this turmoil and suffering is the failure to uphold the Five Precepts. If one frequently breaks these precepts, they will eventually fall into the four lower realms. The specific realm one is reborn into depends on the underlying reason for breaking the precepts.

The scriptures teach that if one breaks the precepts out of ignorance—meaning they do not realize that breaking the precepts is unwholesome and creates bad karma—such as being forced by circumstances to hunt, fish, or work as a hunter or fisherman to survive, they are not intentionally doing evil but are compelled by necessity. Unaware that such actions will lead to rebirth as an animal after death, their ignorance becomes the cause for rebirth in the animal realm.

Rebirth as a hungry ghost, however, stems from breaking precepts due to greed, not necessity. Such individuals live comfortably, with no lack of food or clothing, and would not starve even if they kept the precepts. Yet, driven by insatiable greed, they seek ever more wealth—engaging in corruption, fraud, deceit, theft, and so on. After death, they are reborn as hungry ghosts. No matter how many billions they acquire, they are never satisfied. Hungry ghosts have mouths as small as needle eyes but stomachs as vast as oceans—no matter how much they eat, they can never be full. This is the direct result of greed, which knows no bounds and is perpetually dissatisfied, always craving more.

However, if one harbors greed but does not break the precepts, they can still be reborn as a human. For example, some people may crave wealth, working diligently in business and striving to earn money, accumulating more and more wealth. But if they do not resort to illegal means or break the precepts, they will not fall into the hungry ghost realm and can still be reborn as humans in their next life. Whether they become wealthier than in this life, however, depends on whether they practice generosity and perform acts of giving. If they never give, even if reborn as humans, they will be poorer than in this life. But if they consistently cultivate merit, practice generosity (dāna pāramī), and accumulate virtuous deeds, they may be reborn even wealthier. Just as the Buddha, over countless lifetimes, cultivated the perfection of generosity, accumulating merit life after life, enabling him to be reborn as a prince or a wealthy man in each existence, reaping the rewards of his practice.

As for those who break precepts out of fear, they will be reborn as asuras. Their minds are constantly filled with anxiety, worry, and dread—fearing poverty, suffering, and hardship. Even if their current lives are stable, they may steal or exploit others out of "preparing for a rainy day." Their excessive anxiety about future difficulties leads them to break precepts, even though the challenges they fear are not insurmountable. In truth, everyone inevitably faces hardships in life, such as aging, sickness, and death. We should not let these sufferings become excuses for breaking precepts.

We can uphold the precepts. As the Buddha taught: "To preserve the body, one may relinquish wealth; to preserve life, one may relinquish limbs; but to uphold the Dhamma, one may relinquish even life." Here, the "Dhamma" refers precisely to precepts and virtue.

25th December 2548 B.E.

Phra Ajahn Suchart Aphichato

有一任帝釋天曾經說，我們欲界就是餓鬼界（JaA.541)

其實不論是欲界天還是人界都是一樣

為什麼？在欲界中，幾乎所有人都仰賴於影像、聲音、氣味、味道、觸感來獲取快樂

不斷飢渴於它們，很難獲得滿足；我們根本就是餓鬼來的

所以那時的帝釋天更讚嘆梵天界

為什麼？ 梵天神本身已經持續處於飽滿的禪悅之中，不需要再做餓鬼，飢渴於影像、聲音、氣味、味道、觸感了！

One former lord sakka (Lord of the Devas) once declared that our desire realm is essentially the realm of hungry ghosts (Ja.541). 

And indeed, whether in the heavenly realms of desire or the human world, this truth remains the same. 

Why? In the desire realm, nearly all beings rely on **sights, sounds, smells, tastes, and touches** to derive pleasure—constantly craving them, yet rarely finding true satisfaction. At our core, we are hungry ghosts. 

That’s why this Sakka praised the Brahma realms instead. 

Why? Because Brahma gods abide continuously in the fullness of meditative bliss, free from the desperate hunger for sensory pleasures—no longer starving for sights, sounds, smells, tastes, or touches! 

有時佛教以外的宗教人士，死後投生為人間的總統、皇帝，並不是稀奇的事

曾有一任帝釋天解釋，如果有人行梵行，即遠離淫欲，

下品者可以生為國王等權貴人士

中品可以投生為天神

上品可以投生為梵天神

義註解釋，這裡其實是指佛教以外的外道修行人

一旦他們能遠離淫欲，已經有成為國家元首的資格

如果他們能取得近行定，他們就能投生天界

如果能夠證得禪那，就能投生為梵天神

所以其實人間的總統並不是很厲害而已，只是最差的梵行福報

但如果任何人覺得他們威，想成為他們，遠離淫欲是條件之一

如果是佛教出家人，他們守持梵行而往生天界，已經被義註評為是下品了

中品則是梵天界

上品則是取證涅槃 （Ref. JaA.541)

It is not uncommon for non-Buddhist religious practitioners to be reborn as human presidents or emperors after death.

A former Sakka (King of the Devas) once explained that if someone practices brahmacariya (celibacy),

The lower level practitioner may be reborn as a king or powerful ruler.

The middle level practitioner may be reborn as a deva (heavenly being).

The higher level practitioner may be reborn as a Brahma god.

The commentary (Aṭṭhakathā) clarifies that this actually refers to non-Buddhist ascetics.

If they can abstain from sexual desire, they already qualify to be reborn as national leaders.

If they attain upacāra-samādhi (access stillness), they can be reborn in heavenly realms.

If they achieve jhāna (meditative absorption), they can be reborn as Brahma gods.

Thus, being a human president is not particularly impressive—it’s just the lowest level of merit from practicing celibacy. But if anyone admires them and wishes to become like them, abstaining from sexual desire is one of the requirements.

As for Buddhist monastics, if they maintain celibacy and are reborn in heavenly realms, the commentaries consider this a lower-grade achievement.

Middle-grade is rebirth in Brahma realms.

Higher-grade is attaining Nibbāna. (Ref. JaA.541)

《不同布施的心態》

大家是用什麼的心態來布施的？

佛陀開示說原來用什麼的心態來布施，是會影響果報哦～

有些人布施是帶有貪欲的，想要果報的。例如布施前就已經在想：‘我做這個布施，是為了死後能享用福報的。’ 以這樣的用心來做布施，功德還是有，但是是最小的。當這個業在臨終時成熟，就會投生到欲界最底層的四天王天。

有些人布施，僅僅是出於‘布施是好的’ 而做。這是因為尊重聖賢的教導而行善。帶著這樣的用心而造下的布施業，當在臨終時成熟，就會投生到欲界第二層的三十三天。

有些人布施，是因為父母或者祖先一直在做，所以自己因為慚愧，羞恥於忽略傳統，害怕被指責，所以依循傳統行善布施。慚愧是比尊重更高層次的心來哦！隆波帕默曾說關於持戒，’ 我們不破戒，是因為聽到佛陀教導破戒不好，所以不去做。但天神比這更進一步，他們不破戒，是因為他們具有慚愧（Hiri-Ottappa），這是天神的法則，稱為天法‘ 所以因為慚愧於疏忽布施而做的布施，那個功德更大。當這個業在臨終時成熟，就會投生到欲界第三層的夜摩天。

有些人煮了東西或者擁有某些東西，但發現別人沒有，於是會想：‘我有他沒有，如果我對沒有的人不布施的話就不太合適‘ 。這是更大的格局，像是有一種幫助世人的社會責任在裡面。 根據Luang Por Lersi Lingdam 的教導，一般具備圓滿功德的菩薩們，菩薩還未抵達涅槃的父母，或者是初果以上的聖者，才有資格上去這一層天。 因此是那些有菩薩心腸的大善人，才可以上去的。 而抱著我有你沒有，所以我有責任要布施給你， 然後把自己夠用之外的全部布施出去，當這個業在臨終時成熟，就會投生到欲界第四層的兜率天。

有些人布施，是效法那些古代的智者仙人行布施。義註解釋，他們就是會對應該供養的人行布施。這是更高的格局。 就是替天行道，公正的用心：你是有德者，所以我應該褒揚你的良善，你的功德。所以相比於那些大惡棍，我選擇布施給你。當這個業在臨終時成熟，就會投生到欲界第五層的化樂天。

有聽過‘助人為快樂之本‘嗎？ 這是更高的格局，’自我‘更少的用心。 當布施時，心會明亮乾淨，生起喜悅，純純地去行善，快樂地行善。當這個業的在臨終時成熟，就會投生到欲界第六層，欲界最高的他化自在天。

更高的用心是什麼？ 就是布施僅僅作為心的裝飾和資具而已。 就是布施讓心變得美麗。怎樣為之美麗？ 沒有自我自私就是美麗。 我們行善幫助別人的同時，僅僅為了去除自私，讓心好。透過不斷削減煩惱，去除自我，心會越來越乾淨和放鬆清涼，便很容易證得禪那和道果。 假如一位聖者能臨終時入定，便會往生到梵天，一直在那裡不再回來骯髒的欲界了，就在那裡享受著非常愉悅，連綿不斷的禪定之樂，連綿不斷的幸福感；並在梵天成為阿羅漢，得到最高的快樂，同時終結一切苦和輪迴。

Ref. AN7.52

"Different Attitudes in Giving"

What kind of mindset do you bring to generosity?
The Buddha taught that the intention behind giving directly influences its karmic fruit.

Some give with greed, seeking rewards. For example, they think beforehand: "I’m giving this so I can enjoy the fruits in the afterlife." While this still generates merit, it is the smallest. When this karma ripens at death, they are reborn in the lowest heaven of the sense realm—the Cātummahārājika (Realm of the Four Great Kings).

Some give simply because "giving is good." They act out of respect for the teachings of the wise. With this intention, their generosity ripens into rebirth in the Tāvatiṃsa Heaven, the second level of the sense realm.

Some give because their parents or ancestors always did so. Feeling ashamed to neglect tradition and fearing criticism, they follow it. Shame and fear for unwholesomeness (hiri-ottappa) is a higher motivation than mere respect! Luang Por Pramote once said about precepts: "We refrain from breaking them because the Buddha taught it’s wrong. But deities go further—they abstain out of innate moral shame and fear (hiri-ottappa), the ‘divine law.’" Thus, giving out of shame for neglecting generosity yields greater merit. This leads to rebirth in the Yāma Heaven, the third sense-realm heaven.

Some cook or possess something and notice others lack it. They think: "I have, they don’t—it wouldn’t be right to withhold it." This reflects a broader, socially responsible mindset. According to Luang Por Lersi Lingdam, only those with perfect virtues—Bodhisattvas, the parents of Bodhisattvas, or noble ones (ariyas) at least at the first stage of enlightenment—qualify for this rebirth. Thus, only great-hearted, compassionate beings ascend here. When such karma ripens, they are reborn in the Tusita Heaven, the fourth sense-realm heaven.

Some give to emulate ancient sages. The commentaries explain they give to those worthy of support. This is an even loftier mindset—a cosmic justice: "You are virtuous; I should honor your goodness." Compared to aiding wrongdoers, they choose the virtuous. This leads to rebirth in the Nimmānarati Heaven, the fifth sense-realm heaven.

Ever heard "Helping others is the root of happiness"? This is higher still—a selfless joy. When giving, the mind becomes bright, pure, and joyful. Such karma ripens into rebirth in the Paranimmita-vasavatti Heaven, the highest sense realm.

What’s the highest intention? Giving merely as an ornament of the heart—to beautify the mind. How? By eroding selfishness. We give to help others while purifying the heart. Through steadily abandoning defilements, the mind grows serene and cool, easily attaining jhāna (meditative absorption) or even enlightenment. If a noble one enters jhāna at death, they are reborn in the Brahmā realms, abiding there in uninterrupted bliss, free from the filth of the sense realm. There, they may attain arahantship, ending all suffering and rebirth.

Ref: AN 7.52

如果誰人有四不壞淨：

1.對佛陀有不壞的信心

2.對四聖諦有不壞的信心

3.對聖僧是存在的--這個事實--有不壞的信心

4.有不壞的五戒十善業

五戒： 1.不殺生  2. 不偷盜 3.不邪淫 4.不說謊 5.不飲酒吸毒

十善業： 1.不殺生  2. 不偷盜 3.不邪淫 4.不說謊 5.不離間 6.不粗惡語 7.不說無意義的話 8.不貪屬於別人的東西 9.不怨恨、妒忌、想傷害別人 10.相信因果、過去未來世、認可父母的恩德

如此，他將能直上天堂（SN55.18)

If someone possesses the four unbreakable purities:

1. Unwavering faith in the Buddha.

2. Unwavering faith in the Four Noble Truths.

3. Unwavering faith in the existence of the Noble Sangha

4. Unwavering commitment to the Five Precepts and the Ten Wholesome Deeds.

The Five Precepts:

1. Not to kill.

2. Not to steal.

3. Not to engage in sexual misconduct.

4. Not to lie.

5. Not to consume intoxicants.

The Ten Wholesome Deeds:

1. Not to kill.

2. Not to steal.

3. Not to engage in sexual misconduct.

4. Not to lie.

5. Not to create discord.

6. Not to use harsh language.

7. Not to speak meaningless words.

8. Not to covet what belongs to others.

9. Not to harbor hatred, jealousy, or intentions to harm others.

10. To believe in kamma, past and future lives, and to acknowledge the kindness of parents.

Then, he will be able to ascend directly to heaven (SN 55.18).

如果我們還有下一世，千萬不要怕去四禪天

我們以為進入第四禪會沒有任何快樂，只有平淡的感受

其實不是的

Ajahn Brahm 說他不會形容這種感受為‘中捨’，那是非常滿足的感受。

那是比初禪、 二禪、 三禪更滿足的狀態

佛陀說四禪天中的廣果天，那裡的梵天神有足足五百個宇宙生滅週期的壽命（AN4.123) 

在此期間，彌勒菩薩成佛後我們可以請教他佛法

其他佛陀覺悟後我們也可以請教他們佛法

在佛陀與佛陀之間的時間裡，我們也可以請教獨覺佛和阿羅漢佛法

因此如果今生還未證悟涅槃，不要怕投生到四禪天

If we have a next life, we should not be afraid to enter the Fourth Jhana Brahma heaven.

We might think that entering the Fourth Jhana brings no joy, only a bland experience. 

But that’s not true. 

Ajahn Brahm says he wouldn’t describe this experience as "neutral"; it is a very content feeling.

It is a state more fulfilling than the First, Second, and Third Jhanas. 

The Buddha said that in the Brahma heaven of the Fourth Jhana, the Devas live for five hundred cosmic cycles. （AN4.123) 

In this interim, after Maitreya Bodhisattva attains Buddhahood, we can ask him about the Dharma.

We can also inquire about the Dharma from other Buddhas after their enlightenment. 

Between the times of one Buddha and another, we can seek guidance from solitary buddhas and Arahants.

Therefore, if we have not yet realized nibanna in this life, we should not fear being reborn in the Fourth Jhana brahma heaven

《臨死時想起什麼就去到那裡》

佛法就是這些，以佛法僧作為皈依

當我們的心墮落的時候，佛法僧的功德就會來幫助我們，讓我們不會墮落惡道

如果沒有這樣的話，我們的心就很容易去到惡道。

比如說，我們想起自己的孩子，你就變成鬼，一直守著他。你想起什麼，你就會生作什麼。然後你的心就會被卡在那裡，在那裡出生。

如果我們憶念起佛法僧的話，我們就能在人道或天道出生。如果我們修行好的話，就可以更上地提升，去到初果。更厲害的話就可以去到二果、 三果等等

---Luang ta siri 

"Wherever You Think of at the Moment of Death, That’s Where You Will Go"

Buddhism teaches us to take refuge in the Buddha, Dharma, and Sangha. When our mind falls into negativity, the merits of the Buddha, Dharma, and Sangha will help us, preventing us from descending into the lower realms. Without this, our minds can easily fall into those realms.

For example, if we think of our children, we may become a ghost, constantly watching over them. Whatever we think of, we will be reborn as that. Our minds can become trapped in that state and will be reborn there.

If we remember the Buddha, Dharma, and Sangha, we can be reborn in the human realm or the heavenly realm. If we practice well, we can further elevate ourselves to the first stage of enlightenment (stream entry). With even greater effort, we can be once-returner, non-returner, and so on.

--- Luang Ta Siri

一樣東西放到水裡，

如果密度比水高，就會下沉

如果密度比水低，就會上升

同樣地，心還在輪迴之中

如果心的‘密度’ 比較高，就會下沉

如果心的‘密度’比較低，就會上升

大家都能親自體驗的。

心得密度就等於我們執著世間的程度

我們越執著世間，心就會越沉重；就會傾向於惡道。假如何時重得不能再重，就如掉入地獄之中

我們越放下世間，心就會越輕；就會傾向於天界和梵天界。假如斷除一切執著，就會輕到飄出世間，飄出輪迴。

不用等到死後再醒來

現在我們自己就可以檢驗一下我們心的密度

An object is placed in water,

if its density is higher than that of water, it will sink.

If its density is lower than that of water, it will rise.

Similarly, when the mind is still in the samsara.

If the "density" of the mind is high, it will sink.

If the "density" of the mind is low, it will rise.

Everyone can experience this for themselves.

The density of the mind is equal to the degree of our attachment to the world.

The more we cling to the world, the heavier the mind becomes; it tends to lean towards the lower realms. When it becomes so heavy that it cannot be any heavier, it is like falling into hell.

The more we let go of the world, the lighter the mind becomes; it tends to lean towards the heavenly realms and the Brahma realms. If all attachments are severed, the mind will become so light that it floats out of the world, out of the cycle of rebirth.

We do not have to wait until after death to know .

We can examine the density of our minds right now.

"Do Not Aspire to Be an Animal"

Many people wish to be pets or animals. In fact, this is not a very wise decision.

For example, wishing to become a dog, cat, or giant panda. If it's in the wild, then good luck to you.

In the wild, there are many predators chasing us to eat, and we live in constant fear. Even if no one tries to eat us, there will be natural enemies causing us trouble.

If we're bullied or treated unfairly, in nature, there's no police—only the survival of the fittest. You have no one to complain to. Do you like that? (laughs)

Just when we establish our habitat, nature comes along to destroy it. Sometimes with changing seasons, we are forced to move. An animal's habitat is not as stable and secure as that of humans.

Wild animals worry daily about food and are constantly running for food. Being a wild animal is not easy.

Even being a pet is not ideal. Take the giant panda, for example—having someone to  take care of all its needs is good?

You need to put yourself in their shoes and imagine their lives.

They have very little choice in what they eat; they must eat whatever is provided.

If your owner has a low mood , he may castrate you (laugh)

How would you feel if every move you made was monitored by cameras? That’s how it is for giant pandas— even their mating is observed. If they throw tantrum, it gets posted online, and any embarrassing moments are shared publicly. There’s really no privacy.

Once you become a pet, you lose your freedom. Would you like to be confined to the same space for one year or ten years? If you become a pet, you have no choice in the matter. You could ask the birds in cages how they feel...

Moreover, animals generally have shorter lifespans. The giant panda An An previusly living in HK Ocean Park lived to only 36 years old.

Pet dogs live about 14.1 years.

Pet cats live about 14.4 years.

After having babies, they must part ways in a few years.

We will have to say goodbye to partners after a few years.

Do you like that?

Being born as an animal usually increases the chance of falling into the woeful realms. As Luang Por Pramote said, the mind of an animal is commonly lost and confused.

A lost mind does not know good from evil, nor does it understand self-interest or those of others;  it tends to fall into decline. The Buddha said that the number of animals reborn in the lower realms after death, compared to those reborn in the higher realms, is like the dust on a fingertip compared to the dust of the earth.

In the animal realm, there is almost no opportunity for generosity, observing precepts, or meditation; it is impossible to experience the bliss of jhana or attain the ultimate happiness—Nirvana. The mind is only filled with confusion and turmoil.

Thus, being an animal is not an enjoyable experience.

《不要渴望成為動物》

有很多人會發願成為寵物，動物。

其實是不太明智的決定哦。

好像發願成為狗啊，貓啊，大熊貓啊。如果是野生的話，那就自求多福了。

在野外有很多覓食者追著我們來吃，時常都要擔驚受怕。

就算沒人吃到我們，也會有一些天敵來困擾我們，帶給我們麻煩。

就算被人欺負，受到不公平的對待，大自然中沒有警察，只有弱肉強食。您也投訴無門，喜歡嗎？（笑）

我們剛剛建立起這個棲息處，大自然又來破壞我們的住處了。有時季節更替，又要被迫搬家。動物的棲息處，並不如人類世界那樣安穩穩定。

野生的動物也要煩每天的飲食，疲於奔命。做野生的動物並不好

如果做寵物，其實也不好。好像大熊貓那樣，生活全都有人真的打理好嗎？

您要切身處地想像一下他們的生活。

他們吃什麼其實就不太有得選擇，您給他們什麼，他們就得吃什麼。

如果主人心情不好， 也可能閹了您(笑)

如果你的一舉一動都被監控鏡頭監視著，您覺得怎樣？大熊貓就是這樣，連他交配也要被您看到。 發脾氣都要被放上網，有什麼醜事都要被放上網。其實就沒有什麼私隱可言

一旦成為了寵物，就等於失去了自由了。您會喜歡一直關在同一個地方1年，十年嗎？如果成為了寵物，您根本不能選擇。您可以訪問一下鳥籠裡的鳥兒他們有什麼感受....

而且，動物一般比較短壽。影片中的大熊貓安安享年只有36歲。

寵物狗只有14.1歲

寵物貓只有14.4歲

生完小孩子過幾年就要離別了。

伴侶過幾年就要bye bye 了，

喜歡嗎？

生而為動物，通常墮落的機率比較高。隆波帕默說，動物的心以迷失為常態。

迷失的心不知善惡，不知自他的利益，傾向於墮落。佛陀說，死後投生到惡道的動物數量，和投生到善道的數量相比，就如指尖上的塵土和大地的塵土相比。

動物道中幾乎沒有布施，持戒和禪修等的善行；沒有可能得到禪那之樂，也不能得到最高的快樂—涅槃。心只有不斷混亂和動盪。

因此成為動物，並不好玩

地獄、畜生、餓鬼、修羅、人、天神、梵天神、涅槃

這些境界每個人都能體驗到

其實和我們開不開心有關

例如貪嗔癡厚到不能再厚， 即是非常不開心、非常痛苦、充滿混亂----這時心就是在地獄囖～如果這時死去就墮落地獄囖～

如果我們貪嗔癡很厚， 都是不開心、痛苦和混亂；這時就在畜生、餓鬼、修羅道囖～如果這時死去就墮落惡道囖～

如果我們的心平常普通，沒有痛苦、散亂和苦悶; 隆波帕默說這是人類的心囖～

如果我們開心沒煩惱， 這時心就在天界囖～

如果我們非常開心， 非常滿足，持續充滿禪定的幸福感;這時心在梵天囖～

如果我們開心到爆燈， 滿足到爆燈，這就是涅槃囖～

所有佛陀、獨覺佛、阿羅漢； 都永久地開心到不能再開心

Hell, Animal Realm, Hungry Ghosts, Asura, Human, Deities, Brahma, Nibbana

These realms can be experienced by everyone.

In fact, they are related to our level of happiness. For example, if greed, hatred, and delusion are overwhelming, this leads to extreme unhappiness, immense suffering, and chaos—at this moment, the mind is in hell. If one dies at this time, they will fall into hell.

If our greed, hatred, and delusion are significant, we experience unhappiness, suffering, and chaos; at this time, we are in the realms of animals, hungry ghosts, or asuras. If one dies at this moment , they will fall into the evil paths.

If our mind is ordinary, without suffering, chaos, or distress; as Luang Por Pramote said, this is the human mind.

If we are happy and free from defilements, then our mind is in the heavenly realms.

If we are extremely happy, deeply satisfied, and continuously filled with the happiness of stillness; at this moment , the mind is in the Brahma realm.

If we are overwhelmingly joyful and content , this is Nibbana. All Buddhas, Paccekabuddhas, and Arahants are permanently happy beyond measure.

有時我們看到，有一些佛陀時代的大長老，他們供養了阿羅漢、 佛陀或僧團什麼什麼，然後幾十個、 幾千個、 幾萬個大劫不下惡道，只是投生到人天；最終抵達涅槃

有時我們供僧可以有這樣的效果，有時不能

這裡分享一個帕奧禪林十戒女的輪迴轉世故事

她回憶起自己30個過去世

在第26個過去世，她不斷做好事、 供養袈裟等

hmm，供養僧人哦～供養僧團哦～應該在輪迴中一直都飛黃騰達啦！

誒，事實上卻不是這樣。

下一世，他投生為喜歡布施的男人。

再下一世，他投生為男人，從事販賣殺害家禽的職業

接下來就倒大霉啦！

他下一生墮落地獄

上來之後做了六輩子畜生，才做回人。

做回人後喜歡捕魚殺魚，然後又墮落地獄，連續兩世都在地獄

上來後做了五世畜生，七世人，一世餓鬼

然後來到此世

所以我們可以看到，實際上是否可以多生多世都繁榮幸福，留在人界天界；僅僅只是取決於我們每一生善的程度有多少，惡的程度有多少。

善心生起的頻率有多少？ 不善心生起的頻率有多少？

就算我們過去有一世供養了僧團袈裟，但這一世每天大部份時間都充斥著貪嗔癡，下一生畜生道、 餓鬼道、 地獄道大概仍走不掉。

就算今生供養了阿羅漢、 甚至是供養到活生生的佛陀，又如何呢？佛陀時代的茉莉夫人參與了那時的無比大布施；結果臨終生起煩惱，就掉到地獄裡

供樣福田的大功德，並不是直接推我們上天堂的。

有時僅僅是慢慢改變我們成為一個大好人，一天下來大部份時間都生起善心；下一生才有較大的機會升上天界或做人間的大人物。做大人物的原因有部份都只是因為心傾向於善法，所以較一般人有力量和智慧而已。

心靈素質越高，越善；正念、 定力、 智慧越深厚；就越大機會上到更高的天界

但假如我們選擇繼續保留我們的劣根性和自私心，甚至是更加墮落；就算給我們供養到佛陀，也不保證下世一定是善道哦～

Sometimes we see that some of the great elders from the time of the Buddha, who offered to arahants, the Buddha, or the monastic community, remain free from the lower realms for tens, hundreds, or even thousands of kalpas, only being reborn as humans or deities, ultimately reaching Nibbana.

Sometimes, our offerings to the monks can have such effects, and sometimes they cannot.

Here’s a shared story of reincarnation from a woman who observed the Ten Precepts at the Pa-Auk Forest Monastery. She recalled her 30 past lives. In her 26th past life, she continuously did good deeds and offered robes, etc.

Hmm, by offering to monks and the monastic community, she should have been thriving in the cycle of rebirth, right!

However, the reality was quite different. In her next life, she was reborn as a man who liked to give.

In the life after that, she was reborn as a man engaged in the business of selling and killing poultry.

Then things turned for the worse! In her next life, she fell into hell. After that, she spent six lifetimes as an animal before becoming human again.

After being human, she enjoyed fishing and killing fish, leading her to fall back into hell for two consecutive lifetimes.

After that, she spent five lifetimes as an animal, seven lifetimes as a human, and one lifetime as a hungry ghost, before arriving in this life.

So we can see that whether one can prosper and be happy over many lifetimes, remaining in the human and heavenly realms, depends solely on the amount of good and evil in each life.

What is the frequency of good intentions arising? What is the frequency of unwholesome intentions arising?

Even if we offered robes to the monastic community in a past life, if in this life most of our time is filled with greed, hatred, and delusion, we will likely still fall into the realms of animals, hungry ghosts, or hell in the next life.

Even if we have offered to arahants or even to the living Buddha, what of it? Queen. Jasmine from the Buddha's time participated in the incomparable offering; yet when she faced death, she arose with defilements and fell into hell.

The great merit of offering to the field of merit does not directly push us into heaven. Sometimes it merely helps us slowly become a better person, with good intentions arising most of the time.

In the next life, we then have a greater chance of ascending to the heavenly realms or becoming significant individuals in the human realm. The reason for becoming a significant person is partly because the mind leans towards wholesomeness, thus having more mental strength and wisdom than the average person.

The higher the quality of the mind, the more wholesome it is; the deeper the mindfulness, concentration, and wisdom； then the greater the chance of ascending to higher heavenly realms.

But if we choose to continue harboring our negative qualities and selfishness, or even to sink further; even if we have given offerings to the Buddha, there is no guarantee that we will be reborn in a good realm in the next life.